Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 968/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., sygn. VII SA/Wa 1301/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I oddalił skargę E. W. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z [...] września 2009 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Głogowskiego z [...] stycznia 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy – warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w Głogowie przy ul. [...], działka nr 892, obręb [...]. W pkt II wyroku Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłacone pomocy prawnej. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych przyjętych przez Sąd I instancji:

Decyzją z 27 stycznia 2005 r., po rozpoznaniu wniosku A. M., Starosta Głogowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji wyżej opisanej. W decyzji nie określono obszaru oddziaływania obiektu i odstąpiono od jej uzasadnienia ze względu na uwzględnienie wniosku strony w całości.

Pismem z 7 maja 2005 r., uzupełnionym pismem z 22 czerwca 2005 r. E. W. i W. W. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Głogowskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Decyzją z [...] lipca 2005 r. Wojewoda Dolnośląski odmówił wszczęcia postępowania, rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez GINB decyzją z [...] stycznia 2005 r. Organy przyjęły, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość wnioskodawców. Prawomocnym wyrokiem z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1572/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę nie wyznaczyła obszaru oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu nieważnościowym należy ponownie rozważyć na podstawie art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej Prawo budowlane), jakie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i jakim osobom przysługuje status strony.

Sąd stwierdził jednocześnie, że niewątpliwie zakład mechaniki samochodowej objęty pozwoleniem na budowę nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz.2573 ze zm.). Nie oznacza to jednak, że nie będzie obiektem uciążliwym, a tym samym oddziaływującym na sąsiednie nieruchomości. Bez zbadania w tym konkretnym przypadku stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, nie można ustalić kręgu osób, którym przysługuje z mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przymiot strony. Obszar oddziaływania wyznaczany jest bowiem na podstawie przepisów prawa, a zatem należy brać pod uwagę wszelkie przepisy z których zarówno inwestorzy, jak i osoby trzecie mogą wywodzić swoje uprawnienia.

W następstwie wyroku Wojewoda Dolnośląski pismem z 14 maja 2007 r. zawiadomił o wszczęciu na wniosek postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty, a następnie decyzją z [...] października 2007 r. umorzył postępowanie przyjmując, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek osób nie mających przymiotu strony. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją GINB z [...] grudnia 2007 r. Decyzja organu odwoławczego została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. VII SA/Wa 370/08 ze względu na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania.

W następstwie tego wyroku organy wydały szereg rozstrzygnięć, które doprowadziły do wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji z [...] września 2009 r., którą ponownie umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Głogowskiego o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją GINB z [...] grudnia 2009 r., znak [...]. Prawomocny wyrokiem z 15 marca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 1091/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się w pełni do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, w którym zalecono zbadanie stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, celem ustalenia kręgu osób, którym przysługuje z mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przymiot strony.

Odnosząc się do zebranych materiałów w sprawie pod postacią stanowisk Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu Delegatury w Legnicy oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie Sąd stwierdził, że organ odwoławczy pominął okoliczność, że orzeka kilka lat później, co może mieć wpływ na okoliczności faktyczne sprawy, które mogły ulec zmianie na skutek choćby realizacji inwestycji, a tym samym na opinie wyrażone przez organy, które mogły stracić na swej aktualności.

Prowadząc postępowanie po wyroku Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Głogowskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że realizując wskazania Sądu pismami z dnia 6 lipca 2011 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie oraz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatury w Legnicy z prośbą o zbadanie i określenie stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki samochodowej wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów. Natomiast pismami z dnia 10 sierpnia 2011 r. zwrócił się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatury w Legnicy z wnioskiem o przeprowadzenie ponownej kontroli warsztatu mechaniki samochodowej w zakresie ochrony powietrza, a także Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Głogowie z prośbą o przesłanie dokumentacji poprzedzającej wydanie decyzji dopuszczającej sporne zamierzenie inwestycyjne do użytkowania.

W wyniku tych wystąpień uzyskano od Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu kopię protokołu kontroli spornej inwestycji z dnia [...] oraz [...] maja 2008 r., Nr [...]; kopię zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...]; kopię informacji o ustaleniach kontroli z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...]; kopię informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Od Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Głogowie wpłynęła dokumentacja dotycząca pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu przekazał protokół kontroli spornej inwestycji z dnia [...] oraz 8 września 2011 r., Nr [...]. Materiał uzupełniono, zwracając się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego, Starostwa Powiatowego w Głogowie z prośbą o przesłanie odpowiednio: kopii protokołu z rozpoznania przeprowadzonego na terenie inwestycji, wykazów o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania odpadami oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, informacji o sposobie postępowania z wytworzonymi odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne, a także wezwano inwestora do przesłania kopii kart ewidencyjnych wytwarzanych odpadów oraz kart przekazywania odpadów.

Uzyskano kopie kart ewidencyjnych wytwarzanych odpadów oraz kart przekazywania odpadów za lata 2008-2011. Starostwo Powiatowe w Głogowie przekazało informację o sposobie postępowania z wytworzonymi odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne. Do organu wpłynęły także: wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowisk oraz wysokości należnej opłaty za 2011 r. (pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 2 marca 2012 r.) oraz protokół kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...]. Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego przesłał zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za lata 2008-2011.

Wskazano, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć - zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

E. i W. W. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty Głogowskiego o pozwoleniu na budowę. Legitymują się oni prawem własności działki nr ew. 311, położonej w Głogowie przy ul. [...], nie sąsiadującej bezpośrednio z działką nr 892 objętą pozwoleniem. Działki te są oddzielone od siebie działkami o nr ew. 315, 886 oraz 887. Działka nr 311 oddalona jest od budynku spornej inwestycji o 24,11 m, natomiast budynek E. i W. W. oddalony jest od analizowanego zamierzenia budowlanego o 37,28 m oraz 33,63 m. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamierzenie inwestycyjne obejmowało rozbudowę o garaż z częścią socjalną od strony wschodniej do istniejącego budynku (rys. nr A-3 - inwentaryzacja budowlana, rzut parteru; rys. nr A-7 - rzut parteru), nadbudowę poddasza z pomieszczeniami mieszkalnymi (rys. nr A-8 - rzut poddasza; Opis techniczny,), przebudowę istniejącego garażu na pomieszczenie warsztatowe, w którym przewidziano dwa stanowiska robocze: diagnostyczne i obsługowe, które miały służyć obsłudze technicznej pojazdów oraz naprawom bieżącym, obejmującą: powiększenie drzwi w ścianie zewnętrznej szczytowej od strony elewacji południowej, wykucie (wewnątrz) dwóch otworów drzwiowych (Opis techniczny; rys. nr A-7 - rzut parteru),

Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na odległość dzielącą nieruchomości nie jest możliwe naruszenie norm zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niewątpliwie nie jest możliwe, aby sporna inwestycja (o wysokości 8,98 m - rys. nr A-11 - przekrój pionowy B-B) naruszała § 12, 13, 60 oraz 271 ust. 1 (Opis techniczny, pkt 8.0. Ochrona przeciwpożarowa) tego rozporządzenia. Z tych samych przyczyn oddziaływanie spornej inwestycji na działkę odwołujących się nie może wynikać także z § 29 oraz § 126 rozporządzenia, z uwagi na brak robót ziemnych mogących spowodować zmianę naturalnego spływu wód opadowych, a także zaprojektowanie systemu rynien spławnych (rys. nr A-9 - rzut dachu). Sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.), ustawą z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz.U. z 2004 r. nr 161, poz. 1689), ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086), ustawą z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2003 r. nr 86, poz. 789), nie emituje pól elektromagnetycznych o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 98, poz. 1067 ze zm.).

Teren, na którym realizowana jest sporna inwestycja (oznaczony symbolami 13MN i 70KD1/2) objęty był postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w Głogowie z dnia 19 maja 1998 r., Nr XLIX/419/98 zatwierdzającej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla "Hutnik I" - "Hutnik II" - "Słoneczne" - "Sportowe" w Głogowie (Dz. Urz. Woj. Legnickiego z dnia 5 czerwca 1998 r., Nr 13, poz. 101). Dla obszaru oznaczonego symbolem 13 MN miejscowy plan, jako podstawowe przeznaczenie wskazał mieszkalnictwo jednorodzinne oraz dopuścił przeznaczenie części pomieszczeń na nieuciążliwe usługi (przy zachowaniu odpowiednich norm i przepisów), z wyłączeniem lokalizacji inwestycji, których "budowa i funkcjonowanie może pogorszyć stan środowiska".

