Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 827/11 w sprawie ze jego skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 10 listopada 2010 r. nr WI.I/MB/7111-386/10 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

W piśmie procesowym z dnia 10 października 2013 r. Z. S. złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2013 r.

W uzasadnieniu tego wniosku skarżący zakwestionował ustalenia zawarte w uzasadnieniu Sądu podnosząc, że wszystkie decyzje i postanowienia w postępowaniu zwykłym Starostwa Nowodworskiego, sporządzane i podpisywane były z upoważnienia Starosty przez tę samą osobę. Również decyzje odpowiedzi na skargę i postanowienie organu odwoławczego, z wyjątkiem decyzji z dnia 31 maja 2006 r. były podpisywane z upoważnienia Wojewody Pomorskiego przez tę samą osobę. Dowód powyższego stanowią znajdujące się w aktach sprawy sporządzone i podpisanie z up. Starosty Nowodworskiego przez A. G.:

1. - zawiadomienie z dnia 26 października 2005 r. o wszczęciu postępowania z jednoczesną informacją że wniosek o pozwolenie na budowę domku rekreacyjnego "..." nie zawiera braków formalnych, czyli jest kompletny;
2. - decyzja AB. 11.22.7351-139/05, z dnia 18 listopada 2005 r. wydanej na podstawie art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie budowlane może być wydane wyłączne temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3. - pismo AB.II.22.7351-139 c/05 z dnia 16 stycznia 2006 r.;
4. - pismo AB.II.22.7351-139 d/05 z dnia 31 stycznia 2006 r.;
5. - decyzji AB. II 22.7351-139/05 z dnia 8 marca 2006 r.
6. - postanowienie AB.II.22.7351-139f/05 z dnia 6 czerwca 2006 r.
7. - pismo AB.II.22. 7351-139h/05 z dnia 28 czerwca 2006 r.;
8. - decyzja nr 4-78/06 z dnia 31 lipca 2006 r. oraz podpisane z up. Wojewody Pomorskiego przez K. N.:
9. - decyzja RR-AB.II/MM/7111-328/05 z dnia 4 stycznia 2006 r.;
10. - odpowiedź na skargę RR-AB.II/MM+ EW/7111-328/05/06 z dnia 13 marca 2006 r.;
11. - postanowienie RR-AB.il/MB/7111-328/05/06 z dnia 10 lipca 2006 r.;
12. - decyzja RR-AB.II/MB/7111-3228/05/06 z dnia 13 września 2006 r.;
13. - pismo RR-AB-II/MB+EW/7111-328/05/06 z dnia 8 listopada 2006 r.;
14. - odpowiedź na skargę RR-AB.II/MB+EW/7111-328/05/06.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.).

Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (vide postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.

Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się sprostowania uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2013 r. w zakresie ustaleń faktycznych poprzez uznanie przez Sąd, że wszystkie decyzje i postanowienia w postępowaniu zwykłym Starostwa Nowodworskiego, sporządzane i podpisywane były z upoważnienia Starosty przez tę samą osobę, jak również decyzje, odpowiedzi na skargę i postanowienie organu odwoławczego, z wyjątkiem decyzji z dnia 31 maja 2006 r., były podpisywane z upoważniania Wojewody Pomorskiego przez tę samą osobę. Czego dowód stanowią znajdujące się w aktach sprawy załączone dokumenty.

Należy jednak uznać, że taka ingerencja w treść uzasadnienia orzeczenia w rzeczywistości zmienia to orzeczenie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłby merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.