Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.S.A. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w związku z nieuzupełnieniem jej braków formalnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 20 listopada 2012 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego dla pełnomocnika, który podpisał skargę oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w terminie 7 dni od daty doręczenie powyższego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 listopada 2012 r. Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) strona nadesłała pełnomocnictwo procesowe wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także potwierdzeniem uiszczenia wpisu od skargi. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie skargę wniosła spółka akcyjna, a więc podmiot, do którego zastosowanie ma art. 28 § 1 p.p.s.a., w myśl którego osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Pełnomocnik strony skarżącej został wezwany, między innymi, do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej.
Zarządzenia tego jednak nie wypełnił, bowiem nie zostały nadesłane dokumenty wskazujące na sposób reprezentacji strony skarżącej – odpis z KRS, co uniemożliwia zweryfikowanie czy pełnomocnictwo to zostało podpisane przez osobę uprawnioną do działania w imieniu skarżącej spółki.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. S.A., domagając się jego uchylenia. Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszanie art. 46, art. 57, art. 58 § 1 pkt 3, art. 125 § 1 i art. 144 § 4 p.p.s.a. przez uznanie, że pismo strony z dnia 4 grudnia 2012 r. zawierało wyłącznie pełnomocnictwo procesowe i potwierdzenia dokonania opłat oraz uznanie, że w aktach sprawy brak jest dokumentu wskazującego na sposób reprezentacji strony skarżącej, a także naruszanie art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa skarżącej do oceny zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, określonych treścią postawionych w tej skardze zarzutów. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna postawiła zarzuty naruszenia przepisów art. 46, 57, 125 § 1 i art. 144 § 4 p.p.s.a., których to zarzutów w żaden sposób nie uzasadniono, a Sąd nie stwierdził też, aby w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do ich obrazy. Artykuł 46 p.p.s.a. zawiera cztery paragrafy i określa wymogi formalne pism w postępowaniu sądowym, zaś art. 57 również składający się z kilku paragrafów określa wymogi formalne skargi.
Skarżący nie podjął nawet próby wykazania, że doszło do naruszenia tych przepisów lub ich wyszczególnionych części. Oczywiście też nie został naruszony przepis art. 125 § 1 p.p.s.a., który nie miał żadnego zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast przepis art. 144 § 4 p.p.s.a. został wskazany całkiem błędnie, gdyż w art. 144 p.p.s.a. nie ma wyszczególnionych paragrafów.
Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego wadliwe zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż na podstawie tego przepisu skarga podlegała odrzuceniu, gdyż mimo wezwania do usunięcia jej braków strona nie złożyła, jak tego wymagał przepis art. 29 w zw. z art. 28 p.p.s.a., dokumentu świadczącego o umocowaniu do działania w imieniu strony skarżącej – będącej osobą prawną – osoby podpisującej pełnomocnictwo adwokatowi T.U. Strona skarżąca kwestionuje to ustalenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podnosząc przy tym różnej treści argumenty, z których przynajmniej część należy uznać za uzasadnione.
Przede wszystkim Sąd I instancji nie dostrzegł, iż sprawa dotyczy wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana niekorzystna dla strony decyzja. Sąd nie sprawdził w jaki sposób strona była reprezentowana w tamtym, prawomocnie zakończonym postępowaniu, mimo iż zgodnie z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo udzielone w tej sprawie obejmowało z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Nadto, co podniosła strona, równolegle z niniejszą sprawą toczyło się postępowanie w sprawie II SA/Kr 1201/12 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy wznowienie postępowania. W aktach tej sprawy znajduje się odpis z KRS-u wykazujący, że udzielający umocowania pełnomocnikowi J.M.B. jest członkiem Zarządu Spółki uprawnionym do składania w jej imieniu oświadczeń. Ze względu na oczywistą łączność obu spraw Sąd mógł wykorzystać tę informację.
Nie można też uznać za całkiem nieuzasadnione stanowisko strony, iż nie było przeszkód do nadania skardze biegu, skoro osoba, która podpisała pełnomocnictwo, jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym jako upoważniona do jednoosobowej reprezentacji skarżącej Spółki. Ze względu na jawność wpisów w tym rejestrze uzyskanie żądanej informacji było możliwe także w toku postępowania sądowego. Pogląd taki był wyrażony przez NSA w postanowieniach wydanych w sprawach I OSK 677/12, II OSK 965/13 i OZ 270/12.
Jednakże najistotniejszym argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi kasacyjnej jest to, że skoro Sąd I instancji uznał za nieskuteczne pełnomocnictwo udzielone adwokatowi T.U. do wniesienia skargi, to powinien był wezwać wprost samą stronę do usunięcia jej braków. Wezwanie nieprawidłowo umocowanego pełnomocnika nie miało bowiem prawnego znaczenia. Brak wezwania strony do usunięcia braków skargi, jak tego wymagał przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., a następnie odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. pozbawiło stronę, z naruszeniem jej uprawnień procesowych, drogi do sądu. Stanowi to naruszenie przepisów art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.
Dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.