Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 861/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę Z. B., K. K. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], ustalił jednorazową opłatę w kwocie 1.500.795 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na rzecz K. K., M. M. i Z. B. podnosząc, że w dniu 17 listopada 2005 r. Rada Miasta Lublin podjęła uchwałę nr 825/XXXV/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część III, która obejmowała w szczególności teren działki nr ewid. [...], o powierzchni 2,2039 ha, położonej w Lublinie, przy ul. [...], obręb [...]. Umową z dnia 15 maja 2008 r., zawartą w formie aktu notarialnego, współwłaścicielki wskazanej działki nr ewid. [...], to jest K. K. (udział 2/8), M. M. (udział 3/8) i Z. B. (udział 3/8), sprzedały swoje udziały we współwłasności tejże działki za łączną cenę 8.374.820 zł.
Powyższa decyzja Prezydenta Miasta Lublina została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ustalił dla K. K. M. M. i Z. B. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości omawianej nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego w wysokości łącznej 1.500.795 zł.
K. K., M. M. i Z. B. wniosły odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Lublina.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż operat szacunkowy z dnia 24 lipca 2008 r., na którym oparł się organ pierwszej instancji ustalający wysokość opłaty planistycznej, został negatywnie oceniony przez Zespół Opiniujący Polskiego Towarzystwa Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie.
W dniu 30 czerwca 2010 r. sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego T. J. kolejny operat szacunkowy, uzupełniony w dniu 20 stycznia 2011 r. Z treści tego operatu wynikało, iż wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosiła 2.519.600 zł, a po jego uchwaleniu 5.807.700 zł.
Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3, 4, 5, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej u.p.z.p., ustalił dla Z. B., K. K. i M. M. opłatę planistyczną w kwocie łącznej 986.430,00 zł, to jest – stosownie do wielkości udziałów we współwłasności przedmiotowej działki – 246.607,50 zł dla K. K. 369.911,25 zł dla M. M. i 369.911,25 zł dla Z. B. W uzasadnieniu ww. decyzji Prezydent Miasta Lublina wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Lublin z dnia 17 listopada 2005 r., przeznaczona została pod: – tereny aktywności gospodarczej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod różnego rodzaju działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałowe z wykluczeniem uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkalnych ("AGc"); – drogę gminną ("KDD-G").
Na obszarze tym plan dopuszcza sytuowanie obiektów handlowych-usługowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2, gdyż wskazana działka położona jest w strefie lokalizacji wielkokubaturowych obiektów handlowo-usługowych "X3". Do dnia 31 grudnia 2003 r. przeznaczenie przedmiotowej działki określone było w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Funkcjonalnego Lubelskiego Zespołu Miejskiego, zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 30 grudnia 1986 r., nr XV/91/86. W świetle ustaleń tego planu omawiana działka znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem "III D 2R" – tereny upraw polowych i ogrodniczych o zróżnicowanej strukturze użytkowania; ustalenia realizacyjne – kontynuacja produkcji rolnej i ogrodniczej z adaptacją i możliwością powiększenia istniejących oraz stworzenia nowych ogródków działkowych. Prezydent podkreślił, że przed uchwaleniem "nowego" planu miejscowego faktyczny sposób wykorzystania przedmiotowej nieruchomości był zróżnicowany.
Część tej nieruchomości, o powierzchni 0,2159 ha, stanowiąca siedlisko, była zabudowana budynkiem jednorodzinnym, budynkiem gospodarczym i budynkiem składowym. Pozostała część tejże nieruchomości, o powierzchni 1,9880 ha wykorzystywana była jako grunt rolny nieużytkowany, stanowiący potencjalny teren inwestycyjny.
Zdaniem organu operat szacunkowy z dnia 30 czerwca 2010 r., jest prawidłowy, a wynikająca z tego operatu opinia rzeczoznawcy co do zwiększenia wartości ocenianej nieruchomości wskutek uchwalenia nowego planu jest logicznie uzasadniona, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego nadając komercyjny charakter przeznaczeniu ocenianej nieruchomości, sprawił, że stała się ona niezwykle atrakcyjna dla potencjalnych inwestorów. Fakt, iż "nowy" plan uzależnił możliwość zabudowy przedmiotowej działki od posiadania minimalnego areału 5,0 ha, czyni działkę jeszcze bardziej pożądaną przez ewentualnego inwestora, albowiem staje się ona niezbędna do realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Na podstawie powyższego operatu szacunkowego wzrost wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia "nowego" planu miejscowego wyniósł 3.288.100 zł. Określona w tej uchwale stawka procentowa opłaty planistycznej, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., wynosi 30% wzrostu wartości nieruchomości, a więc w niniejszej sprawie kwota tej opłaty wynosi 986.430 zł.
