Uzasadnienie
II OSK 964 / 08
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewody Warmińsko- Mazurskiego z dnia [...] października 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...]sierpnia 2007 r. Prezydenta Miasta Olsztyna w przedmiocie wymeldowania.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 26 czerwca 2007r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." w O. wniosła o wymeldowanie z pobytu stałego przy ul. P. w O. J. S. Prezydent Miasta Olsztyna decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. działając na podstawie art. 15 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 - zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o wymeldowaniu J. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. P. w O. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2001 r. orzeczono o eksmisji skarżącego z lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. P. w O. Wykonanie tego wyroku wstrzymano do czasu złożenia przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Stosowna oferta została złożona w dniu 5 kwietnia 2006 r., a w dniu 11 października 2006r. J. S. zawarł z Zakładem Lokali i Budynków Komunalnych w Olsztynie umowę najmu lokalu socjalnego przy ul. K. w O. Organ stwierdził, że faktyczne przekazanie lokalu nr [...] przy ul. P. w O. właścicielowi, czyli Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", nastąpiło w dniu [...] maja 2007 r. Doszło więc do opuszczenia ww. lokalu przez wskazane w decyzji osoby w tym skarżącego, co stanowiło też podstawę do wydania decyzji o ich wymeldowaniu.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda Warmińsko- Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że J. S. opuścił miejsce stałego zameldowania, a więc w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jego dalsze zameldowanie nie odzwierciedlałoby stanu faktycznego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł J. S., zarzucając jej rażące naruszenie prawa. W ocenie skarżącego decyzja Wojewody Warmińsko - Mazurskiego podtrzymała błędną decyzję organu I instancji, w której dopuszczono się błędów dotyczących miejsca wymeldowania wskazanych w niej osób, danych osób wskazanych w wyroku eksmisyjnym Sądu Rejonowego. Ponadto skarżący podważył wiarygodność protokołu, na podstawie którego doszło do przekazania mieszkania przy ul. P. oraz zażądał zbadania zgodności z prawem eksmisji z lokalu mieszkalnego. Zarzucił także, że Wojewoda uznał go za bezpaństwowca, przekazując jego sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko - Mazurski wniósł o jej oddalenie, wskazując na prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania oraz na fakt, że organ I instancji właściwie ustalił, że J. S. opuścił lokal przy ul. P. w O., a obecnie mieszka w mieszkaniu przy ul. K. Ponadto organ wskazał, że Prezydent Miasta Olsztyna postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że skarga jest niezasadna.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo ustaliły, że skarżący przestał zamieszkiwać w lokalu przy ul. P. definitywnie w dniu 28 maja 2007 r., co potwierdza spisany w dniu 28 maja 2007 r. protokół przekazania przez J. S. jednego kompletu kluczy do mieszkania nr [...] przy ulicy P. Protokół ten również stwierdza, że mieszkanie zostało opróżnione z mebli, zamki wymienione, a klucze przekazano administracji właściwej Spółdzielni. Ponadto Sąd wskazał na to, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2001 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie nakazał m. in. J. S., aby wraz ze wszystkimi rzeczami opuścił i opróżnił lokal mieszkalny położony w Olsztynie przy ul. P. i wydał ten lokal Spółdzielni Mieszkaniowej "P." oraz nadał uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego i nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanym przez Gminę Olsztyn oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Zgodnie z powyższym wyrokiem ze skarżącym J. S. zawarto umowę najmu lokalu socjalnego przy ul. K. w O. w dniu [...] października 2006 r. Z kierowanej korespondencji do J. S. na nowy adres lokalu socjalnego położonego przy ul. K. można zdaniem Sądu wywieść, że skarżący mieszka w przydzielonym mu lokalu socjalnym. Ponadto skarżący na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji w dniu 18 marca 2008 r. przyznał, że od 10 października 2006 r., czyli od daty wykonania eksmisji przez komornika, nie mieszka przy ul. P. W przedmiotowej sprawie, wobec treści wyroku orzekającego eksmisję, nie budzi wątpliwości Sądu pierwszej instancji, kwestia utraty uprawnień skarżącego do przebywania w danym lokalu mieszkalnym, co w powiązaniu z faktem opuszczenia tegoż lokalu musiało skutkować wymeldowaniem wskazanych osób z takiego lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych sąd administracyjny nie może uzależniać wymeldowania od okoliczności, które spowodowały wystąpienie z powództwem o eksmisję. W konsekwencji Sad stwierdził, iż organy administracji działały zgodnie z prawem i dokonały prawidłowej interpretacji przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wymeldowując na jego podstawie m.in. J. S. z pobytu stałego w mieszkaniu przy ul. P. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.) oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. S., zaskarżając go w części odnoszącej się do pkt I-go tegoż wyroku, oddalającego skargę i zarzucając rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wobec oczywistego naruszenia przez organy administracyjne procedury, a mianowicie art. 7 i art. 77 k.p.a. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydenta Miasta Olsztyna i Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] października, co doprowadziło do niedostatecznego wyjaśnienia tej sprawy.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1-wszym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że ocena czy organy administracyjne działały zgodnie z prawem i dokonały prawidłowej interpretacji art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie została poprzedzona wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego i nie wiadomo czy organy administracyjne wywiązały się z tego obowiązku. Jak wskazał skarżący w dniu 28 czerwca 2008 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wymeldowania J. S. Zostało ono zakończone [...] lipca 2007 r. W ocenie skarżącego, nasuwa się wątpliwość, czy zawiadomienie o wszczęciu i zakończeniu zostały skutecznie doręczone w rozumieniu art. 43 k.p.a., bo w obu przypadkach podpisała je ta sama osoba o nazwisku "K.". Nie wiadomo także, jakie czynności, a szczególnie jakie dowody zostały przeprowadzone między datami 28 czerwca i 18 lipca 2007 r. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji na ten temat, a być może w tym czasie przeprowadzono dowody, mające istotne znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia tej sprawy, ale jakie nie wiadomo. W związku z tym zdaniem skarżącego, sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona albowiem organy administracji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i 77 k.p.a., a Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do tego.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący złożył pismo procesowe wraz z dokumentacją wskazująca na jego stan zdrowia oraz złe warunki lokalu socjalnego, które nie zabezpieczają podstawowych potrzeb mieszkaniowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Niniejszą skargę kasacyjną oparto na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z samej konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dokładnego wskazania uchybienia konkretnemu przepisowi, jego uzasadnienia oraz wskazania związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym naruszeniem, a jego istotnym wpływem na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 77 k.p.a. nie wykazał, aby uchybienie tym normom, o ile w ogóle zaistniało, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie może strona wnosząca skargę kasacyjną ograniczyć się, jak uczyniono to we wniesionej kasacji, jedynie do hipotetycznego wskazania na naruszenie przepisów postępowania, eksponując fakt, iż prowadzone przez organy postępowanie "nasuwa... wątpliwość". Już tylko przedstawione wyżej wady konstrukcji wniesionej skargi kasacyjna stanowią o jej bezzasadności.
Odnosząc się do wywodów zawartych w uzasadnieniu zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż uchybienie wskazanym w kasacji normom prawnym, skarżący upatruje m. in. w pojawiających się w jego ocenie wątpliwościach czy podpisanie zwrotnego zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie wymeldowania m. in. skarżącego przez tą sama osobę, nie będącą adresatem, nie narusza dyspozycji art. 43 k.p.a. Podkreślić trzeba, iż sam fakt, że zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania (wszczętego w dniu 28 czerwca 2007 r., a nie jak podaje skarżący w 2008 r.) i jego zakończeniu nie zostało przez niego osobiście pokwitowane, nie świadczy jeszcze o naruszeniu przepisów postępowania, tym bardziej że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wszczęciu wynika, iż zostało one doręczone współlokatorowi, czyli zgodnie z procedurą określoną w art. 43 k.p.a. Ponadto z akt sprawy wynika jasno, iż skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie jego wymeldowania.
Nie może też być przyjęty za skuteczny wywód kasacyjny twierdzenie skarżącego, iż nie wiadomo jakie dowody przeprowadzono w czasie od wszczęcia do zakończenia postępowania oraz że "być może w tym czasie przeprowadzono dowody mające istotne znaczenie dla sprawy". Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, iż z treści decyzji organów obu instancji wynika jednoznacznie, co stanowiło istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy materiał dowodowy, o który oparły się organy administracyjne wydając swoje rozstrzygnięcia, a ten znajduje swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tym samym Sąd pierwszej instancji był upoważniony do zaakceptowania ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wydania kontrolowanej przez ten Sąd decyzji.
Odnosząc się do kwestii przedstawionych na rozprawie przez skarżącego, a więc złego stanu zdrowia skarżącego, warunków lokalu socjalnego, a w końcu bezzasadnym w ocenie skarżącego wydaniem i wykonaniem wyroku eksmisyjnego, stwierdzić trzeba, że okoliczności te nie mogły w niniejszym postępowaniu być przedmiotem oceny tak przez organy, jak i następnie Sąd kontrolujący decyzję, której przedmiotem było wymeldowanie skarżącego z określonego lokalu.
Podsumowując przytoczone wyżej uwagi, należy stwierdzić, iż skarżący nie zdołał podważyć ustalonego w sprawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Tym samym postawiony we wniesionej skardze kasacyjnej zarzut należy uznać za bezskuteczny, a rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji za prawidłowe.
Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.