Odnosząc się do oceny uciążliwości spornej inwestycji wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów organ odwoławczy stwierdził, że ocena w tym zakresie zawarta jest w protokole kontroli z dnia 5 września 2011 r. oraz z dnia 8 września 2011 r., Nr 142/11, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących: 1) ochrony powietrza;

1. 2) gospodarki odpadami;
2. 3) ochrony przed hałasem oraz protokole z kontrolnego pomiaru hałasu przenikającego do środowiska z dnia 8 września 2011 r., Nr P 13/11. Z materiałów tych wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywane są wyłącznie związane z naprawą pojazdów usługi: 1) naprawy zawieszeń;

1. 2) naprawy hamulców;
2. 3) laserowej diagnostyki podwozia;
3. 4) ustawiania geometrii zawieszeń;
4. 5) wymiany tłumików;
5. 6) naprawy silników, głowic;
6. 7) powypadkowych pomiarów płyty podłogowej. Czynności, o których mowa wyżej wykonywane są wewnątrz budynku, w pomieszczeniu usługowym na dwóch stanowiskach (kanał naprawczy i podnośnik dwukolumnowy). Sporadycznie dokonywana jest wymiana olejów silnikowych oraz prowadzone są prace spawalnicze, przy wykorzystaniu spawarki elektrycznej w osłonie dwutlenku węgla. Według wyjaśnień inwestora złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy ilość dokonywanych napraw w ciągu miesiąca waha się od 25 do 40 samochodów, średnio w ciągu jednego dnia wykonywane są naprawy 2 samochodów. Jednocześnie A. M. oświadczył, że nie wykonuje prac blacharskich oraz lakierowania pojazdów samochodowych w ramach prowadzonej działalności, co potwierdza treść protokołu, zgodnie z którą w trakcie kontroli nie stwierdzono prowadzenia prac blacharskich oraz lakierniczych oraz materiałów i urządzeń wskazujących na ich prowadzenie. Ponadto ustalono, że woda na potrzeby warsztatu, wyłącznie na cele socjalno-bytowe, pobierana jest z miejskiej sieci wodociągowej, do której również odprowadzane są ścieki socjalno-bytowe. Podobnie jak tereny sąsiednie, również działka inwestycyjna nie jest wyposażona w kanalizację wód opadowych, które odprowadzane są do ziemi. Ogrzewanie budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza zapewniają: kocioł produkcji rzemieślniczej o mocy cieplnej 17kW - opalany węglem kamiennym oraz kocioł gazowy (typu JUNKERS) o mocy cieplnej ok. 20 kW pracujący naprzemiennie z kotłem węglowym, które to kotły wykorzystywane są głównie do ogrzewania budynku mieszkalnego, podgrzewania wody oraz ogrzewania w sezonie zimowym pomieszczenia biurowego, warsztatu, magazynu i warsztatu podręcznego. Z kolei ogrzewanie pomieszczenia usługowego zapewnia nagrzewnica olejowa opalana olejem opałowym, na zakup którego inwestor przedstawił dowody zakupu, a także którego pozostałości stwierdzono w zbiorniku nagrzewnicy, nie stwierdzając natomiast obecności przepracowanych olejów (pkt XII, s. 5). Stwierdzono także, że podmiot nie należy do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

W zakresie spełnienia wymagań dotyczących ochrony powietrza nie stwierdzono wymogu posiadania pozwolenia na wprowadzanie pyłów lub/i gazów do powietrza oraz źródeł emisji wymagających pozwolenia. Jako źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza, nie wymagających pozwolenia, ani zgłoszenia wskazano nagrzewnicę olejową opalaną olejem opałowym oraz spawarkę elektryczną. Jednocześnie wskazano, że prowadzona jest ewidencja ilości i rodzajów gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, która jest aktualizowana i wskazuje wszystkie źródła emisji oraz wszystkie substancje, która to ewidencja zawiera wiarygodne wskaźniki emisji, obliczone w oparciu o prawidłowe wyliczenia i rzeczywiste ilości zużytych paliw w źródłach energetycznych, zaś wykazy ilości i rodzajów gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza są przedkładane właściwym organom w terminie i zgodnie ze wzorami. Okoliczności te potwierdzają półroczne zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za 2011 r., które jako źródło wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza wskazują kotły o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW opalane węglem kamiennym, koksem, drewnem, olejem lub paliwem gazowym, dla których nie jest wymagane pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane.

Z analizy ww. dokumentów wynika, że w pierwszym półroczu kocioł opalany był olejem opałowym (przy zawartości siarki nie większej niż 1%) przy zużyciu 0,10 m3, zaś tabela za II półrocze wskazuje zużycie oleju napędowego w ilości 0,075 m3.

Protokół kontroli Nr [...], przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie w dniu [...] lipca 2011 r. potwierdził ustalenia w zakresie zakresu czynności wykonywanych w warsztacie, ilości dokonywanych napraw, czasu pracy. Z analizy tego dokumentu wynika również, że inwestor przeprowadził przegląd oraz modernizację przewodów kominowych w celu usunięcia kumulowania się spalin w obrębie sąsiednich budynków mieszkalnych. Natomiast odnośnie do przestrzegania wymagań ochrony środowiska w zakresie gospodarki odpadami ustalono, że kontrolowany podmiot jest wytwórcą odpadów niebezpiecznych (w ilości nie przekraczającej 0,1 Mg w ciągu roku) i innych niż niebezpieczne (w ilości nie przekraczającej 5 Mg w ciągu roku). Rodzaje odpadów oraz ich ilość w okresie 2008-2010 przedstawione zostały w tabeli zamieszczonej w protokole. Wytworzone odpady były przekazywane odpowiednim uprawnionym do ich odbioru podmiotom, zaś dane zawarte w zestawieniach o odpadach są zgodne z danymi zawartymi w prowadzonej ewidencji odpadów.

Postępowanie z wytworzonymi odpadami szczegółowo obrazuje Informacja o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami z dnia 20 sierpnia 2007 r., zaktualizowana w dniu 12 sierpnia 2011 r., z których wynika, że sporna inwestycja wiązać się będzie z powstawaniem następujących odpadów niebezpiecznych: 1) sorbentów, tkanin do wycierania i ubrań ochronnych zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi;

1. 2) filtrów olejów;
2. 3) świetlówek (s. 7). Odbioru odpadów niebezpiecznych dokonuje wyspecjalizowana jednostka, jednocześnie są one magazynowane w sposób selektywny w szczelnie zamykanych, opisanych pojemnikach, w miejscu niedostępnym dla osób postronnych, nie stanowiąc zagrożenia dla środowiska wodno-gruntowego. Ilość wytworzonych odpadów oraz ich przekazywanie wyspecjalizowanej jednostce potwierdzają karty ewidencyjne wytwarzanych odpadów oraz karty przekazywania odpadów za lata 2008-2011 oraz zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za lata 2008-2011, które są wewnętrznie spójne i nie zawierają sprzeczności w ilości wytwarzanych poszczególnych rodzajów odpadów.

Kolejny element poddany kontroli przez organ stanowiło przestrzeganie wymagań w zakresie ochrony przed hałasem. Wśród źródeł hałasu wskazano: szlifierkę kątową, wiertarkę, sprężarkę powietrza znajdującą się pod warsztatem, klucz pneumatyczny, podnośnik dwukolumnowy. Nadto pomieszczenie usługowe, w którym prowadzone są prace naprawcze, wyposażone jest w instalację wentylacyjną (nawiewno-wywiewną) składającą się z wentylatora nadmuchowego (zainstalowanego w kanale do napraw pojazdów) oraz wentylatorów wywiewnych (zainstalowanych w ścianie warsztatu od strony posesji przy [...], które to urządzenia, według oświadczenia inwestora, pracują średnio ok. 1 godziny dziennie, w zależności od potrzeb. Kontrolny pomiar hałasu udokumentowany protokołem z [...] września 2011 r., Nr [...] został przeprowadzony w dniu 5 września 2011 r., w godzinach 10.27-11.17, przy temperaturze otoczenia 22,7°C, bez opadów, podczas pracy wiertarki, instalacji wentylacyjnej oraz podnośnika.