Z. B., K. K. i M. M. pismem z dnia 10 marca 2011 r. wniosły do SKO w Lublinie odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] lutego 2011 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 36 ust. 4 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Lublina. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w rozpoznawanej sprawie zaszły przesłanki do ustalenia odwołującym się opłaty planistycznej, gdyż jak wynika z operatu szacunkowego, sporządzonego na podstawie art. 37 ust. 11 u.p.z.p. w związku z art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wartość nieruchomości po uchwaleniu planu wzrosła. Ponadto wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu miejscowego, to jest od dnia 24 stycznia 2006 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję z dnia [...] września 2011 r., wniosły Z. B., K. K. i M. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 861/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że z akt administracyjnych wynika, iż na zlecenie Gminy Lublin sporządzony został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego T. J. operat szacunkowy z dnia 30 czerwca 2010 r., uzupełniony w dniu 20 stycznia 2011 r. W świetle tego operatu, wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosiła 2.519.600 zł, a po jego uchwaleniu 5.807.700 zł. W wyniku uchwalenia nowego planu miejscowego nastąpił zatem wzrost wartości nieruchomości o 3.288.100 zł.
Zdaniem Sądu, dokonana przez Kolegium ocena prawidłowości tego operatu szacunkowego nie nosi znamion dowolności. Przedmiotowy operat uzyskał, w trybie określonym w art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pozytywną opinię Zespołu Oceniającego Polskiego Towarzystwa Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie. Z opinii tego Zespołu z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], wynika bowiem, iż operat szacunkowy z dnia 30 czerwca 2010 r. jest kompletny z punktu widzenia celu, któremu miał służyć, zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego sporządzenia i zgodny z zadeklarowanymi standardami. Zdaniem autorów opinii, oszacowana wartość jest zgodna z przyjętymi założeniami i ze stanem rynku na datę oszacowania. Przedmiot, zakres i cel wyceny oraz jej podstawę prawną określono prawidłowo. Autorka w pkt 6.2–6.4 operatu wymieniła wszystkie istotne dla celu oszacowania źródła danych o nieruchomości, a daty istotne dla określenia wartości nieruchomości ustalono trafnie.
Opis stanu nieruchomości został przedstawiony prawidłowo i – w ocenie Zespołu Opiniującego – jest on wyczerpujący. Prawidłowo również ustalone zostało przeznaczenie nieruchomości obowiązujące po uchwaleniu planu miejscowego. Operat szacunkowy zawiera obszerną i wyczerpującą analizę rynku nieruchomości przeznaczonych pod tereny aktywności gospodarczej "AGc" wraz ze strefami polityki przestrzennej "X3" i "Y3". Wyróżnione przez autorkę i przeanalizowane w operacie segmenty rynku nieruchomości są adekwatne do przyjętego w operacie faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego oraz do przeznaczenia terenu ustalonego w planie. Zdaniem Zespołu Opiniującego do oszacowania wartości nieruchomości należycie zastosowano podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Ponadto w opinii podkreślono, iż pomimo pewnych uchybień dotyczących szczegółowych rozwiązań przyjętych przy określeniu wartości nieruchomości oceniany operat uznać należy za prawidłowy.
Natomiast Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w powyższej opinii, że dla ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości w niniejszej sprawie rozważyć należało, czy w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania hipotetycznie można byłoby uzyskać decyzję o warunkach zabudowy). Zdaniem Sądu organ administracji wydający decyzję w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej nie ma obowiązku badania, czy wyceniana nieruchomość, dla której warunki zabudowy nie były ustalone, spełniała przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach jej zabudowy w sposób zgodny z przeznaczeniem wynikającym z uchwalonego planu. W przypadku, gdy – tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – przeznaczenie działki w "starym" i w "nowym" planie miejscowym nie jest tożsame, a w okresie pomiędzy uchyleniem "starego" i uchwaleniem "nowego" planu nie została wydana dla tej działki ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, to w celu ustalenia wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu, należy porównać wartość nieruchomości uwzględniającej przeznaczenie w "nowym" planie w stosunku do wartości nieruchomości uwzględniającej faktyczne wykorzystywanie
Sąd podkreślił, że z treści operatu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że podobieństwo działek przyjętych do porównania wynika także ze wskazanych wyżej ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek wynikających z ustaleń planu. Te właśnie ograniczenia, nieobowiązujące na innych obszarach, były powodem zawężenia liczby nieruchomości przyjętych do porównania. Także w tym przypadku podano cechy różniące działki przyjęte do wyceny, a dane uzasadniające skorygowanie cen podano w tabelach. Stosując odpowiednie algorytmy rzeczoznawca wyliczył wzrost wartości sprzedanej nieruchomości. Biegła w operacie szacunkowym zwróciła uwagę na związek pomiędzy procedurą planistyczną i reakcją rynku, polegającą na uaktywnieniu rynku obrotu nieruchomościami, ostatecznie przekładającą się na popyt i ceny nieruchomości. To właśnie logika i doświadczenie życiowe, na które powołują się skarżący, pozwalają stwierdzić, że kwota 8.374.820 zł, za jaką sprzedali nieruchomość o powierzchni 2,2039 ha jest dobitnym potwierdzeniem zasadności wywodów dotyczących tej kwestii, zawartych zarówno w operacie, jak i wspomnianym piśmie uzupełniającym. Uzyskana ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przez skarżące kwota przekracza o ponad dwa i pół miliona złotych wskazaną przez biegłą w operacie kwotę wzrostu wartości nieruchomości.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w powołanej wyżej opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, iż operat ten może stanowić podstawę naliczenia opłaty planistycznej, a jego uchybienia nie miały wpływu na wynik sporządzonej wyceny. Przedmiotowy operat odpowiada wymogom formalnym określonym w § 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).
