Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2005r., sygn. akt 3/II SA/Ka 3287/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego zmianę w taki sposób, że "Sąd uchyli zaskarżoną decyzję i przekaże sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego schorzenia wymienionego w poz. 5 wykazu chorób zawodowych".
W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegające skarżącemu schorzenie jest następstwem szkodliwych warunków pracy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez przypisanie zbyt dużej roli czynnikom pozazawodowym jako stanowiącym przyczynę schorzenia, mimo, że na takie pozazawodowe czynniki skarżący nie był narażony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Właściwą formę skargi kasacyjnej, z uwagi na rygor, jakim są obwarowane niektóre braki formalne, ma zapewnić obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego - art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 176 powołanej ustawy określa m. in. wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej, którymi są: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu, który został przez Sąd I instancji naruszony, ograniczając się do powołania art. 174 ustawy.
Zgodnie z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie ogólnikowego zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować go jako podstawy kasacyjnej, określonej w powyższym przepisie. Ponadto podkreślenia wymaga, że przedstawienie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do zacytowania treści art. 174 ustawy. Opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez Sąd i określić, jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
W orzecznictwie prezentowany jest konsekwentnie pogląd, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną (por. np. postanow. SN z dnia 12 grudnia 2000 r., sygn. akt V CKN 1780/00, publ. OSN 2001, nr 3, poz. 52). Sąd nie może domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia. Stąd też brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 powołanej ustawy i czyni ją niedopuszczalną (zob. postanow. NSA z dnia 9 lutego 2004r., sygn. akt GSK 20/04, publ. Prz. Podat. z 2004r. Nr 5, poz. 53).
W zaistniałej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest odrzucić skargę kasacyjną.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 178 i art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.