Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1928/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W treści skargi kasacyjnej [...] (Oficyna) w Warszawie od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. pełnomocnik, na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) w związku z art. 193 tej ustawy, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. uchylającej decyzję Prezydenta m. st. Warszawy nr [...], z dnia [...] marca 2016 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne, zlokalizowanej przy ul. [...] (front) na dz. ew. nr [...] w obrębie 5-05-04, na terenie Dzielnicy Śródmieście w Warszawie i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, nie uzasadniając go w żaden sposób.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa). Przepis art. 61 § 3 Ppsa dotyczy wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W odniesieniu do zgłoszonego przez skarżącą żądania wstrzymania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 61 § 3 Ppsa wynika, iż to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Jednakże skarżąca nie zawarła w skardze kasacyjnej jakiegokolwiek uzasadnienia swojego stanowiska co do potrzeby udzielenia jej ochrony tymczasowej. Oczekiwanie, że to Sąd z urzędu będzie poszukiwał okoliczności, które umożliwią skarżącej skorzystanie z instytucji określonej art. 61 § 3 Ppsa, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, pozbawione jest podstawy prawnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być odpowiednio uzasadniony. Za niewystarczające uznawane jest jednolicie samo powoływanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Występuje także pogląd, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jednakże jedynie wówczas, gdy uprawdopodobnione zostanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób zawartego we wniosku o wstrzymanie stanowiska, w związku z czym wniosek podlegał oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 Ppsa, postanowił jak w sentencji.