Pomiar wykonany został na granicy posesji przy ul. [...], tj. punkcie najbardziej narażonym na hałas i wykazał wartości od 52,7 do 53,8 dB. Pomiar tła akustycznego, przy wyłączonych urządzeniach znajdujących się na terenie warsztatu, wykazał wartości od 49,4 do 50,1 dB. W odniesieniu zaś do posesji przy ul. [...] hałas powstający podczas prowadzonych w warsztacie prac był niesłyszalny - nie odróżnialny od tła. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono równocześnie realizację zarządzenia pokontrolnego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] nie stwierdzając w toku kontroli naruszeń lub okoliczności wskazujących na popełnienie wykroczenia.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomimo upływu czasu od daty sporządzenia protokołu kontroli Nr [...] (7 miesięcy) zawarte w nim ustalenia pozostają aktualne i zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, stanowią miarodajne źródło oceny uciążliwości spornej inwestycji dla sąsiednich nieruchomości. Nie budzi w ocenie organu wątpliwości, że przeważająca liczba napraw samochodowych realizowana jest w okresie letnim, również przy otwartych drzwiach garażowych (czy na zewnątrz budynku) z uwagi na sprzyjające warunki atmosferyczne. W tym też okresie niewątpliwie znaczący jest udział w produkcji odpadów.

W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie stanowi usług uciążliwych, a co za tym idzie odwołujący się nie mogą skutecznie wywodzić przymiotu strony z postanowień miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że nie jest organem właściwym w sprawach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło jakichkolwiek uciążliwości dla nieruchomości odwołujących się. O przymiocie strony nie może zaś przesądzać okoliczność dotycząca wzmożonego ruchu samochodów, albowiem w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego zwiększenie ruchu na ulicy czy szereg utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (hałas, utrudnienia komunikacyjne) dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.

Bez znaczenia dla oceny przymiotu strony jest także podnoszony zarzut naruszenia art. 23, 24, 51 ust. 1, 3, 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 oraz 106 § 5 K.p.a., albowiem niniejsze postępowanie nie ma na celu weryfikacji planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyjaśniono także, że zgodnie z naturalnym ukształtowaniem, teren obniża się w kierunku północnym, co potwierdza projekt zagospodarowania terenu z którego wynika, że rzędna terenu przy budynku inwestora wynosi 98,4, a następnie maleje i kolejno wynosi: 99,48 - 98,33 - 98,4 - 97,96 zaś na działce odwołujących się 97,1 (różnica 3m na odległości 24,11 m), zaś prace budowlane nie obejmowały robót ziemnych. Także zarzut uciążliwości związanej z nieprzyjemnymi zapachami i pyłami po wyeksploatowanych olejach, wyziewami metali ciężkich, spalinami nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sporna inwestycja nie wiąże się z wytwarzaniem pyłów i gazów wymagających pozwolenia, a postępowanie nie potwierdziło tych okoliczności. Fakt ewentualnych "immisji pośrednich" w postaci zapachów nie uzasadnia przyznania osobie objętej takimi wpływami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, albowiem z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika, że chodzi o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Immisje rodzą określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie dają praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W końcu GINB wyjaśnił, że w wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/10 nie wyrażono poglądu o konieczności wydania opinii o uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowe, w wyroku tym Sąd wskazał jedynie na konieczność określenia stopnia uciążliwości spornej inwestycji, nie zaś wydania opinii. Ustalenia stanu sprawy nie dają też podstaw do uznania zarzutu naruszenia Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) Niewątpliwie sporna inwestycja nie narusza prawa do życia (ochrony przed umyślnym pozbawieniem życia - art. 2), zakazu tortur (art. 3), nie wiąże się z nałożeniem na odwołujących się obowiązku pracy przymusowej czy niewolnictwem (art. 4), nie powoduje również pozbawienia wolności E. i W. W. (art. 5). Skutkiem zatwierdzenia projektu budowlanego nie jest także pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego (art.

6) czy nałożenie kary bez podstawy prawnej (art. 7), jak również naruszenie prawa do prywatności i życia rodzinnego (art. 8), wolności myśli, sumienia i wyznania (art. 9), wyrażania opinii (art. 10), swobodnego gromadzenia się i stowarzyszania (art. 11), prawa do małżeństwa (art.

12) czy prawa do skutecznego środka odwoławczego (art. 13). Sporna inwestycja w żaden sposób odwołujących się nie dyskryminuje (art. 14). Z podanych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2009 r., Nr IIb-55/09 nie narusza prawa i zasadne jest utrzymanie jej w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2012 r. E. W. i W. W. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Głogowskiego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Decyzji zarzucili:

1. 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, polegające na uznaniu że skarżącym nie przysługują prawa strony w sprawie pozwolenia na budowę;
2. 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. przepisów Rozdziału IX Ochrona przed hałasem i drganiami § 323 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnie 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie;
3. 3) naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/10;
4. 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, w szczególności art. 10 § 1 K.p.a. polegające na braku możliwości zapoznania się przez skarżących z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami.

W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżących dodatkowo zawarł zarzuty naruszenia:

1. 1. przepisów postępowania:
2. - art. 7 i art. 75 K.p.a. wobec nie przeprowadzenia przez żaden z organów wskazanych powyżej dowodów niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia niniejszej sprawy,
3. - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie zapewnienie skarżącym możliwości udziału w postępowania zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji Starosty Głogowskiego, wobec przyjęcia. że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności tej decyzji,
4. - art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. wobec nie rozpatrzenia przez żaden z organów wskazanych powyżej w sposób wnikliwy wszystkich dowodów w niniejszej sprawie i dokonanie sprzecznych ustaleń odnośnie do stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia,
5. - art. 81 K.p.a. wobec uznania przez każdy z organów wskazanych powyżej za udowodnione okoliczności, odnośnie do których skarżący nie mieli możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych na ich okoliczność dowodów,
6. - art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 K.p.a. poprzez wydanie decyzji Wojewody Dolnośląskiego oraz decyzji ostatecznej GINB umarzającej postępowanie, wobec braku przesłanek do jego umorzenia,
7. - art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez GINB wskazań co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1091/10, zgodnie z wytycznym tego Sądu określonymi w wyroku z 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, tj. nie zbadanie stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki samochodowej wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu oraz nieprzyjemnych zapachów i odpadów,
8. 2. przepisów prawa materialnego:
9. - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nie ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji i bezzasadne przyjęcie, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze jej oddziaływania,
10. - art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko poprzez nie dokonanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego spornej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tym samym uznanie, że sporna inwestycja nie może stanowić przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, oraz zaniechanie ustalenia obowiązku co do wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny jej oddziaływania na środowisko,
11. - § 5 ust. 1 w pkt 7, § 7 oraz § 11 ust. 2 pkt 5 uchwały Nr XLIX/419/98 Rady Miejskiej w Głogowie z 19 maja 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "Hutnik I" - "Hutnik II" - "Słoneczne" - "Sportowe" w Głogowie (Dz.U. Woj. Lubelskiego z 1998 r., Nr 13, poz. 101), poprzez wydanie decyzji Starosty Głogowskiego i odpowiednio nieuwzględnienie tego faktu w decyzji ostatecznej GINB oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego, zezwalającej Inwestorowi na przeznaczenie części pomieszczeń w jednorodzinnej zabudowie mieszkalnej na uciążliwe funkcje usługowe (bez zachowania odpowiednich norm i przepisów), tj. na realizację spornej inwestycji, której budowa oraz funkcja mogły pogorszyć stan środowiska, a uciążliwości związanych z nią usług przekroczyły granicę terenu jej lokalizacji wobec naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d), e) pkt 2 lit. b) oraz pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji Starosty Głogowskiego, i nieuwzględnienie tego faktu w decyzji ostatecznej GINB oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego, bez zapewnienia (1) spełniania przez sporną inwestycję podstawowych wymagań w zakresie odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, a także ochrony przed hałasem i drganiami, (2) warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem tego obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów, oraz co się z tym wiąże (3) bez poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z:
12. - naruszeniem przepisu § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), wobec pominięcia konieczności wyposażenia działki inwestora w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, zapewnienie odprowadzania wód opadowych na nieutwardzony własny teren inwestora, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych,
13. - naruszeniem przepisu § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia w pozwoleniu budowlanym konieczności przeprowadzenia robot ziemnych na terenie inwestycji w celu jej utwardzenia (wykonanych przez inwestora mimo niespełnienia przepisanych prawem wymogów), skutkujących likwidacją naturalnego drenażu na terenie inwestycji, czego skutkiem było kierowanie wód opadowych m.in. na teren nieruchomości skarżących,
14. - naruszeniem przepisu § 123 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by instalacja kanalizacyjna budynku inwestycji, do której są wprowadzane ścieki nieodpowiadające warunkom dotyczącym ochrony ziemi i wód oraz odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej, określonym w przepisach odrębnych, była wyposażona w urządzenia służące do ich oczyszczania do stanu zgodnego z tymi przepisami, czego skutkiem było zalewanie ściekami zawierającymi w szczególności detergenty i ropopochodne m.in. terenu nieruchomości skarżących,
15. - naruszeniem przepisu § 140 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by przewody (kanały) kominowe w budynku: spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, miały wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz by spełniały wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów, czego skutkiem było zadymianie m.in. terenu nieruchomości skarżących,
16. - naruszeniem przepisu § 309 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by inwestycja była zaprojektowana i wykonana z takich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby nie stanowiła zagrożenia dla higieny i zdrowia sąsiadów, w tym skarżących, w szczególności w wyniku zanieczyszczenia lub zatrucia wody lub gleby, nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów w postaci stałej lub ciekłej, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem oddziaływanie inwestycji m.in. na teren nieruchomości skarżących,
17. - naruszeniem przepisu § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by inwestycja i urządzenia z nią związane były zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, w tym skarżący, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem narażanie m.in. skarżących na hałas uniemożliwiający im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach,
18. - naruszeniem przepisu § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by inwestycja była zabezpieczona tak, ze względu na prowadzoną w niej działalność i sposób eksploatacji, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń warsztatu samochodowego i posesji nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem narażanie m.in. skarżących na hałas - zdaniem skarżących - przekraczający wartości dopuszczalne, określone w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podał, że prawidłowe są ustalenia organów, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na działce nr 892. Zwrócił uwagę na związanie organów i Sądu wydanymi w sprawie prawomocnymi wyrokami, zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), a także stron zgodnie z art. 170 p.p.s.a. W szczególności za istotną dla sprawy Sąd I instancji uznał ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, zgodnie z którą przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Z uwagi na wyrażoną tak ocenę prawną ani Sąd, ani organy, ani strony postępowania nie mogą przyjmować ocen odmiennych, albowiem stan faktyczny sprawy, w jakim została owa ocena wypowiedziana nie uległ zmianie. Przedmiotem sprawy jest ta sama inwestycja i projekt budowlany, które były w prawomocnym orzeczeniu ocenione pod kątem charakteru oddziaływania inwestycji na środowisko. Z tego względu wszystkie zarzuty sprowadzające się do kwestii związanych z koniecznością przeprowadzenia postępowania środowiskowego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz błędnej kwalifikacji przez organy tej inwestycji, nie mogą zostać uwzględnione.