Wbrew stanowisku strony skarżącej organy administracji nie miały obowiązku odnosić się do dowodu w postaci operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego M. W. z grudnia 2008 r. Przepis art. 75 k.p.a. stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy mieć na uwadze, iż powołany operat został negatywnie oceniony przez Zespół Oceniający Polskiego Towarzystwa Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie, a tym samym wskazany operat, stosownie do art. 157 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, od dnia wydania tej oceny, to jest od dnia 19 października 2009 r., utracił charakter opinii o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 156 ust. 1 tejże ustawy. Oznacza to więc, iż uwzględnienie powyższej opinii biegłego przy ustalaniu wzrostu wartości przedmiotowej działki byłoby sprzeczne z prawem.
Skargi kasacyjne od wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 grudnia 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły K. K., Z. B. i M. M. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi na decyzję wydaną w warunkach dowolnej niewłaściwej oceny dowodów w postaci operatu szacunkowego;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności przeznaczenia i faktycznego wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w dacie przed wprowadzeniem planu zagospodarowania przestrzennego oraz rzeczywistego wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny dowodu w postaci operatu szacunkowego autorstwa rzeczoznawcy majątkowego M. W. złożonego do akt sprawy jeszcze na etapie postępowania uchylonego decyzją SKO w Lublinie z dnia [...] lutego 2009 r. znak sprawy [...] oraz brak wyjaśnienia podstaw pominięcia niniejszego dowodu, mimo iż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zostałby przy jego pomocy wyjaśnione;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 75 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie środków dowodowych, które mogły służyć wyjaśnieniu powstałych w sprawie wątpliwości;
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organu orzekającego;
- 6. art. 3 § 1 i 2 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niedokonaniu prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji,
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 37 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skargi kasacyjne wniesione w niniejszej sprawie nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy zauważyć, że wszystkie trzy wniesione skargi kasacyjnej są identyczne w swej treści, oparte zostały na tych samych podstawach (art. 174 p.ps..a.) i zawierają takie same uzasadnienia, co jest zrozumiałe, gdyż sprawy pozostają ze sobą w związku i mogły być objęte jedną skargą kasacyjną.
Należy również zauważyć, że wszystkie przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) wskazane w pkt 2, 3, 4 i 5 skarg kasacyjnych oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, były zamieszczone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 października 2011 r. Wszystkie zarzuty skargi wskazujące na naruszenie powyższych przepisów, rozpoznał Sąd pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do uznania, że którykolwiek z tych przepisów został naruszony w postępowaniu administracyjnym i co mogłoby stanowić podstawę do wydania orzeczenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ lub c/ p.p.s.a.
Wobec tego oddalono skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, gdyż żaden z przepisów wymienionych na wstępie nie został naruszony zaskarżoną decyzją, ani decyzją ją poprzedzającą (decyzja Prezydenta Miasta Lublina nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.).
Przedstawione do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargi kasacyjne pod względem sformułowania zawartych w nich zarzutów, różnią się tylko tym od skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że w pkt 1, 2, 3, 4 i 5 skargi kasacyjnej dopisano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ lub c/ p.p.s.a., który rzekomo został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Przypomnieć za tym należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tak sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej sądy administracyjne orzekają w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w których zostały wniesione skargi.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Skarga kasacyjna zaś przysługuje stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.
Nie bez powodu należy wskazać w niniejszej sprawie, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z art. 174 p.p.s.a., odpowiadać wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a. i dlatego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego lub inne podmioty wymienione w art. 175 p.p.s.a.
Należy również zauważyć, że uzasadnienia wniesionych skargi kasacyjny w niniejszej sprawie składają się prawie w stu procentach z fragmentów uzasadnienia skargi z dnia 7 października 2011 r. wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i fragmentów pisma procesowego z dnia 15 grudnia 2011 r. skierowanego do tego Sądu (k. 44 akt WSA w Lublinie). Na stronie siódmej uzasadnienia skargi kasacyjnej ten sam fragment tekstu został zamieszczony dwukrotnie.
