Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 października 2018 r. sygn. IV SAB/Wa 192/18 rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, oddalił skargę M. N. (dalej skarżąca) na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Sąd I instancji stwierdził, ze skarżąca bezzasadnie zarzuca Wojewodzie Mazowieckiemu bezczynność w sprawie rozpatrzenie jej wniosku z 24 marca 2017 r., oraz zakończenie postępowania w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej Kpa). Jak wyjaśnił Sąd I instancji, o tym jakie wymagania musi spełniać cudzoziemiec by uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy rozstrzyga art. 106 i art. 114 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2017.2206 ze zm.; dalej uoc). Wydane w oparciu o przepis art. 107 uoc - rozporządzenie ustala wzór wniosku składanego przez cudzoziemca. Jednym z elementów tego wniosku, jest podpis pracodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, czego wniosek skarżącej nie zawierał.
Tym samym, Wojewoda Mazowiecki, mając na uwadze treść art. 64 § 2 Kpa, był zobowiązany do wezwania skarżącej o uzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro tego elementu mimo prawidłowego wezwania nie uzupełniono, to organ był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji nie można uznać że organ pozostaje w bezczynności.
Za bezzasadną uznał Sąd I instancji argumentację pełnomocnika skarżącej, że wezwanie do uzupełnienia braków nie czyniło zadość wymogom zawartym w przepisach postępowania oraz prawa materialnego. W szczególności za niezasadne uznał Sąd twierdzenie, że będąca adresatem wezwania z 23 maja 2017 r. skarżąca, w której imieniu działał profesjonalny pełnomocnik, nie została poinformowana o prawach i obowiązkach w sposób wynikający z art. 7 uoc, a nadto że wezwanie nie zostało skierowane do strony w zrozumiałym dla niej języku. Wezwanie z 23 maja 2017 r. zawiera wszelkie niezbędne pouczenia. Co do języka użytego w owym wezwaniu, to istotnym jest tu, że skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, zatem prawidłowo wezwanie zostało skierowane do tego pełnomocnika i w języku polskim.
- 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa). w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 64 § 2 Kpa poprzez przyjęcie, że Wojewoda Mazowiecki nie dopuścił się bezczynności, w sytuacji gdy wnioskodawczyni nie została wezwana skutecznie do uzupełnienia braków formalnych wniosku a nadto braki te w terminie uzupełniła, w konsekwencji organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 Kpa, pozostaje w bezczynności, ponieważ bezpodstawnie uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 64 § 2 Kpa w zw. z art. 7, 77, 80 Kpa zw. z art. 7 ust. 1 tiret 1 uoc, poprzez przyjęcie, że obowiązek pisemnego pouczenia cudzoziemca o przysługujących mu prawach i obowiązkach ma charakter ogólny i nie rozciąga się na informację o brakach formalnych, co nie tylko narusza zasady demokratycznego państwa prawa, ale również świadczy o wadliwości, bezskuteczności, a nawet w świetle skutków prawnych nieistnieniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych (non existens). W konsekwencji organ winien ponownie wezwać cudzoziemca do uzupełnienia braków formalnych z informacją dodatkową o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach z tym związanych;
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 8 Kpa., 12 Kpa., 35 § 1 Kpa. i 36 § 1 Kpa poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, bowiem Wojewoda Mazowiecki nigdy w sposób prawidłowy nie wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, ponieważ wezwanie z 23 maja 2017 r. było wadliwe i nie zawierało pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, jak również nie zawierało rygoru, iż nieuzupełnienie braków formalnych wniosku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. 1. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
3.2 W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.
3.3. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, że Wojewoda Mazowiecki skutecznie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku (wezwanie z z 23 maja 2017 r.). Powyższe wezwanie zawierało wyraźne pouczenie o brakujących dokumentach, sposobie ich uzupełnienia oraz konsekwencjach w przypadku ich nieuzupełnienia i w pełni odpowiadało rygoryzmowi art. 64 Kpa. W przedmiotowej sprawie jest też rzeczą oczywistą nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych wniosku poprzez nieprzedstawienie czytelnego podpisu pracodawcy lub osoby upoważnionej do reprezentowania pracodawcy, co uzasadniało pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
3.4. Dodatkowo należy wyjaśnić, że okoliczność reprezentowania strony przez pełnomocnika, który posługuje się językiem polskim, oznacza że organ nie miał obowiązku dodatkowego pouczenia jej w języku arabskim - jako obywatelki Ukrainy o potencjalnych skutkach nieuzupełnienia braków formalnych. Przyjęcie na siebie roli pełnomocnika oznacza podjęcie się czynności za stronę. Sama kwestia czy osoba udzielająca porad prawnych i występująca jako pełnomocnik może być określona czy tez nie profesjonalnym pełnomocnikiem nie ma znaczenia dla sprawy. Ponadto na stronie internetowej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego, znajdują się pouczenia dla cudzoziemców dostępne w kilku językach. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 64 § 2 Kpa w zw. z art. 7, 77, 80 Kpa zw. z art. 7 ust. 1 tiret 1 uoc jest niezasadny.
3.5. Reasumując skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw. Nie został naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 64 § 2 Kpa, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braków było skuteczne. W konsekwencji nie zostały naruszone art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 8 Kpa, art. 12 Kpa, art. 35 § 1 Kpa. i 36 § 1 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 8 Kpa, 12 Kpa., 35 § 1 Kpa i 36 § 1 Kpa. Skoro bowiem organ nie pozostawał w bezczynności to nie zostały przekroczone e terminy do załatwienia sprawy
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.
Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.