Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez K. Spółka z o.o. w Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] września 2004 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach powołując art. 1 pkt. 2, art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.), art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora w Z. z dnia [...] stycznia 2004 r., którą orzeczono, że brak jest podstaw do stwierdzenia u B. B. choroby zawodowej w postaci zawodowego uszkodzenia narządu słuchu, wskazanej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) i stwierdził u B. B. chorobę zawodową słuchu wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż B. B. w latach 1969 -1998 pracował u różnych pracodawców, w tym w latach 1995-1998 w Przedsiębiorstwie Usługowo-Remontowym H. w Z. jako spawacz-ślusarz, gdzie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu. Według opinii z dnia 31 sierpnia 2004 r. wydanej przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu Przychodnia Chorób Zawodowych u badanego rozpoznano obustronny niedosłuch odbiorczy o poziomie UP-30 dB, UI-34 dB, a w konsekwencji - chorobę zawodową.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kontrolowana decyzja nie narusza prawa, ponieważ organ administracji sanitarnej dysponując orzeczeniami placówek diagnostycznych ustalił, że B. B., u którego stwierdzono obustronny niedosłuch typu odbiorczego pracował u wszystkich pracodawców w warunkach narażenia na hałas ponadnormatywny. Wobec nieustalenia innej przyczyny niedosłuchu prawidłowo przyjął zatem organ odwoławczy, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy i stwierdzoną chorobą zawodową.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło K. Spółka z o.o. w Z. opierając skargę kasacyjną "na podstawie naruszenia stanu faktycznego sprawy poprzez błędne przyjęcie, iż "H. " był zakładem pracy, w którym Powód był narażony na działanie nadmiernego hałasu, co wywołało u niego chorobę zawodową."
Wskazując na powyższy zarzut skargi kasacyjnej pełnomocnik strony wniósł o "zmianę zaskarżonego orzeczenia w kierunku, iż zakład pracy, który reprezentuję, tj.,,H. " Sp. zo.o., nie jest zakładem pracy, w którym powód był narażony na działanie nadmiernego hałasu" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wniósł o zwolnienie "H. " Sp. z o.o. z odpowiedzialności za powstanie choroby u B. B. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. B. wniósł o oddalenie kasacji i przytoczył okoliczności związane z powstaniem choroby zawodowej.
Strona wnosząca skargę kasacyjną w kolejnym piśmie procesowym stwierdziła, że stanowisko uczestnika zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jak i organu są błędne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale zgodnie z art. 176 P.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania czy też oba naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSA WSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ograniczyła się do przedstawienia jako zarzutu "naruszenia stanu faktycznego sprawy", bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok.
Brak przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej podstaw stanowi niespełnienie wymagań przepisanych dla skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. i nie podlega sanacji. Z uwagi na to, że wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, wobec tego skarga kasacyjna jako sporządzona z naruszeniem art. 176 P.p.s.a. na podstawie art. 178 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak sentencji postanowienia.