Sąd I instancji zwrócił w dalszej kolejności uwagę, że zgodnie z zaleceniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku o sygn. VII SA/Wa 1572/05, warunkiem ustalenia kręgu stron legitymowanych do udziału w postępowaniu jest uprzednie zbadanie stopnia uciążliwości warsztatu, wynikającej z planowanej ilości usług, możliwości emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów. Sąd I instancji wyjaśnił, że sprawa dotyczy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem ustaleń mogą być wobec tego tylko konkretne rozwiązania projektowe zawarte w projekcie budowlanym oraz to, czy te rozwiązania są gwarantem tego, że w przedmiotowym warsztacie samochodowym możliwe jest prowadzenie działalności usługowej nieuciążliwej. Badaniu nie podlega zatem to, w jaki sposób faktycznie wykonywana jest działalności na działce inwestora, tylko to czy projekt budowlany w pełni gwarantuje nieuciążliwość wykonywanej w tym konkretnym warsztacie usługi.

Poczynienie takich ustaleń wymagało wszczęcia postępowania nieważnościowego, które zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 miało polegać na ustaleniu ilości usług, możliwości emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów. Ustalenia te miały posłużyć wyjaśnieniu, czy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona, która legitymuje się interesem prawnym, a co za tym idzie, czy możliwe jest rozpoznanie takiego wniosku pod względem merytorycznym. Stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wystąpili właściciele sąsiedniej (choć niebezpośrednio) działki. Dla ustalenia ich interesu prawego nie wystarczy wskazanie na sąsiedztwo działek, konieczne jest wykazanie, że działka wnioskodawców znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co w związku z wyrokiem sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 winno polegać na ustaleniu stopnia uciążliwości przedmiotowego warsztatu dla nieruchomości skarżących.

Takie ustalenia miały z kolei zdecydować, czy działka skarżących zalicza się do "obszaru oddziaływania obiektu", a więc terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane).

Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo przyjęły brak wpływu planowanego zagospodarowania działki inwestora na działkę skarżących. Ich działka nie sąsiaduje bezpośrednio z działką, dla której udzielono pozwolenia. Nie może więc być mowy o niedochowaniu jakichkolwiek odpowiednich odległości względem granicy działki, nie powstaje też problem zacieniania, które to kwestie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zakresie dotyczącym odprowadzenia wód opadowych, z projektu budowlanego wynika, że planowania inwestycja posiada zaprojektowane odprowadzenie wód opadowych z budynku mieszkalno-usługowego za pomocą orynnowania. Z uwagi na przyjęte rozwiązania projektowe oraz usytuowanie działki nr 311 nie może być mowy o odprowadzaniu wód opadowych z budynku na działce nr 892 na teren działki 311, która znajduje się do drugiej sprawy ulicy.

W zakresie spływu wody z działki nr 892 decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i zatwierdzony nią projekt budowlany, nie przewidują jakichkolwiek prac ziemnych związanych z podwyższeniem terenu działki nr 892, czy też wykonaniem jakiegokolwiek utwardzenia powierzchni działki nr 892. W projekcie zagospodarowania działki nr 892 wskazano na istniejące utwardzenie z kostki "Pol-bruk", nie przewidując nowego utwardzenia działki. Kwestia spływu wody opadowej z działki nr 892 nie mieści się wobec tego w granicach niniejszej sprawy, ponieważ projekt budowlany w tym względzie nie ingerował ani w podwyższenie terenu działki, ani dotychczasowy sposób odprowadzania wód opadowych z tej działki. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia w tym zakresie uchybień z § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Działka nr 892 posiada naturalne nachylenie w kierunku północnym, tj. w kierunku działki nr 311. Nie doszło w sprawie do zaprojektowania zmian w zakresie naturalnego spływu kierunku wód opadowych i ich kierowania na teren sąsiednich nieruchomości. Źródłem interesu prawnego skarżących nie może wobec tego być przepis § 29 rozporządzenia, zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Istniejący faktycznie naturalny kierunek spływu wód w tej sytuacji nie oznacza objęcia działki zakresem oddziaływania inwestycji.

Z projektu budowlanego wynika ponadto, że budynek położony na działce nr 892 posiada podłączenie o kanalizacji miejskiej, co potwierdza umowa nr 1275 z dnia 22 maja 2006 r. o zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków. Natomiast dla dwóch stanowisk warsztatowych projekt nie przewiduje odprowadzania ścieków, ani z podłogi warsztatu, ani z kanału, określonego jako bezodpływowy. Nie może zatem być mowy o jakimkolwiek odprowadzeniu środków ropopochodnych do kanalizacji, czy też wód gruntowych, skoro projekt budowlany żadnych w tym względzie rozwiązań technicznych nie przewiduje. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia § 123 ww. rozporządzenia. Ustalono także w wyniku kontroli, że środki niebezpieczne przechowywane są w bezodpływowych pojemnikach, a zatem obawy skarżących co do odprowadzania ich do kanalizacji i wód gruntowych wykraczają poza standardy przyjęte w projekcie.

