Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. A. na decyzję Prezesa Urzędu do spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 21 września 2004 r., nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 24 kwietnia 2003 r. S. A., obywatel Armenii wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego mu uprzednio przez tego Wojewodę mocą decyzji z dnia 20 czerwca 2001 r. nr [...] do dnia 20 czerwca 2003 r.
Wojewoda decyzją z dnia 18 czerwca 2003 r. na podstawie art. 18 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 17a pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 127, poz. 1400 ze zm.) odmówił wnioskodawcy przedłużenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązał do opuszczenia terytorium Polski do dnia 20 lipca 2003 r., wskazując, że małżeństwo S. A. z obywatelką polską jest związkiem fikcyjnym, zaś cudzoziemiec nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości źródła swego utrzymania.
W wyniku odwołania skarżącego, Prezes Urzędu do spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 13 stycznia 2004 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia charakteru związku małżeńskiego skarżącego z obywatelką polską Beatą Rakowską oraz charakteru prawnego zatrudnienia skarżącego.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 8 marca 2004 r. nr [...] nie uwzględnił wniosku skarżącego i powołując się na treść art. 57 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), potwierdził fikcyjny charakter związku małżeńskiego S. A. oraz prowadzenie przez niego działalności gospodarczej niezgodnie z obowiązującymi przepisami.
Na skutek ponownego odwołania S. A., Prezes Urzędu do spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 21 września 2004 r., nr DL-I-1397/04/8 uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz utrzymał ją w mocy w pozostałej części. Organ wskazał, że w świetle art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 54 ust. 1 i art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, jak również zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okoliczności wskazane przez skarżącego jako podstawa do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Przede wszystkim składane przez małżonków S. A. i B. R. zeznania nie są zgodne i nie wynika z nich żadna spójna informacja na temat ich sytuacji rodzinnej. Poza tym dokumenty potwierdzające wykonywanie pracy przez skarżącego na terytorium Polski zawierają szereg nieścisłości.
W aktach sprawy brak jest dokumentów z których wynikałoby, że S. A. udzielono zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP. Zdaniem organu skarżący zataił też fakt skazania go prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy we Włoszczowej w dniu 28 maja 2002 r. za przestępstwo określone w art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Dodatkowo S. A. nie wykazał żadnych innych okoliczności uzasadniających jego zamieszkiwanie na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, pozwalających na udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
W wyroku z dnia 25 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organy administracji obu instancji, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a ocena dowodów nie ma cech dowolności znajdując oparcie w ustalonych faktach. Zdaniem Sądu prawidłowo stwierdzono, iż małżonkowie nie zamieszkują razem, a także nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Te niezgodności zdaniem Sądu w sposób jednoznaczny wykazują fikcyjność małżeństwa skarżącego. Z kolei brak przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę został przez S. A. przyznany w toku rozprawy. Powyższe ustalenia zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dają podstawę do stwierdzenia, iż w sprawie niniejszej organ nie dopuścił się ani naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.
Jako podstawę skargi kasacyjnej S. A. wskazał naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez zupełnie ogólnikową i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, sprowadzającą się do stwierdzenia, iż "zestawienie w uzasadnieniu decyzji rażąco sprzecznych ze sobą zeznań cudzoziemca i jego żony (...) wykazuje fikcyjność małżeństwa". Według skarżącego Sąd ograniczył się jedynie do wybiórczej oceny materiału dowodowego, powtarzając ogólnikową argumentację z uzasadnienia decyzji Prezesa Urzędu do spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 21 września 2004 r., Nr [...]
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Ze względu na przyjęty model orzekania skarga kasacyjna powinna wskazywać podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa którym, według strony skarżącej, uchybił sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej służy ustaleniu w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd nie powinien bowiem domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzuty pod adresem zaskarżonego wyroku. Mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego i nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacko - radcowski. Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona, z pewnymi wyjątkami, przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie (sporządzona przez adwokata) powołuje się na art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że ocena zebranego materiału dowodowego była dowolna i ogólnikowa, gdyż Sąd I instancji powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Zarzut naruszenia prawa procesowego nie został prawidłowo określony, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym powołany przepis (art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego) nie miał zastosowania. Skarga kasacyjna, jak wyżej wskazano, powinna wskazywać podstawę kasacyjną przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 tej ustawy).
W postępowaniu przed tym sądem nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania cywilnego chyba, że Sąd I instancji przeprowadza uzupełniający dowód z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadzał uzupełniającego dowodu z dokumentu i już tylko z tego powodu nie mógł naruszyć art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego. Reasumując, podstawa skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania może dotyczyć wyłącznie przepisów stosowanych przez sąd, a zatem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia przepisu postępowania cywilnego, który nie stosował ani sąd, ani tym bardziej organ administracji, nie może zatem zostać uznany za uzasadniony.
Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalić skargę kasacyjną.