Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 578/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę N. Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie rekultywacji gruntów.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia powołano art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz., 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", który ustala zasadę, że od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Wniesienie skargi w sprawie niniejszej podlegało obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego na podstawie art. 231 ppsa, natomiast jego wysokość ustalono w oparciu o § 2 ust 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym w sprawach skarg z zakresu rolnictwa i leśnictwa wpis stały wynosi 200,00 zł.
W ocenie Sądu wpis od skargi nie został uiszczony w terminie do wniesienia skargi pomimo, iż skargę sporządził radca prawny będący pełnomocnikiem strony skarżącej. Pisma zaś sporządzone przez radcę prawnego lub adwokata nienależycie opłacone odrzuca się bez wezwania o uiszczeniu opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł N. Spółka z o.o. w S. reprezentowany przez radcę prawnego K. P. zarzucając niezgodność przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z przepisem art. 221 ppsa a w konsekwencji art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano § 5 cytowanego rozporządzenia zgodnie z którym przy uiszczaniu wpisu do kasy właściwego sądu administracyjnego należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma oraz sygnaturę akt sądowych.
W kontekście powyższego przepisu wywodzi się, że za należycie opłacone należy uznać tylko takie pisma, które spełniają wszystkie wymogi określone w powyższej regulacji akcentując konieczność wskazania sygnatury akt sądowych. Skarżąca Spółka podnosi, iż spełnienie tego warunku na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest możliwe, ponieważ skarga wnoszona za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję trafia dopiero po 30 dniach od jej złożenia, zatem sygnatura znana jest dopiero po upływie tego terminu. Obecny stan prawny po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. uniemożliwia prawidłowe złożenie skargi przez adwokata lub radcę prawnego ponieważ nie ma on możliwości należytego opłacenia pisma.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 219 § 1 ppsa opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie przewidywał § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 stwierdził niezgodność tego przepisu z art. 221 ppsa, utracił on moc. W tej sytuacji również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Dodać należy, że jak przyjęto w judykaturze, wniesienie wpisu stałego przez adwokata lub radcę prawnego jest również prawnie skuteczne jeżeli nastąpiło po wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed upływem terminu do jego wniesienia.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 maja 2006 r. Skarga w tym czasie nie została opłacona. Sąd I instancji trafnie więc uznał, iż podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 221 ppsa. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, niezgodnosci § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 221 ppsa mimo, że § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia stwierdza, iż przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych, Sąd I instancji słusznie, w myśl zasady stanowiącej, że norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu, zastosował przepis rangi ustawowej tj. art. 221 ppsa. Na marginesie dodać należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym niemożliwe jest skuteczne dokonanie opłaty skargi, dopóki nie jest znana sygnatura akt.
Wprawdzie po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny powołanego wyżej orzeczenia, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać wskazując tytuł wpłaty i rodzaj pisma, a więc te informacje, które są pełnomocnikowi znane. Nie można zatem skutecznie powoływać się na brak możliwości należytego opłacenia pisma. Niesłuszny jest także zarzut, iż wskazane wyżej przepisy naruszają, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, bowiem ustawowy obowiązek uiszczenia kosztów sądowych od pisma powodującego wydatki nie zamyka konstytucyjnego prawa do sądu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art.184 w związku z art. 182 (1 ppsa.