Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 958/17, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniosek skarżącego kasacyjnie M. J. o wyłączenie sędziego del. WSA Pawła Grońskiego przez jego oddalenie.
Na ww. postanowienie M. J. wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w pkt 1-10.
Zażalenie jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie sąd wyższej instancji nad sądem, który wydał zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego sądu są prawomocne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje także art. 194 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie przysługuje.
W związku z powyższym zażalenie wniesione przez stronę skarżącą na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.