Sąd I instancji stwierdził także, że w zakresie dotyczącym ustalenia uciążliwości planowanych usług, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1572/05. Zatwierdzony projekt jednoznacznie wskazuje, gdzie przewidziane są miejsca do wykonywania działalności usługowej warsztatu mechaniki pojazdowej. Jak wynika z akt sprawy, działalności ta ma być prowadzona w budynku warsztatowym, na przewidzianych dwóch stanowiskach znajdujących się w garażu. Projekt nie przewiduje więc możliwości wykonywania takiej działalności poza murami warsztatu, bowiem takich stanowisk brak poza budynkiem warsztatu. Jest to kwestia oczywista, bowiem inwestor posiada pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatowego, a nie terenu działki jako stanowiącego teren warsztatu (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...]).

To jak faktycznie inwestor wykonuje działalność usługową, nie ma wpływu na ocenę tego, czy rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym gwarantują brak uciążliwości usług. Projekt budowlany przewiduje w warsztacie prowadzenie tylko określonej działalności: wykonywanej na dwóch stanowiskach obsługi techniczne pojazdów oraz napraw bieżących. W warsztacie przewidziano naprawy polegające na wymianie uszkodzonych bądź zużytych podzespołów i części samochodowych. W pomieszczeniu można przeprowadzać badania polegające na sprawdzeniu hamulców, świateł, zbieżności kół, sprawdzalności układu kierowniczego oraz zawieszenia pojazdów. Jak wynika z akt sprawy, projekt budowlany nie przewiduje, aby w przedmiotowym warsztacie można było wykonywać naprawianie podzespołów i części samochodowych z wykorzystaniem urządzeń mogących generować dodatkowe uciążliwości. Także kontrola i pomiary przeprowadzone w związku z wykonywaniem działalności w budynku warsztatu i przy zamkniętych wrotach dostarczają miarodajnych danych, albowiem tylko tak prowadzona działalności mogła być przedmiotem stosownej oceny, jako miarodajna dla uzyskania odpowiedzi, czy wykonywanie takiej działalności usługowej w zaprojektowanym do tego specjalnie obiekcie (warsztacie) nie powoduje żadnych uciążliwości dla okolicznych mieszkańców.

Wykazano, że budynek warsztatu spełnia warunki o jakich mowa w § 309 pkt 4 i 5, § 323 oraz § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W konsekwencji Sąd I instancji ocenił przeprowadzone w tym zakresie postępowanie dowodowe jako prawidłowe i miarodajne, nie naruszające przepisów art. 7, art. 75, art. 77 K.p.a. Prawidłowo także wszystkie ustalenia organ szczegółowo opisał i ocenił w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Wykazano, że działalność nie powoduje uciążliwości w zakresie hałasu, emisji pyłu, odorów oraz odpadów. Ustalenia w tym zakresie zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz przytoczone przez Sąd w relacji stanu faktycznego.

Natomiast zarzuty skargi Sąd I instancji ocenił jako pozbawione oparcia w stanie faktycznym, zwrócił uwagę, że dla wykazania zarzutów strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Zarzut spalania w piecu odpadów nie pozostaje w związku z zakresem sprawy, ewentualnie jest przejawem naruszeń przepisów, których egzekwowanie należy do kompetencji organów ścigania lub organów administracyjny zajmujących się problematyką ochrony środowiska.

W kwestii przewodów kominowych Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się opinia kominiarska nr 105/08 z dnia 14 maja 2008 r. dotycząca przeprowadzonych oględzin urządzeń grzewczo-kominowych w przedmiotowym budynku, z której wynika, że osoba posiadająca wymagane uprawnienia mistrza kominiarskiego w zakresie przewodów kominowych nie dopatrzyła się żadnych uchybień, w tym niewłaściwego wymurowania kominów, czy też wielkości przekroju przewodów kominowych, czy też braku ciągu. Ponadto z projektu budowlanego wprost wynika, że przewody kominowe zaprojektowano o wielkości przekroju 14 x 14 cm, co daje wielkość 0,0196 m2, a więc został spełniony minimalny wymóg o jakim mowa w § 140 ust. 5 ww. rozporządzenia dotyczący przekroju przewodów kominowych. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaprojektowane przewody kominowe w budynku nie spełniają wymogów o jakich mowa w § 140 ust. 1 ww. rozporządzenia, skoro z przeprowadzonej kontroli przez uprawnionego mistrza kominiarskiego nie wynikają żadne uchybienia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd I instancji stwierdził, że o wszystkich czynnościach organów i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem strony były informowane. Skarżący nie skorzystali z tej możliwości, domagając się wydania stosownych odpisów, którego to żądania organ administracyjny nie uwzględnił, wydając w tym zakresie odrębne postanowienie z 3 kwietnia 2012 r. W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ administracyjny nie wywiązał się z obowiązków, jakie ciążyły na nim w związku z treścią art. 10 K.p.a. oraz do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 81 k.p.a. Skoro skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, to nie można uznać, że okoliczności faktyczne wynikające z zebranych dowodów nie zostały udowodnione.

Sąd zwrócił też uwagę, że zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w postępowaniu o pozwoleniu na budowę nie ma znaczenia, albowiem na obecnym etapie prowadzone było odrębne i nowe postępowaniem w przedmiocie nieważności.

Konkludując Sąd I instancji przyjął, że postępowanie przeprowadzone zgodnie ze wskazaniami zawartymi w prawomocnych wyrokach nie wykazało, aby skarżący posiadali interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowi to okoliczność uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Głogowskiego z dnia 27 stycznia 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia, co uzasadnia zastosowanie w stosunku do wszczętego postępowania art. 105 § 1 k.p.a. i jego umorzenie.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z ochrony trwałości aktu administracyjnego, wynikającej z art. 16 k.p.a. Skutecznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może wystąpić jedynie strona. Ponieważ w niniejszym przypadku konieczne było najpierw ustalenie zakresu oddziaływania inwestycji celem ustalenia kręgu podmiotów legitymowanych, zasadne było w pierwszej kolejności wszczęcie postępowania, a następnie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Wobec negatywnego zweryfikowania interesu prawnego skarżących, organy uprawnione były do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje rozstrzygnięcie o prawidłową podstawę prawną z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik E. W. i W. W. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżących.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:
2. - art. 7 i 75 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez GINB dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy,
3. - art.10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym możliwości udziału w postępowaniu,
4. - art. 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez GINB w sposób wnikliwy wszystkich dowodów i dokonanie sprzecznych ustaleń odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia,
5. - art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności odnośnie do których skarżący nie mieli możliwości się wypowiedzieć,
6. - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie wobec braku podstaw do umorzenia;
7. 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 10 § 1, 75,, 77, 81, 105 § 1, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a.;
8. 3. art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że GINB wypełnił wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 15 marca, sygn. VII SA/Wa 1091/10 i zbadał stopień uciążliwości warsztatu wynikający z planowanych usług i możliwych emisji;
9. 4. art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie, że stan związania prawomocnymi wyrokami wydanymi w sprawie nie jest ograniczony do rozstrzygnięcia zawartego w ich sentencji i obejmuje ich motywy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. 1. art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w sprawie;
2. 2. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji i bezzasadnym przyjęciu, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w takim obszarze;
3. 3. art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niesprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska skutkujące przyjęciem, że spora inwestycja nie może stanowić przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i zaniechanie ustalenia obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko;
4. 4. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d), e), pkt 2 lit. b) oraz pkt 9 Prawa budowlanego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że decyzja Starosty Głogowskiego zapewnia spełnianie przez sporną inwestycję wymagań w zakresie warunków higienicznych i zdrowotnych, ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z nieprawidłowym zastosowaniem następujących przepisów:
5. - § 28 i § 126 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budyni i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie) polegającym na pominięciu obowiązku wyposażenia działki inwestora w kanalizację umożliwiającą odprowadzenia wód opadowych do kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych, czego skutkiem jest zalewanie działki skarżących,
6. - § 29 rozporządzenia polegającym na pominięciu przeprowadzenia robót ziemnych na terenie inwestycji w celu jej utwardzenia (wykonanych przez inwestora mimo niespełnienia prawnych wymogów), skutkujących likwidacją naturalnego drenażu na terenie, czego skutkiem jest kierowanie wód opadowych na działkę skarżących,
7. - § 123 rozporządzenia polegającym na pominięciu zapewnienia obowiązku by instalacja kanalizacyjna budynku, do której odprowadzane są ścieki nie odpowiadające warunkom dotyczącym ochrony wód i ziemi oraz odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej była wyposażona w urządzenia służące do ich oczyszczania, czego skutkiem jest zalewanie nieruchomości skarżących detergentami i substancjami ropopochodnymi,
8. - § 140 ust. 1 rozporządzenia polegającym na pominięciu obowiązku zapewnienia, by przewody kominowe w budynku, miały wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość stwarzające potrzebny ciąg i spełniały wymagania określone w polskich normach dotyczących przewodów kominowych, czego skutkiem jest zadymianie nieruchomości skarżących,
9. - § 309 pkt 4 i 5 rozporządzenia polegającym na pominięciu obowiązku zapewnienia, by inwestycja była zaprojektowana i wykonana w sposób nie stwarzający zagrożenia dla higieny i zdrowia sąsiadów, zatrucia gleby lub wody, nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów, czego skutkiem jest oddziaływania inwestycji na działkę skarżących,
10. - § 323 ust. 1 rozporządzenia polegającym na pominięciu obowiązku zapewnienia, by inwestycja była zaprojektowana i wykonana w taki sposób, by poziom hałasu, na który będą narażeni ludzie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, czego skutkiem jest narażenie skarżących na hałas uniemożliwiający im pracę, odpoczynek i sen w takich standardach,
11. - § 324 rozporządzenia polegającym na pominięciu obowiązku zapewnienia, by inwestycja była tak zabezpieczona, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń warsztatu i posesji nie przekraczał wartości dopuszczalnych;
12. 5. przepisu § 5 ust. 1 pkt 7, § 7 i x 11 ust. 2 pkt 5 uchwały nr XLIX/419/98 Rady Miejskiej w Głogowie z 19 maja 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla Hutnik I – Hutnik II- Słoneczne – Sportowe w Głogowie (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 1998 r., nr 13, poz. 101) poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów polegające na uznaniu, że sporna inwestycja dotyczy nieuciążliwych funkcji usługowych oraz że jej funkcja nie może pogorszyć stanu środowiska, a uciążliwości z nią związane nie przekraczają granic terenu lokalizacji.

