Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 22 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 361/03 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik skarżącego A. G. – radca prawny – zarzuca wyrokowi: "naruszenie przepisów w postępowaniu polegające na nie wypowiedzeniu się w uzasadnieniu co do wartości dowodowej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2003 roku sygn. akt II SA/Lu 361/03 o wstrzymaniu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wydanego decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] Nr [...]; i nie zakończonego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie z skargi A. G. na decyzję Ministra Kultury i Sztuki w Warszawie z dnia [...] (...) sygn. akt IV SA 2595/03 o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na budowę spornego garażu na działkach nr 63 i 64 w [...] ul. [...] (art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 328 § 2 k.p.c.)."
Wskazując na te zarzuty wnoszący skargę kasacyjną wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że jest ona uzasadniona z tego względu, iż sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę zawisłej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym sprawy sygn. akt IV SA 2595/03, która pozwala przyjąć, że sprawa nakazu rozbiórki jest przedwczesna. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, co pozwala – zdaniem radcy prawnego – na przyjęcie, że skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna, bowiem w istocie swej nie podaje podstaw kasacyjnych odnoszących się do tej sprawy. Powołane przepisy art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.) i art. 328 § 2 k.p.c. nie zostały w skardze w ogóle uzasadnione i nie wiadomo do czego je wnoszący skargę kasacyjną odnosi. Nie ma bowiem znaczenia ani sprawa dotycząca umorzenia postępowania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ani też rzekomy wpływ wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wyrok oddalający skargę.
Bezsporny natomiast stan faktyczny sprawy wyraża się ustaleniem, że skarżący A. G. rozpoczął we wrześniu 2002 r. na działce, znajdującej się w obszarze układu architektoniczno-krajobrazowego zaliczonego do rejestru zabytków, budowę garażu, opartego na fundamentach, o wymiarach 8,38 x 10,6 m wyłącznie w oparciu o decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tej sytuacji, ze względu na to, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie przewidywała możliwości legalizacji samowoli budowlanej, organ administracyjny miał obowiązek nakazać rozbiórkę budynku lub jego części wybudowanej lub będącej w budowie bez wymaganego pozwolenia. Wobec obligatoryjnego charakteru art. 48 (" Właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (...)" powołanej ustawy nie mają wpływu na treść decyzji motywy jakimi kierował się inwestor przystępujący samowolnie do realizacji obiektu.
Skoro więc skarga kasacyjna nie przedstawiła żadnych usprawiedliwionych podstaw, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.