Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 360/04 po rozpoznaniu skargi M. Z. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] nakazującą skarżącemu wykonanie przymusowej rozbiórki ogrodzenia działki o nr ewid. [...] od strony drogi powiatowej S. K. - K. M. - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż orzeczenie o rozbiórce zostało podyktowane stwierdzeniem w postępowaniu administracyjnym, iż inwestor wybudował przedmiotowe ogrodzenie w warunkach samowoli budowlanej przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1993 r. zgodnie więc z art. 103 ust. 2 tej ustawy do budowy ma zastosowanie ustawa Prawo budowlane z 1974 r. Według art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. rozbiórce podlegają obiekty budowlane wykonane bez dopełnienia wymogów przewidzianych prawem, jeżeli pogarszają warunki użytkowe dla otoczenia a także stwarzają zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia. Przedmiotowe ogrodzenie naruszyło pas drogi powiatowej co stwarza zagrożenie życia i zdrowia ludzi w ruchu pojazdów oraz pieszych, co obliguje organ do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. Z. podniósł, że ogrodzenie wybudował jego ojciec, który dysponował pozwoleniem na budowę, które zaginęło w związku z jego nagłą śmiercią. Skarżący jest użytkownikiem ogrodzenia, nie można na niego nałożyć obowiązku rozbiórki tego obiektu. Zakwestionował też argument wybudowania ogrodzenia w pasie jezdni, twierdząc, że nie przedstawiono mu mapy, z której fakt ten miałby wynikać. Nie wskazano też, jakie niebezpieczeństwo ogrodzenie powoduje oraz jakie interesy osób trzecich narusza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że podziela zarówno ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną dokonaną w sprawie przez organy administracji. O rozbiórkę zwrócił się pismem z dnia 28 sierpnia 1990 r. Rejon Dróg Publicznych w M.. W aktach administracyjnych znajduje się też kserokopia oględzin samowolnie wybudowanego ogrodzenia przy posesji M. Z. dokonanych w dniu 30 kwietnia 1993 r., w których uczestniczył ojciec skarżącego J. Z. i oświadczył tylko, że stare ogrodzenie znajdowało się ok. 1 m bliżej krawędzi jezdni. Z tego protokołu wynika, że budowę ogrodzenia rozpoczęto i zakończono w 1986 r. /według oświadczenia żony skarżącego/, przy czym inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę. Według opinii Zarządu Dróg ogrodzenie znajdujące się w pasie drogowym stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i ruchu drogowego. Okoliczności te wskazują, że nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, iż ogrodzenie wybudował jego ojciec dysponując pozwoleniem na budowę, które następnie zaginęło. Potwierdza tę okoliczność też protokół z kontroli dokonanej w dniu 1 czerwca 2000 r. Stwierdzenie w piśmie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w M. z dnia 14 lutego 2001 r., że ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym drogi powiatowej jest wystarczające i nie można odmówić mu wiary, nie było więc konieczności okazywania skarżącemu mapy na tę okoliczność. Ogrodzenie jest wzniesione na nasypie, który wchodzi w pas drogi powodując zwężenie jezdni co w sposób oczywisty powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym stanie sprawy według Sądu pierwszej instancji prawidłowo orzeczono o rozbiórce ogrodzenia na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł "adwokat W. G." zarzucając naruszenie art. 156 (1 kpa, art. 7 - 10 kpa wnosząc o "uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie za niezgodną z prawem zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że Sąd przyjął bezzasadnie, iż ogrodzenie wybudował skarżący w 1990 r. podczas, gdy wybudował je jego ojciec w 1986 roku. Wątpliwe jest też, czy ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym, do takiego stwierdzenia doszło bowiem dopiero w 2000 roku. Brak jest też bezspornego ustalenia, aby ogrodzenie spowodowało zwężenie jezdni. Organ administracji nie ustosunkował się przy tym do podnoszonego w sprawie argumentu, że ogrodzenie powstało w miejscu starego ogrodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata ma taką treść, z której można by wnosić, że pochodzi od sporządzającego ją adwokata jako strony postępowania. W ogóle nie podano bowiem, iż adwokat reprezentuje stronę /M. Z. - adresata zaskarżonej decyzji/ lub też uznaje, że został upoważniony tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, lecz używa się zwrotu "skarga kasacyjna adwokata".
Jako podstawy skargi kasacyjnej ponadto stawia się zarzut naruszenia art. 156 (1 kpa i art. 7 - 10 kpa oraz wnosi o "uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie za niezgodną z prawem zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji".
Treść skargi kasacyjnej wskazuje zatem, iż sporządzający ją adwokat nie spełnił wymogów art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Skarga kasacyjna to środek prawny zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Musi być pod rygorem jej odrzucenia sporządzona w myśl art. 175 (1 ppsa przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem (2 i 3. Można ją oprzeć na podstawie:
a/ naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ppsa/, b/ naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ppsa/.
Podstawy skargi kasacyjnej muszą się odnosić do wadliwego w ocenie sporządzającego tę skargę stosowania prawa przez sąd, który wydał zaskarżony wyrok a nie do orzeczeń wydanych przez organ administracji publicznej, to bowiem rozstrzygnięcie sądu jest skargą kasacyjną skarżone.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie tylko, że została sporządzona tak, jak gdyby pochodziła nie od strony, lecz adwokata, to przede wszystkim brak w niej wskazania podstaw tej skargi. Przytoczenie przepisów kpa /art. 156 (1, 7 - 10/ z wywiedzeniem w niezwykle lakonicznym uzasadnieniu, że organy administracji nie wyjaśniły w sprawie istotnych okoliczności, nie odpowiada wymogom ppsa dla skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.