W piśmie z 27 marca 2013 r. zawierającym uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej, uzasadniając zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie pkt 3 i 4 skargi oraz prawa materialnego z pkt 3 skargi podano, że nie jest zasadne stanowisko dotyczące związania prawomocnym wyrokiem z 2006 r. w zakresie rodzaju inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, albowiem w wyroku tym Sąd dokonał oceny rodzaju spornej inwestycji w oparciu o rozporządzenie w brzmieniu obowiązującym w dacie wyrokowania, podczas gdy znaczenie winno mieć brzmienie z daty decyzji Starosty, świadczą o tym podane dane dotyczące miejsca publikacji rozporządzenia, które było dwukrotnie zmieniane.

Sąd w wyroku powołał się na brzmienie rozporządzenia w wersji wynikającej z Dziennika Ustaw z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zmianami, podczas gdy na dzień wydania decyzji Starosty obowiązywała wersja bez zmian i tak powinien ten akt prawny być powołany. Uzasadnia to stanowisko skarżących, że konieczna była weryfikacja inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko, a starosta był zobowiązany w konsekwencji przeprowadzić obligatoryjne postepowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ze wszelkimi jego rygorami. Postępowanie to wykazałoby, że działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego z pkt 1 i 2 skargi stwierdzono, że organy dokonały wadliwych ustaleń faktycznych co do uciążliwości inwestycji, albowiem działalność nie jest wykonywana, wbrew stanowi przyjętemu przez Sąd I instancji, w budynku warsztatu, ale również poza nim, co przyznaje w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy, wskazując na niewątpliwy fakt, że przeważająca liczba napraw realizowana jest w okresie letnim, również przy otwartych drzwiach garażowych, nie zweryfikowano też prawidłowo zakresu i rodzaju, a w związku z tym i uciążliwości faktycznie wykonywanych napraw. Zakwestionowano miarodajność wyników kontroli przeprowadzonych w zakresie hałasu, organy pominęły zaś hałas spowodowany wzmożonym ruchem samochodowym w związku z działalnością zakładu.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie pkt 3, 4 i 5 skargi podano, że niezgodnie ze stanem faktycznym Sąd I instancji przyjął i nie zakwestionował ustaleń dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie dotyczącym odprowadzania ścieków, emisji spalin, gospodarki odpadami. W konsekwencji wadliwie przyjęto zgodność inwestycji z planem miejscowym, który wykluczał lokalizację inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska i dopuszczał lokalizację usług nieuciążliwych. Plan definiował w § 2 ust. 3 pkt 8 uciążliwości jako zjawiska lub stany utrudniające życie mieszkańcom albo dokuczliwe dla otaczającego środowiska, a zwłaszcza hałas, wibracje, zanieczyszczenia. Uciążliwość inwestycji w rozumieniu planu miejscowego została wykazana.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie określonym w pkt 4 skargi, dotyczący przepisów § 28 ust. 2, § 126 ust. 1, § 29 oraz § 140 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych podano, że wbrew postanowieniom projektu budowlanego wody opadowe odprowadzane są na utwardzony teren działki inwestora, wody opadowe i roztopowe spływają na działkę skarżących, nie zamontowano dotychczas przewidzianych w projekcie rynien, pod naporem wody doszło do osunięć terenu, zalewania garażu skarżących i cofania ścieków z kanalizacji. Inwestor utwardził swój teren kostką bitumiczną, nie sprawdzono czy nastąpiło to legalnie i nie narusza § 29 rozporządzenia, prawdopodobnie roboty te były samowolne. Wynikająca z kontroli organów inspekcji sanitarnej konieczność poprawy ciągu kominowego wymusiła podniesienie wysokości kominów w calu zabezpieczenia sąsiednich nieruchomości przed zadymianiem. Świadczy to, że Starosta w decyzji zaakceptował stan kominów niezgodny z warunkami technicznymi, prawidłowa ocena doprowadziłaby do uznania interesu prawego skarżących.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie określonym w pkt 2 skargi w zakresie art. 81 i 10 § 1 k.p.a. wskazano, że skarżący ze względu na swój wiek i stan zdrowia oraz odległość od miejsca siedziby organu nie mogli skorzystać z uprawnień procesowych poprzez zapoznanie się z materiałem sprawy, nie stać ich także na pełnomocnika, a procedura administracyjna nie zna instytucji prawa pomocy. Wnioskowali o przesłanie im odpisów akt, jednak organ im tego odmówił, a prawomocnym wyrokiem z 10 stycznia 2013 r., sygn. VII SA/Wa 1458/12 WSA w Warszawie oddalił skargę na wydane w tym przedmiocie postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa procesowego może odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego wymaga wskazania formy tego naruszenia, przy czym zarzut błędnej wykładni związany jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne, zaś zarzut niewłaściwego zastosowania dotyka sfery subsumpcji i co do zasady może być podnoszony w nawiązaniu do określonego stanu faktycznego przyjętego w sprawie, niewłaściwa kwalifikacja prawna dotyczyć może określonego stanu faktycznego.

Wobec powyższego, w sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące przepisów postępowania, ich skuteczność ma bowiem znaczenie dla oceny zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego.

Spośród zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania najdalej idący jest zarzut dotyczący naruszenia art. 153 i 170 p.p.s.a. Przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd I instancji w prawidłowym brzmieniu przytoczył te przepisy i zasadnie na nie się powołał, albowiem w sprawie zostały już uprzednio wydane prawomocne wyroki, rodzą zatem one skutki, o jakich mowa we wskazanych przepisach. Przepis art. 170 p.p.s.a. określa zakres podmiotowy związania prawomocnym orzeczeniem i wyznacza zakres res iudicata, czyli przedmiotu rozstrzygnięcia. Przepis ten nie odnosi się natomiast do związania oceną prawną i zaleceniami, które ma źródło w art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji powołał oba te przepisy, a niewątpliwie ocena prawna i wskazania nie są zawarte w sentencji, ale w uzasadnieniu. Stanowisko Sądu I instancji, że także strony nie mogą skutecznie kwestionować oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku nie jest wadliwe, nie chodzi wszak Sądowi I instancji o prawny zakaz formułowania takich sprzecznych z prawomocnym orzeczeniem twierdzeń i ocen, ale o kwestię skuteczności takich zarzutów.

