Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. II SA/Wr 2500/02 oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w [...] na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
Nałożone na Spółdzielnię obowiązki tytułem wykonawczym, to:
- 1) wyłączenie z użytkowania garaży i otwartych stanowisk parkingowych znajdujących się pod estakadą przy pl. [...] i ulicami [...],
- 2) umieszczenie na obiekcie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie jego użytkowania,
- 3) wykonania doraźnych zabezpieczeń w celu usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Sąd wskazał, że skarżąca na postanowienie wniosła zażalenie zarzucając naruszenie art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując, że w części wykonała ciążące na niej obowiązki, wynikające z tytułu wykonawczego Nr 2-II/2002 z dnia 3 czerwca 2002r., polegające na umieszczeniu na obiekcie tablic informacyjnych o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także poprzez wykonanie doraźnych zabezpieczeń w celu usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, natomiast w przedmiocie wyłączenia z użytkowania garaży jak i otwartych stanowisk parkingowych, Spółdzielnia nie może wykonać tego obowiązku, gdyż osoby zainteresowane chcą nadal korzystać z przysługujących im uprawnień członków Spółdzielni. Przysługuje im własnościowe prawo do garaży, a w przypadku stanowisk parkingowych Spółdzielnię łączą długoterminowe umowy dzierżawy. Oni, w ocenie skarżącej Spółdzielni, powinni być adresatami postanowienia.
Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podniósł, że obowiązki nałożone na stronę skarżącą zostały potwierdzone przez oddalenie jej skargi wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 9 marca 2001r. sygn. akt II SA/Wr 389/99
Skoro stan sprawy wskazuje na nałożenie obowiązku a strona zobowiązana go nie wykonuje to, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie z § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) wierzyciel miał obowiązek podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, co po skierowaniu upomnienia do strony zobowiązanej doprowadziło do wydania tytułu wykonawczego. Nadto sąd pierwszej instancji podnosi, że zastosowany środek egzekucyjny nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest zgodny z prawem.
We wniesionej przez pełnomocnika - adwokata skardze kasacyjnej zarzuca się wyrokowi wydanie go z naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a mianowicie przez:
- 1) naruszenie przepisu art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności do umorzenia postępowania egzekucyjnego,
- 2) naruszenie przepisu art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez błędne przyjęcie, że mimo wykonania obowiązków nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest zgodne z prawem,
- 3) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 77 kpa, a to poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach dostarczonych przez organ pierwszej instancji pomijając dokumentację dostarczoną przez skarżącą świadczącą o wykonaniu nałożonych na nią obowiązków.
Wskazując na te zarzuty wnosi się w skardze kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W skardze kasacyjnej podnosi się, że strona skarżąca wykonała obowiązki nałożone tytułem wykonawczym, a jedynie nie mogła wykonać obowiązku skutecznego wyłączenia z użytkowania wszystkich pomieszczeń garażowych i stanowisk parkingowych. Podnosi się, że strona skarżąca nie wszystkimi pomieszczeniami i stanowiskami może skutecznie rozporządzać. Związane jest to ustanowieniem na rzecz członków Spółdzielni własnościowych praw do garaży lub związania skarżącej stosownymi, długoletnimi umowami dzierżawy stanowisk parkingowych. Skarżąca zwróciła się o podjęcie stosownych działań przez bezpośrednich użytkowników tych pomieszczeń i podmiotów, którym przysługuje do tych pomieszczeń własnościowe spółdzielcze prawo do garażu lub prawo dzierżawy stanowisk parkingowych. Zdaniem skarżącej nic więcej nie mogła ona zrobić albowiem nie mieściło się to w granicach jej kompetencji. Korespondencyjne poinformowanie wskazanych wyżej podmiotów świadczy, jej zdaniem, o dołożeniu przez skarżącą należytej staranności i nie może być oceniane, jak to zrobił sąd pierwszej instancji, za niewystarczające, a egzekucja wobec skarżącej powinna być umorzona.
Zdaniem skargi kasacyjnej sąd wojewódzki nie wziął pod uwagę dowodów jakie wskazała strona skarżąca, ograniczając się jedynie do przedstawionych przez organy administracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną skarżącej Spółdzielni zważył co następuje
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd natomiast rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.), a skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów, które sąd nie stosował, a jedynie poprzez ustawę P.p.s.a. kontrolował legalność zaskarżonego postanowienia. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontrola co do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie budzi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zastrzeżeń. W uzasadnieniu powołano jakimi kryteriami się kierowano i jakie podstawy pozwalały przyjąć, że zaskarżone do sądu postanowienie pozostaje w zgodności z prawem. Skarga kasacyjna nie stawia w istocie żadnego zarzutu pod adresem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jej wywody ograniczają się do niedopuszczalnej polemiki z ustaleniami jak chociażby z kwestią dotyczącą wykonania obowiązku.
Obowiązek nałożono na skarżącą Spółdzielnię i ona ma go wykonać. Podnoszenie przez całe postępowanie zarzutu, który oddalono już w powołanym wyroku NSA OZ we Wrocławiu wskazuje jedynie na upór strony skarżącej. Spółdzielnia wykonała jedynie część obowiązków jakie wynikają z tytułu wykonawczego, a zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że obowiązki zostały wykonane, a tym samym, iż postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia jest niezgodne z prawem.
Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił.