Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2005r, sygn. akt VI SA/Wa 610/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003r, Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Decyzją powyższą została utrzymana w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] listopada 2003r., Nr [...], którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 ze zm.).
Jak stwierdził Sąd w uzasadnieniu, w dniu 21 Lutego 2003r. w domu skarżącego doszło do interwencji policji na podstawie zawiadomienia jego syna G. P., który zgłosił, iż ojciec wrócił z polowania do domu pod wpływem alkoholu i wszczął awanturę. Policjanci, którzy przybyli na interwencję zastali skarżącego śpiącego, a obok niego leżał sztucer myśliwski. W wyniku badania stwierdzono u skarżącego 0,74 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący twierdził że był na polowaniu i nie schował broni, gdyż następnego dnia rano znów wybierał się na polowanie.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2003r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Jednocześnie postępowanie to zawieszono do czasu rozstrzygnięcia sprawy (wykroczenia) przez Sąd Rejonowy w G. Organ Policji zwrócił się do Koła Łowieckiego "D." w B. z zapytaniem, czy skarżący nadal pełni funkcję strażnika łowieckiego w tym Kole. W odpowiedzi Koło Łowieckie "D." poinformowało, że od dnia 10 lipca 1995r. skarżący nie jest już członkiem Koła i nie pełni funkcji strażnika łowieckiego. W dniu 23 kwietnia 2003r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów służbowych i decyzją z dnia 20 maja 2003r. cofnął pozwolenie w tym przedmiocie.
Wyrokiem z dnia 4 września 2003r. Sąd Rejonowy w G. uznał H. P. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. W związku z powyższym organ Policji podjął zawieszone postępowanie administracyjne i wydał decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Utrzymując tę decyzję w mocy Komendant Główny Policji podniósł, że skazujące wyroki wydane przez sądy powszechne wiążą organy Policji, a stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd I instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano nosi broń przy sobie znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka. Czyn taki stanowi jednocześnie wykroczenie uregulowane w art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.
Fakt, iż takie zdarzenie miało miejsce w niniejszej sprawie, został przesądzony w wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 września 2003r., sygn. akt [...]. H. P. nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tego wyroku, a organy Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie były właściwe do ponownego badania, czy zachowanie skarżącego wypełniało dyspozycję art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.
Od powyższego wyroku H. P. złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżący w dniu 21 lutego 2003r. znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosił przy sobie broń, podczas gdy posiadana przez niego broń myśliwska złożona była w zamkniętym pomieszczeniu w domu skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w tymże dniu H. P. wypił dwa piwa po powrocie z polowania do domu, a w chwili, kiedy do domu przybyła Policja, skarżący spał zamknięty od wewnątrz w swoim pokoju, a broń myśliwska leżała przykryta kocem, gdyż nazajutrz rano skarżący zamierzał udać się na polowanie. Z powyższego wynika, iż H. P. nie nosił przy sobie broni w stanie po użyciu alkoholu.
Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do brzmienia art. 183 powołanej ustawy - sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie okoliczności wskazujące na nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek powodujących nieważność postępowania, to postępowanie kasacyjne ograniczać się będzie do zbadania zasadności wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Podstawę skargi kasacyjnej stanowić mogą wyłącznie uchybienia popełnione przez sąd administracyjny. Kontrola kasacyjna obejmuje bowiem jedynie stosowanie prawa materialnego i procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a nie przez organ. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Uzasadnienie tego zarzutu wskazuje jednak, że w istocie intencją skarżącego jest zakwestionowanie ustalonego przez organy, a zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy.
W tym miejscu podkreślić należy, iż zakwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie mogłoby być skuteczne jedynie poprzez postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd stosownych przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takich zarzutów w skardze kasacyjnej nie sformułowano, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym sprawy przyjętym za podstawę wydanego wyroku.
Ubocznie należy zauważyć, iż dla oceny stanu faktycznego sprawy nie ma przesądzającego znaczenia wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 września 2003r., sygn. akt [...] W myśl bowiem art. 11 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Czyn karalny stypizowany w art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji jest wykroczeniem, a wykroczenia - stosownie do art. 7 § 1 Kodeksu karnego - nie są przestępstwami. Powyższe stwierdzenie pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie.
W przedstawionym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.