Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 maja 1997 r. Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i L. O. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na terenie posesji przy ul. Ż. w G. W dniu 9 września 1997 r. właściciele wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w sąsiednim budynku przy ul. Ż., M. i A. M., wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem wymienionej decyzji podnosząc, iż bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 września 1997 r. organ I instancji wznowił postępowanie.
Następnie sprawa była przedmiotem rozpoznania w kilku decyzjach administracyjnych i orzekał w niej Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 grudnia 1999 r. sygn. akt II SA/Gd 2333/97. Powstał bowiem w niej spór co do tego czy i kiedy M. M. dowiedziała się o decyzji z dnia 6 maja 1997 r. zawierającej pozwolenie na budowę. Decyzja ta była bowiem wysłana jej teściom E. i J. M. a w ich imieniu odebrała ją M. M. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta G., decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...], umorzył wznowione postępowanie zakończone decyzją z dnia 6 maja 1997 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W motywach tej decyzji organ ustalił, iż M. M. dowiedziała się o decyzji z 6 maja 1997 r. już w dniu 9 maja 1997 r., odbierając jej egzemplarz wysłany J. i E. M. Było to doręczenie zastępcze przewidziane art. 43 k.p.a., bowiem M. M. była właścicielką odrębnego lokalu mieszkalnego, zaś drugi lokal w tym budynku należał do J. M. Nadto M. M. nieprzerwanie mieszkając z mężem przy ul. Ż. była świadkiem rozpoczęcia w dniu 28 lipca 1997 r. przez L. O. robót budowlanych w budynku przy ul. Ż. W tej sytuacji występując o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę w dniu 10 września 1997 r. przekroczyła ustawowy termin z art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Organ stwierdził również, że wobec zbycia w dniu 10 grudnia 1997 r. całego budynku przy ul. Ż. na rzecz E. i J. D. M. M. przestała być stroną postępowania. Uzasadnia to umorzenie wznowionego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Od wymienionej decyzji odwołanie wnieśli E. i J. D. zarzucając błędne ustalenie daty uzyskania przez M. M. wiadomości o decyzji z 6 maja 1997 r. oraz naruszenie przepisów art. 148 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego miesięcznego terminu.
Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu własnej decyzji, iż dokonana w zaskarżonej decyzji analiza materiału pod kątem dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie może być uznana za prawidłową. Ani bowiem odebranie decyzji skierowanej do innej osoby, ani powzięcie wiadomości o realizacji budowy nie mogą być uznane za datę powzięcia wiadomości o wydanej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec zbycia nieruchomości przez M. M. utraciła ona status strony postępowania. Fakt ten uniemożliwia prawidłowe ustalenie terminu uzyskania przez nią daty powzięcia wiadomości o wydaniu spornej decyzji i stanowi przesłankę do umorzenia postępowania wznowieniowego.
Decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2004 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. i J. D. Zarzucili jej naruszenie przepisów art. 30 § 4, art. 28 i art. 107 § 3 k.p.a. przez uchylenie się od ustalenia daty otrzymania przez M. M. wiadomości o wydaniu pozwolenia na budowę z dnia 6 maja 1997 r. oraz pominięcie faktu, że skarżący są następcami prawnymi M. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta G. z dnia [...] stycznia 2004 r. Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że organy obu instancji naruszyły prawo procesowe, w szczególności przepis art. 105 k.p.a., bezpodstawnie przyjmując, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W miejsce małżonków M. wstąpili bowiem E. i J. D., będący ich następcami prawnymi pod tytułem szczególnym. Uchylając się od ustalenia daty powzięcia przez M. M. wiadomości o decyzji z 6 maja 1997 r. organy naruszyły przepisy art. 7–10 k.p.a. i art. 105 k.p.a., bowiem brak prawidłowych ustaleń nie jest podstawą do umorzenia postępowania.
W tej sytuacji Sąd I instancji uznał za uzasadniony również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia te uzasadniają – zdaniem WSA – uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżyli skargą kasacyjną M. i L. O. zastąpieni przez pełnomocnika w osobie adwokata A. M. Zarzucili mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest:
- – art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego przez pominięcie tego, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania;
- – art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie faktu wniesienia wniosku o wznowienie postępowania po upływie terminu 1 miesiąca od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę;
- – art. 30 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niesłuszne przyjęcie, że E. i J. D. wstąpili w prawa strony postępowania.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ jednak przedmiotem skargi kasacyjnej nie jest decyzja administracyjna, lecz wyrok sądu I instancji, zarzuty tej skargi muszą dotyczyć postępowania sądowego i wydanego w nim wyroku a nie wcześniejszego postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji (por. wyroki NSA z 19 maja 2004 r. FSK 80/04, publ. w ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 12 i z 31 maja 2004 r. FSK 103/04, niepubl.). Oceniając z tego punktu widzenia zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż dotyczą one postępowania administracyjnego a nie sądowego.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym sądy administracyjne nie stosują procedury z Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu obrazy wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., bez powiązania ich ze stosowanymi przez Sąd przepisami proceduralnymi, nie może więc odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował przepisów k.p.a., to i – oczywiście – nie mógł ich naruszyć. Należy przy tym mieć na względzie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. z wyjątkiem przyczyn skutkujących nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza, iż może on badać tylko to, czy zostały naruszone w postępowaniu sądowym przepisy wskazane w podstawach skargi kasacyjnej i nie może badać ewentualnego naruszenia innych norm prawnych.
Skoro więc rozpoznawana skarga nie wskazała uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, to podlega ona oddaleniu z mocy art. 184 p.p.s.a.