To organy administracji i sądy podejmują rozstrzygnięcie w sprawie, zatem art. 153 p.p.s.a. stanowi o ich obowiązku i związaniu, co wprost przekłada się na niedopuszczalność uznania argumentacji strony, sprzecznej ze stanowiskiem wyrażonym w prawomocnym wyroku wydanym w sprawie. Nie ma zatem podstaw do uznania, że Sąd I instancji naruszył wskazane przepisy postępowania.

Nie jest także dopuszczalne kwestionowanie oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku poprzez stawianie zarzutu naruszenia art. 153 i 170 p.p.s.a., jak to uczyniono w skardze kasacyjnej, uwzględniając argumenty jej uzasadnienia. W wyroku z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1572/05 sąd stwierdził, że niewątpliwie zakład objęty kwestionowanym pozwoleniem nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powołując miejsce publikacji tego aktu sąd podał Dz. U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zmianami. To jednak, w oparciu o jakie brzmienie przepisów sąd w prawomocnym wyroku dokonał powyższej oceny prawnej i czy było to brzmienie miarodajne, a konsekwencji czy ocena ta jest prawidłowa, nie może być obecnie kwestionowane, stanowiłoby bowiem właśnie naruszenie art. 153 p.p.s.a., wyrok jest prawomocny.

Nie jest także skuteczny argument, że w przeprowadzonym postępowaniu nie wypełniono wskazań zawartych w wyroku z 15 marca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 1091/10. Po pierwsze, jak wyżej wskazano, nie było podstaw do ponownego weryfikowania przedsięwzięcia w oparciu o kryteria rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć (...). Po drugie, należy zauważyć, że w powołanym wyroku sąd oceniał ówcześnie kontrolowaną decyzję i w stosunku do niej stwierdził, że organy nie wykonały zaleceń z prawomocnego wyroku z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1572/05, w tym zakresie zatem sąd nie sformułował żadnych nowych ocen i wskazań, a należy podkreślić, że pierwotnie zawarte w wyroku z 14 marca 2006 r. nakazywały dokonać sprawdzeń stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu, zapachów i odpadów. Nie ulega wątpliwości, że zalecenie dotyczy odniesienia się do emisji potencjalnych, możliwych w związku z planowanym przedsięwzięciem w wersji przyjętej projektem budowlanym, skoro mowa o planowanej ilości usług i możliwych w związku z tym emisjach.

Oczywiście w zakresie, w jakim projekt budowlany z zasady nie zawiera danych i nie określa wielkości, np. dotyczących poziomu hałasu, emisji pyłu czy odorów, dla ustalenia stopnia uciążliwości i obszaru oddziaływania konieczne jest dokonanie sprawdzeń stanu faktycznego. Wobec tego w wyroku z 15 marca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 1091/10 sąd zwrócił uwagę, że organ przyjął brak odziaływania odwołując się do stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Głogowie i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, które jednak nie były merytoryczne, bo wskazywały na brak możliwości odniesienia się do oddziaływania warsztatu, który jeszcze nie funkcjonuje.

Sąd zwrócił zatem uwagę, że wobec upływu czasu organ prowadzący postępowanie winien ten upływ uwzględnić i zaktualizować materiał. Postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone, zatem zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z 15 marca 2011 r. sygn. VII SA/Wa 1091/10 nie jest skuteczny. Czy postępowanie to zostało przeprowadzone prawidłowo, związane jest z rozważeniem skuteczności pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego, postawionych w skardze kasacyjnej.

Kolejne zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczą zaakceptowania przez Sąd I instancji postępowania przeprowadzonego przez organy z naruszeniem art. 7 i 75 k.p.a., art. 10 § 1 i 81 k.p.a., art. 77 i 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a.

Przepis art. 7 k.p.a. formułuje trzy zasady ogólne postępowania administracyjnego, określane mianem zasady praworządności, prawdy materialnej i uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Cechą charakterystyczną norm będących zasadami jest to, że nie wprowadzają one żadnych nowych, samoistnych instytucji procesowych, ale są normami realizowanymi poprzez istniejące instytucje, znajdując współzastosowanie z innymi przepisami prawa oraz wpływając na ich interpretację. W konsekwencji do naruszenia zasady ogólnej może dojść poprzez wadliwe zastosowanie przepisu regulującego określoną instytucję procesową. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. połączono z art. 75, który także zawiera dwie jednostki redakcyjne, w § 1 stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Natomiast zgodnie z § 2, jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. W przypadku wielości norm zawartych w jednej jednostce redakcyjnej aktu prawnego, sprecyzowanie przedmiotu naruszenia jest obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z 7 września 2011 r., sygn. II GSK 843/10). W omawianym zarzucie skargi kasacyjnej nie wskazano, która z zasad ogólnych z art. 7 została naruszona, stwierdzono natomiast, że doszło do nieprzeprowadzenia dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Na tej podstawie można przyjąć, że zarzut dotyczy naruszenia zasady prawdy materialnej, związanej z dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego.

Nie można jednak na podstawie zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej oraz jej uzasadnienia w części odnoszącej się do tego zarzutu określić, która z norm zawartych w art. 75 k.p.a. została naruszona i w jaki sposób. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wykazuje w szczególności, że organy odmówiły przeprowadzenia jakiegoś dowodu, lub też oparły swoje ustalenia na dowodach sprzecznych z prawem czy zastosowały niedopuszczalne środki dowodowe. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano jedynie, że ustalenia organów w zakresie uciążliwości nie są prawidłowe, albowiem działalność nie jest wykonywana jedynie w budynku warsztatu, ale również poza nim, zakwestionowano też miarodajność wyników kontroli przeprowadzonych w zakresie hałasu, pomijających hałas spowodowany wzmożonym ruchem samochodowym w związku z działalnością zakładu. Pierwszy z argumentów uzasadnienia bazuje na wadliwym zrozumieniu przez skarżących powoływanego przez nich cytatu z decyzji organu odwoławczego, który odnosi się nie do przyznania i uznania za istotny dla sprawy faktu wykonywania napraw poza warsztatem, ale został przez organ powołany w celu uzasadnienia oceny, że pomiary i sprawdzenia emisji przeprowadzone w okresie letnim zachowały aktualność.

Drugi z argumentów dotyka zaś kwestii oceny materiału dowodowego, której art. 75 nie reguluje. Tak sformułowany zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów nie nadaje się zatem do merytorycznej weryfikacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem sam formułować treści zarzutów skargi kasacyjnej. Obszerność pism pełnomocnika skarżących nie przekłada się na precyzyjności i konkretność zgłoszonych zarzutów.

Podobnie wygląda sprawa w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia art. 77 i 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 77 k.p.a. zawiera cztery paragrafy i kilka norm prawnych, nie wskazano, która została naruszona i w jaki sposób, zarzut nie rozpatrzenia wszystkich dowodów jest zbyt ogólnikowy, zwłaszcza wobec wskazanej wyżej bezskuteczności zarzutu naruszenia art. 75 k.p.a. Natomiast przepis art. 107 § 3 reguluje treść uzasadnienia decyzji administracyjnej, która w części uzasadnienia faktycznego powinna w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w części uzasadnienia prawnego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia tego przepisu powinien zatem określać, jakich elementów uzasadnienie nie zawiera i jaki to ma wpływ na wynik sprawy, takich danych w treści skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia brak.

W stosunku do postawionych zarzutów naruszenia art. 10 § 1 i 81 k.p.a. wskazano, że skarżący ze względu na swój wiek i stan zdrowia oraz odległość od miejsca siedziby organu nie mogli skorzystać z uprawnień procesowych poprzez zapoznanie się z materiałem sprawy, nie stać ich także na pełnomocnika, a procedura administracyjna nie zna instytucji prawa pomocy. Wnioskowali o przesłanie im odpisów akt, jednak organ im tego odmówił, a prawomocnym wyrokiem z 10 stycznia 2013 r., sygn. VII SA/Wa 1458/12 WSA w Warszawie oddalił skargę na wydane w tym przedmiocie postanowienia. Takie argumenty nie pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Możliwość, o jakiej mowa w tym przepisie nie odnosi się do ograniczeń wynikających dla strony z jej wieku, stanu zdrowia czy trudności komunikacyjnych.