W związku z powyższym można mieć poważne wątpliwości, czy w taki sposób powinna być sporządzana skarga kasacyjna, czy wystarczy zarzuty skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji uzupełnić zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ lub c/ p.p.s.a. a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w miejsce organu wpisać Sąd. Tak sporządzona skargi kasacyjna stanowiąca w zasadzie powtórzenie skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, świadczy też o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i prawidłowości zaskarżonego wyroku.
Pełnomocnik skarżących sporządzający skargi kasacyjne w niniejszej sprawie w pkt I pisma procesowego z dnia 15 grudnia 2011 r. (k.
44) wyrażał swoje oburzenie w związku z formą i treścią odpowiedzi na skargę SKO w Lublinie, uznał, że pismo to świadczy o braku merytorycznych argumentów organu i "jest lekceważeniem i obrazą, nie tylko strony, ale i Sądu". Tą samą miarą należałoby ocenić wniesione skargi kasacyjne.
W stanie faktycznym ustalonym prawidłowo w niniejszej sprawie, zaistniały przesłanki do zastosowania przepisów art. 37 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 4 u.p.z.p., gdyż uchwalony plan miejscowy (uchwała nr 825/XXXV/2005 Rady Miasta Lublin z dnia 17 listopada 2005 r.) dawał podstawy do przyjęcia, że w związku z uchwaleniem planu wartość nieruchomości skarżących wzrosła.
Bezspornym też jest, że skarżące przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie ww. uchwały zbyły swoje udziały we współwłasności nieruchomości (działka nr 19), która była objęta planem miejscowym.
W takiej sytuacji Prezydent Miasta Lublina był prawnie obowiązany do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia w drodze decyzji opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 156 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 37 ust. 11 u.p.z.p. uprawniony rzeczoznawca majątkowy sporządził w tej sprawie operat szacunkowy, który stanowił główny dowód w sprawie i podstawę do ustalenia należnej renty planistycznej.
Operat szacunkowy z dnia 30 czerwca 2010 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego T. J., został zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. pozytywnie oceniony przez zespół rzeczoznawców majątkowych z Polskiego Towarzystwa Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie jako:
- – kompletny z punktu widzenia celu, któremu miał służyć,
- – zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego sporządzenia,
- – zgodny z zadeklarowanymi standardami.
Ocena wartości jest zgodna z przyjętymi założeniami i ze stanem rynku na datę oszacowania. Tym samym oceniany operat jest prawidłowy.
Powyższa ocena z dnia [...] lipca 2010 r. prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dawała gwarancję merytorycznej poprawności sporządzenia tego dokumentu (art. 84 § 1 k.p.a.).
W ocenie Sądu pierwszej instancji, którą należy przyjąć za prawidłową, organy administracji publicznej w niniejszej sprawie:
- – podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.),
- – przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami art. 75 k.p.a. z uwzględnieniem ograniczeń jakie w tym zakresie wynikają z przepisów Działu IV, Rozdziału 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
- – w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.),
- – na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniły, czy dana okoliczność została udowodniona (w związku z uchwaleniem planu miejscowego miał miejsce wzrost wartości nieruchomości) (art. 80 k.p.a.).
W ocenie Sądu brak podstaw aby stwierdzić, że został naruszony art. 8 k.p.a., chociaż w subiektywnym odczuciu skarżących nie można wykluczyć odmiennej oceny, zważywszy na charakter sprawy.
Należy zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji w kwestii naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego M. W. nie mógł stanowić dowodu w sprawie z uwagi na brzmienie art. 157 ust. 2 u.g.n.
Należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjne, że operat szacunkowy sporządzony przez M. W. nie był oceniony przez Zespół Oceniający PTRM w Warszawie, takiej ocenie był poddany operat szacunkowy sporządzony przez M. R. Pomyłka Sądu w tej kwestii, nie może jednak rzutować na ocenę zaskarżonego wyroku.
Należy zgodzić się z poglądem pełnomocnika skarżących, że pkt 2 decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] lutego 2011 r. nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach, które powołano w tej decyzji. W związku z tym może mieć on wyłącznie charakter informacyjny. Zamieszczenie pkt 2 ww. decyzji nie daje jednak podstawy do dyskwalifikowania tej decyzji w pozostałej części, która jest zgodna z prawem.
Niewykluczone, że zamieszczenie pkt 2 w omawianej decyzji wynika z tego, że jednorazowa opłata, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w świetle przepisów prawa podatkowego jest niepodatkową należnością budżetową, stanowi bowiem dochód własny gminy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym wyrokiem nie zostały także naruszone przepisy art. 3 § 1 i 2 oraz art. 151 p.p.s.a., gdyż nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ lub c/ p.p.s.a., jak wskazuje się w skardze kasacyjnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.