Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę I. B. i J. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu, doręczone w dniu 4 października 2003r., pełnomocnik skarżących – r. pr. E. S. – uzupełniając stwierdzone braki skargi, podał, że jej przedmiotem jest wskazana wyżej decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz dołączył podpisane przez I. B. i J. B. pełnomocnictwo z dnia 8 października 2003 r. do reprezentowania ich w tej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z kolei, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, akta administracyjne niniejszej sprawy zawierają odpis pełnomocnictwa z dnia 27 grudnia 2001 r. udzielonego wspomnianemu radcy prawnemu przez I. B. i J. B., do zastępowania ich przed organami administracji publicznej w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] lipca 1974 r.
Jak dalej podniósł Sąd, skarżący na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. oświadczyli, że udzielali radcy prawnemu E. S jedynie dwóch opisanych wyżej pełnomocnictw na podstawie których miał on "umocowanie do występowania we wszystkich sprawach".
Zdaniem Sądu żadne ze wspomnianych pełnomocnictw nie upoważniało E. S. do złożenia w niniejszej sprawie skargi inicjującej postępowanie sądowe. Odnośnie wskazanego w aktach administracyjnych pełnomocnictwa Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sama umowa o zastępstwo procesowe nie upoważnia do działania przed sądem w imieniu strony. Wynika to z konstrukcji art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z kolei nadesłane na wezwanie Sądu w dniu 10 października 2003 r. pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 8 października 2003 r., a więc już po terminie do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie.
Oceniając dopuszczalność skargi Sąd stwierdził, że fakt przedłożenia do akt sprawy pełnomocnictwa, którego udzielenie nastąpiło już po wniesieniu skargi a także po upływie ustawowego terminu do jej złożenia, nie ma wpływu na istnienie podstaw do odrzucenia skargi, dlatego na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę odrzucono.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną w dwóch odrębnych pismach wnieśli I. B. i J. B. zaskarżając je w całości.
Skarga kasacyjna sporządzona przez r. pr. L. W. oparta została na zarzucie naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że potwierdzenie pełnomocnictwa do zastępstwa skarżących przed sądem administracyjnym z datą późniejszą niż złożenie skargi datą uzasadnia jej odrzucenie.
Kolejny podniesiony w tejże kasacji zarzut dotyczył naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, że radca prawny E. S. nie był umocowany do wniesienia skargi, pomimo iż wyjaśnienia i zachowania skarżących ich ówczesnego pełnomocnika, jak też organów administracji i Sądu wskazują na coś przeciwnego.
Natomiast w kasacji sporządzonej przez r. pr. E. S. przedstawiono zarzut naruszenia art. 37 § 1 oraz art. 46 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że r. pr. E. S. nie był umocowany do zainicjowania postępowania sądowego wnosząc skargę w imieniu I. B. i J. B. Zdaniem autora tej kasacji błędnie wezwano r. pr. E. S. do występowania w imieniu skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym albowiem z odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynikało, że obejmuje ono również wniesienie i popieranie skargi przed sądem administracyjnym. Wskazuje na to zawarte w tymże pełnomocnictwie sformułowanie.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania na ich rzecz.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedstawione w kasacji zarzuty są w części zasadne, co skutkuje koniecznością uwzględnienia wniesionej kasacji.
Na wstępie stwierdzić należy, że błędne jest przytoczone w kasacji stanowisko, iż r. pr. E. S. umocowany był do zainicjowania postępowania przed Sądem na podstawie pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Pełnomocnictwo to bowiem, sporządzone w dniu 27 grudnia 2001 r. wyraźnie wskazywało, iż r. pr. E. S. umocowany został wówczas przez skarżących jedynie do zastępowania ich przed organami administracji.
W rozpoznawanej sprawie ówczesny pełnomocnik I. B. i J. B. – r. pr. E. S. – nadesłał w wyznaczonym przez Sąd terminie i zgodnie z wezwaniem Sądu prawidłowo sformułowane pełnomocnictwo do zastępowania skarżących przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (wówczas – Ośrodkiem Zamiejscowym w Krakowie) w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Podkreślenia wymaga, iż powyższe zarządzenie Sądu zgodne było z ówcześnie obowiązującym stanem prawnym tj. art. 89 k.p.c. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia z jakim momentem zaczyna obowiązywać udzielone przez stronę pełnomocnictwo procesowe.
Należy mieć na uwadze, że ustanowienie pełnomocnika stanowi jednostronną czynność prawną, która może być dokonana w sposób dorozumiany, pełnomocnictwo może być też udzielone ustnie. Wymóg udokumentowania tej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest spełniony poprzez pisemne potwierdzenie istniejącego pełnomocnictwa, nawet jeżeli potwierdzenie to zostanie dokonane z datą późniejszą niż czynność procesowa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 241/05, Lex nr 190983 oraz z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I OZ 420/07 – niepubl.). Należy zatem stwierdzić, iż widniejąca na pełnomocnictwie data 8 października 2003 r. wskazuje jedynie dzień podpisania dokumentu pełnomocnictwa, a nie moment jego faktycznego udzielenia.
W tej sytuacji stwierdzić trzeba, iż nie jest zasadnym stanowisko, że opatrzenie pełnomocnictwa datą późniejszą od daty wniesionej skargi przesądza o braku upoważnienia dla pełnomocnika strony do wniesienia tejże skargi. Zauważyć w tym miejscu też trzeba, iż gdyby nawet podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, co do tego, iż pełnomocnik nie był upoważniony do podpisania przedmiotowej skargi, to wówczas Sąd winien był wezwać bezpośrednio skarżących do podpisania skargi, a tego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Podpisanie bowiem skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05, opubl. ONSA WSA 2006, nr 3, poz. 77).
Skoro więc w przedmiotowej sprawie nastąpiło złożenie pełnomocnictwa zgodnie ze wskazaniem Sądu i w terminie przez Sąd wyznaczonym to brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała dyspozycja wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tym samym za trafny uznać trzeba zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 p.p.s.a.
W świetle przedstawionych wyżej uwag, wobec zasadności części zarzutów kasacji w zakresie wyżej przytoczonym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił wniesioną skargę kasacyjną.