Oczywiście powołanie się na takie przeszkody jak choroba czy wyjazd powinny skłaniać organ do dostosowania terminów zamknięcia postępowania do ograniczeń strony. Nie wynika jednak ze skargi kasacyjnej, że organy odmówiły stronom udostępnienia akt w dogodnym dla nich, wnioskowanym czasie czy nie informowały ich o kolejnych czynnościach. W postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony nie musi być też pełnomocnik zawodowy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie został skutecznie wykazany, zatem nie może odnieść skutku także zarzut naruszenia art. 81 k.p.a.

Wobec bezskuteczności zgłoszonych zarzutów naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, w konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., obowiązek uwzględnienia skargi powstaje bowiem w sytuacji stwierdzenia przez Sąd, że doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, brak takich ustaleń nie uprawnia do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Pozbawiony związku ze sprawą jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., dotyczy on bowiem umorzenia postępowania odwoławczego, co w sprawie nie miało miejsca. Gdyby natomiast odnosił się on do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., na co może wskazywać końcowa cześć pisma pełnomocnika z 27 marca 2013 r., to trzeba stwierdzić, że po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie jest dopuszczalne formułowanie nowych zarzutów kasacyjnych. Natomiast zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania podlegać może weryfikacji po rozważeniu skuteczności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Stawiając w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego określono, że naruszenie to polega na niewłaściwym zastosowaniu wymienionych w skardze przepisów. Wada ta dotyka etapu subsumpcji i polega na braku koherencji między ustalonym stanem faktycznym, spełniającym określone przesłanki prawnomaterialne, a zastosowanymi do tego stanu przepisami prawa materialnego. Wada ta może przybrać postać zarówno wadliwej kwalifikacji prawnej, czyli ustalenia skutków prawnych dla danego stanu faktycznego na podstawie niewłaściwie dobranej normy, jak i na nie zastosowaniu przepisu, który powinien zostać zastosowany, co prowadzi do braku ustalenia właściwych skutków prawnomaterialnych.

Należy podkreślić, że w przypadku, gdy postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego uznane zostały za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zarzuty naruszenia prawa materialnego w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 402/13), taka sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku. Trzeba też przypomnieć, że ustalenia faktyczne czynione w postępowaniu przed organami administracji miały na celu nie ustalenie wymagań dla kwestionowanej inwestycji, celem zapobieżenia skutkom jej faktycznego funkcjonowania czy weryfikację prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę i rozwiązań zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym lub ustalenie warunków mających ewentualnie doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem, nie służyły także do ustalenia zakresu oddziaływania warsztatu jako takiego na różne tereny, ale zgodnie z zaleceniami zawartymi w prawomocnym wyroku z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1572/05 miały umożliwić weryfikację, czy konkretnie działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a w konsekwencji czy skarżący jako jej właściciele są legitymowani, ze względu na art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.

Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...) oparty na argumencie, że bezpodstawne jest przyjęcie, iż inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Jak już wyżej wskazano, kwestia ta została prawomocnie przesądzona w wyroku sądu administracyjnego, a za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można także zwalczać ustaleń w sferze faktycznej.

Nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 1pkt 1 lit. d, e, pkt 2 lit. b oraz pkt 9 Prawa budowlanego w powiązaniu z wymienionymi w skardze przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisy te wskazują na ogólne zasady dotyczące projektowania i budowania obiektów budowlanych. Zarzut skargi zaś oparty jest na twierdzeniu, że decyzja Starosty Głogowskiego nie zapewnia spełnienia wymagań związanych z zachowaniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem nie zawiera rozstrzygnięć w zakresie wprowadzenia obowiązku wyposażenia działki inwestora w kanalizację służąca odprowadzaniu wód opadowych lub dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych (§ 28 i 126 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), wyposażenia kanalizacji w urządzenia służące do oczyszczania ścieków (§ 123 rozporządzenia), zapewnienia zgodnych z normami parametrów przewodów kominowych (§ 140 ust. 1 rozporządzenia), wprowadzenia zabezpieczeń przed emisją hałasu i drgań (§ 323 ust. 1 i 324 rozporządzenia).

Nie jest jednak przedmiotem postępowania decyzja o pozwoleniu na budowę i jej prawidłowość oraz skuteczność przyjętych w niej rozwiązań. Zarzuty niewłaściwego zastosowania wymienionych przepisów, określone jako "pominięcie obowiązku zapewnienia" wskazują wyraźnie, że odnoszone są przez autora skargi kasacyjnej do decyzji o pozwoleniu na budowę, która wszak nie była przedmiotem kontroli ani organów administracji (nie badano bowiem na obecnym etapie przesłanek nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę), ani Sądu I instancji. Nie mają dla oceny interesu prawnego skarżących znaczenia także skutki ewentualnie samowolnie wykonanych robót budowlanych przez inwestora lub też wykonanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem. Jak wskazano w prawomocnym wyroku z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1572/05, wyżej już w tym zakresie przedstawionym, badanie zakresu oddziaływania inwestycji na działkę skarżących miało dotyczyć planowanych i możliwych uciążliwości i emisji, a nie wynikających z działań pozaprawnych, samowolnych czy naruszających prawo.

Argumenty, że wbrew postanowieniom projektu budowlanego wody opadowe odprowadzane są na utwardzony teren działki inwestora, wody opadowe i roztopowe spływają na działkę skarżących, nie zamontowano dotychczas przewidzianych w projekcie rynien, pod naporem wody doszło do osunięć terenu, zalewania garażu skarżących i cofania ścieków z kanalizacji, a inwestor prawdopodobnie samowolnie utwardził swój teren kostką bitumiczną, nie mają wobec tego znaczenia w sprawie.

Natomiast zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest gołosłowny, albowiem nie wykazuje na czym polegało jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W skardze kasacyjnej stwierdzono jedynie, że bezzasadne jest stanowisko, jakoby działka skarżących nie znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wniosek taki nie jest jednak skutkiem zastosowania lub niezastosowania definicji legalnej z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, ale szeregu przepisów szczególnych, omówionych zarówno w decyzji organu odwoławczego, jak i w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Stan faktyczny przyjęty na podstawie tych przepisów w zakresie zachowania normatywów w zakresie emisji hałasu, drgań, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, nie został przez skarżących skutecznie zakwestionowany na drodze zarzutów naruszenia prawa procesowego, zatem zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą bazować na negowaniu miarodajności ustaleń faktycznych i wyników kontroli, co w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie ma miejsce.

Zgodnie z definicją obszaru oddziaływania (przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu) organy przeprowadziły analizę jak inwestycja o parametrach określonych w pozwoleniu na budowę oddziałuje na otoczenie w zakresie regulowanym przez prawo i stwierdziły, że przy legalnym użytkowaniu obiektu nie rodzi on ograniczeń dla wykorzystywania działki skarżących. Prawidłowo oddziaływania niepodlegające reglamentacji prawnej, jak np. ruch na drogach dojazdowych, nie zostały uznane za źródło ograniczeń, ograniczenia w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to nie są bowiem różne możliwe immisje w rozumieniu prawa cywilnego, ale normatywy prawa publicznego, skutkujące ograniczeniami prawa własności. Ustalenia te i wyniki kontroli nie zostały skutecznie zakwestionowane, zatem nie ma podstaw do uznania zarzutu naruszenia przepisów prawa miejscowego § 5 ust. 1 pkt 7 i § 7 oraz § 11 ust. 2 pkt 5 uchwały nr XLIX/419/98 RM w Głogowie z 19 maja 1998 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Plan dopuszcza wszak dla terenu 13 MN usługi nieuciążliwe, a takich uciążliwości w postępowaniu administracyjnym dla działki skarżących nie stwierdzono w zakresie wynikającym z planowanych usług.

Prowadzone postępowanie administracyjne miało na celu zweryfikowanie interesu prawnego skarżących, który zależał od ustalenia, czy ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją strony z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro ustalenia faktyczne wykluczyły objęcie działki skarżących takim oddziaływaniem, nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, jego zastosowanie jest adekwatne do ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., albowiem umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, które wszczęto na wniosek podmiotów pozbawionych legitymacji w sprawie jest prawidłowe, z wniosku takich osób nie może być ono prowadzone. W takiej sytuacji zasadne było również zastosowanie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Wobec oddalenia skargi skarżącym nie przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W wyroku nie postanowiono również o przyznaniu pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, albowiem przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów między stronami, natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) pełnomocnik skarżących powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenia, o jakim mowa w tym przepisie.