Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lutego 2004 r. Prezydent Miasta [...] wniósł skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2003 r., którym na podstawie art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożono na Prezydenta Miasta [...] karę w wysokości 19,500 zł. za naruszenie terminu do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przyczyna opóźnienia w rozstrzygnięciu merytorycznym sprawy przez Prezydenta Miasta [...] powstała z winy strony, która w okresie od dnia 8 września 2003 r. do dnia 20 listopada 2003 r. wypożyczyła akta. W związku z tym termin ten zdaniem skarżącego nie powinien być wliczony do terminu załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podniósł, że art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego nakłada na organ wyższego stopnia obowiązek ukarania organu I instancji za niezałatwienie sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia wpływu wniosku, co stanowiło podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2003 r., nr 91/03.
Jak zaznaczył Sąd w uzasadnieniu postanowienia, Wiceprezydent Miasta [...] skierował do Wojewody [...] w dniu 27 stycznia 2004 r. "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", a w dniu 9 lutego 2004 r. zaskarżył postanowienie do sądu administracyjnego. Sąd odrzucając skargę wskazał zatem, że może być ona wniesiona nie później niż 60 dni od doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeśli organ nie odpowiedział na wezwanie, lub w ciągu 30 dni od momentu doręczenia odpowiedzi na wezwanie, w sytuacji gdy organ wystosował odpowiedź. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi po upływie tego terminu, ani przed upływem terminu, w którym organ mógł wnieść odpowiedź na wezwanie. Jak wskazał
Sąd wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma stworzyć możliwość ponownego rozpoznania sprawy przez właściwy organ, przed ewentualnym wszczęciem postępowania sądowego. Niezbędne jest więc "przyznanie organowi wezwanemu do usunięcia naruszenia prawa, pewnej ustalonej ustawowo przestrzeni czasowej w celu ponownego rozważenia kwestionowanego aktu". Dlatego skargę wniesioną przed upływem terminu, w którym organ mógł udzielić odpowiedzi na skierowane w dniu 27 stycznia 2004 r. wezwane do usunięcia naruszenia prawa, Sąd odrzucił w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W skardze kasacyjnej wniesionej w dniu 9 lipca 2005 r., domagając się prawa do sądu, zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 53 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych przez zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 po zastosowaniu zawężającej wykładni art. 53 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że skarżący wniósł skargę w dniu 4 lutego 2004 r. stosując się do zawartego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2003 r.(doręczonym w dniu 5 stycznia 2004 r.) pouczenia o 30 - dniowym terminie do wniesienia środka odwoławczego. Dokonane przez Prezydenta Miasta [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowiło dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Ponadto wskazano, że pouczenie w postanowieniu Wojewody nie odnosiło się do kwestii obowiązku dokonania wezwania, czy to na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, czy na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powyższej skardze zarzucono także, że Sąd
Sygn. akt II OSK 952/05 bezpodstawnie przyjął, że organ ma 30 dni na udzielenie odpowiedzi, skoro art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu prze sądami administracyjnymi nie wskazuje terminu, w jakim organ wezwany ma udzielić odpowiedzi. Opierając się o przepisy powołanej wyżej ustawy stwierdzono także, iż dopiero w dniu 4 marca 2004 r., po udzieleniu w dniu 24 lutego 2004 r. odpowiedzi na wezwanie, Wojewoda przesłał skargę do Sądu; dlatego można przyjąć, że do Sądu wpłynęła ona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda podniósł, że Sąd słusznie uznał skargę za niedopuszczalną skoro wpłynęła w terminie przewidzianym do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, a początek biegu terminu jest wyraźnie określony w art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślono, że w skardze kasacyjnej zawarto złą podstawę prawną wskazując na przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych zamiast ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W dacie wydawania postanowienia w przedmiocie kary pieniężnej za niewydanie pozwolenia budowlanego w terminie przepisy prawa budowlanego nie określały formy orzeczenia ani trybu zaskarżenia. Z uwagi na incydentalny charakter orzeczenia o karze zasadne było nadanie mu formy postanowienia. Do zaskarżenia tego postanowienia miały zastosowanie przepisy o wnoszeniu skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych (skarga została wniesiona w dniu 4 lutego 2004 r.). Brak pouczenia lub błędne pouczenie w sytuacji, gdy skarga została wniesiona nie może być uznane za istotne naruszenie prawa. Uznanie skargi za wniesioną przedwcześnie, a zatem niedopuszczalną miało
Sygn. akt II OSK 952/05 uzasadnienie w powołanych przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu przepisach.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.