Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 165/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa W. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie do wód ścieków nie odpowiadających warunkom określonym w pozwoleniu wodnoprawnym.
Decyzją z dnia 12 października 2004 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył skarżącemu Przedsiębiorstwu łączną karę pieniężną za okres od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. w wysokości 377.312,00 zł w związku z wprowadzeniem w wyżej opisanym okresie do rzeki B. ścieków nie odpowiadających wymaganym warunkom.
W postępowaniu administracyjnym organy ochrony środowiska ustaliły, że Przedsiębiorstwo wprowadzało do rzeki B. ścieki z komunalnej oczyszczalni nie odpowiadające warunkom ustalonym w decyzjach Starosty W. z dnia 4 maja 2000 r. (obowiązującej do 30 czerwca 2002 r.) oraz z dnia (obowiązującej od 1 lipca 2002 r. do 31 lipca 2005 r.). Na dzień 1 stycznia 2002 r. kara biegnąca dobowa wynosiła 1.660 zł/dobę i została ustalona decyzją z dnia 7 maja 2002 r. Decyzją z dnia 8 stycznia 2004 r. ustalono od dnia 18 kwietnia 2002 r. karę biegnącą w wysokości 774 zł/dobę.
Na skutek odwołania złożonego przez Przedsiębiorstwo W. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i wymierzył odwołującemu się karę pieniężną w wysokości 234.896,00 zł za okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. za wprowadzanie do wód ścieków nie odpowiadających warunkom pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, iż w niniejszej sprawie kara biegnąca ustalona decyzją z dnia 8 stycznia 2004 r. w wysokości 774 zł/dobę wynosi 74 dni – od 18 kwietnia 2002 r. do 30 czerwca 2002 r. W dniu 30 czerwca 2002 r. wygasło bowiem pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją z dnia 4 maja 2000 r.
W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego Przedsiębiorstwo W. Sp. z o.o. w W. zarzuciło naruszenie art. 10 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 6 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepowołanie w decyzji wszystkich niezbędnych przepisów prawa materialnego, a także brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy nie zakwestionował prawidłowości ustaleń odnośnie ostateczności decyzji ustalających wymiar kar biegnących, uznał jednak trafnie, iż decyzje te były wydane po stwierdzeniu przekroczenia warunków wprowadzania ścieków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez starostę w dniu 4 maja 2000 r. Ponieważ pozwolenie to wygasło z dniem 30 czerwca 2002 r. to z tym dniem ustało przekraczanie ustalonych norm. W konsekwencji naliczenie kary za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r. nie miało oparcia w przepisie, co skutkuje zmniejszeniem kary pieniężnej i rozstrzygnięciem na korzyść odwołującego się.
W ocenie Sądu I instancji wykładnia przepisu art. 273 ust. 2 Prawa ochrony środowiska dokonana przez organ odwoławczy i przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i w konsekwencji organ trafnie zastosował przepis art. 302 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Długość okresu na jaki naliczana jest kara biegnąca, uzależniona jest od ustania lub usunięcia przekroczenia. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo ocenił, iż utrata ważności pozwolenia wodnoprawnego powoduje ustanie przekroczenia skutkującego naliczeniem kary. Rozstrzygnięcie tej kwestii przez organ odwoławczy nastąpiło na korzyść skarżącego i nie wymagało prowadzenia przez ten organ postępowania wyjaśniającego. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów o postępowaniu administracyjnym.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Przedsiębiorstwo W. Sp. z o.o. w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżące Przedsiębiorstwo wniosło także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji "prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów":
- - art. 10 w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 10 Prawa ochrony środowiska polegającą na przyjęciu, iż samo zawiadomienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przekazaniu odwołania skarżącego do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest tożsame z zapewnieniem skarżącemu czynnego uczestnictwa w postępowaniu odwoławczym,
- - art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo wskazał jako podstawę do wydania zaskarżonej decyzji jedynie art. 302 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska. Błędna wykładnia polega także na uznaniu, iż ww. podstawa prawna jest wystarczająca i nie ma konieczności podania innych podstaw prawnych, a także, że decyzja ta zawierała należyte w rozumieniu przepisów k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonał nowych, własnych ustaleń w sprawie, o których strony nie poinformował. Skarżący podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji pominął zawartą w skardze argumentację, co stanowi naruszenie przepisów postępowania. Powtórzono zarzuty skargi, iż w decyzji GIOŚ nie wskazano podstawy prawnej oraz że decyzja ta nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co narusza zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 k.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: po pierwsze, na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, naruszeniu przepisów postępowania; jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć również należy, że postępowanie kasacyjne polega wyłącznie na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 cyt. ustawy), a ponadto dokonywana przez ten sąd kontrola obejmuje jedynie zastosowanie prawa materialnego przez sąd I instancji, a nie przez organy administracyjne. Powoduje to konieczność powołania w skardze kasacyjnej przepisów prawa stosowanego przez Sąd. Zarzuty oparte na podstawie art. 174 pkt 2 cyt. ustawy skierowane więc być muszą przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu administracji.
W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się wyłącznie do naruszenia przez sąd I instancji przepisów art. 10, 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – przez przyjęcie, że "samo zawiadomienie MWOŚ o przekazaniu odwołania skarżącego do GIOŚ jest tożsame z zapewnieniem skarżącemu czynnego uczestnictwa w postępowaniu odwoławczym oraz, że decyzja zawierała należyte uzasadnienie faktyczne i prawne".
Kwestionowany w skardze kasacyjnej wyrok sądu wydany został w dniu 17 marca 2005 r. a więc w okresie kiedy obowiązywała sąd procedura uregulowania przepisami obowiązującej od 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa procesowego skarżący winien wskazać właściwy przepis wymienionej ustawy, który jego zdaniem, został przez sąd naruszony i wyjaśnić jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Przepisy, których naruszenie zarzucono sądowi nie mogły zostać przez sąd naruszone skoro sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie zarzuty mogły być zawarte wyłącznie w skardze na kwestionowane decyzje.
Skarga kasacyjna musi bowiem zawierać zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. - FSK 809/04 – ONSAiWSA nr 1, 2004, poz. 12). Zgłoszenie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które nie były przez sąd stosowane powoduje, że nie można uznać go za uzasadniony, wobec czego skarga kasacyjna na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega oddaleniu.