Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 19 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 75/16, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w B. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z [...] lipca 2008 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz Gminy Ś. warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Hala produkcyjna z częścią administracyjno-socjalną – produkcja i montaż artykułów przemysłowych", przewidzianą do realizacji na części działek nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości Ś..
Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność zarzucanego braku uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej Kpa) nie zaś podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kpa.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1) naruszenie następujących przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przez błędne uznanie, iż ww. decyzja o warunkach zabudowy z 1 lipca 2008r., nie narusza prawa w sposób rażący, pomimo tego, że została wydana bez sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, a obowiązek uzyskania oceny wynikał z charakteru planowanej inwestycji;
- 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016r., poz. 1579 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016r., poz.
- 71) poprzez uznanie, iż wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy nie wymagało uprzednio przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
- b) art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że ww. decyzja o warunkach zabudowy została wydana bez rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy wydanie tej decyzji wymagało uprzednio uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji.
Konstrukcja pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie został bowiem powiązany z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego czy też procesowego, który miałby zostać rażąco zostały naruszony, co uniemożliwia w ogóle odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do twierdzenia, że powołana decyzja o warunkach zabudowy wydana w dniu 1 lipca 2008 r, rażąco narusza przepisy ustawy środowiskowej z 3 października 2008 r. oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego z 9 listopada 2010 r., a więc aktów prawnych które zostały uchwalone dopiero po jej wydaniu. Legalność decyzji musi być bowiem oceniana według przepisów obowiązujących w dniu jej wydania uchwalenia. Reasumując decyzja o warunkach zabudowy z 1 lipca 2008 r. w dniu jej wydania nie mogła naruszać przepisów ustawy, która weszła w życie dopiero 15 listopada 2008 r.
Na marginesie należy jednak w całości podzielić pogląd Sądu I instancji wskazujący na oczywistą niedopuszczalność traktowania zdefiniowanej w art. 145 § 1 pkt 6 Kpa przesłanki wznowienia postępowania, jednocześnie jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.