Uzasadnienie
Pismem z 11 stycznia 2017 r. Starosta L. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L. poprzez wskazanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku A. T. w sprawie hałasu w lokalu mieszkalnym, pochodzącym z pomieszczenia zlokalizowanego w budynku wielorodzinnym, poniżej przedmiotowego mieszkania.
Starosta L. wskazał, że w dniu 9 października 2016 r. Główny Inspektorat Sanitarny w Warszawie otrzymał pismo A. T. w sprawie hałasu w lokalu mieszkalnym, pochodzącym z pomieszczenia technicznego zlokalizowanego w przedmiotowym budynku wielorodzinnym. Pismem z 11 października 2016 r. Główny Inspektorat Sanitarny przekazał powyższy wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. W dniu 2 listopada 2016 r. do Starosta Powiatowego w L. wpłynęło zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o przekazaniu zgodnie z właściwością przedmiotowego wniosku.
Zgodnie z § 3 pkt 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (t.j.Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), przez pomieszczenie techniczne należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. W myśl § 323 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku. Aktualna polska norma dotycząca akustyki budowlanej wskazuje, że strop między mieszkaniem a pomieszczeniem technicznym w budynku wielorodzinnym powinien wykazywać się izolacyjnością akustyczną na ściśle określonym poziomie. Na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W myśl art. 83 ust. 1 do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu I instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 66 ustawy - Prawo budowlane.
W odpowiedzi na wniosek Starosty L., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., nie uznając swojej właściwości w sprawie, wskazał, że Inspektorat w L. nigdy nie prowadził postępowań w przedmiotowym zakresie, nie mając do tego odpowiedniego sprzętu i zaplecza technicznego. W pełni wiarygodne, profesjonalne badania natężenia hałasu przeprowadzają wyspecjalizowane firmy w zakresie akustyki budowlanej i hałasu. Jednocześnie organ podniósł, że dokonał kontroli w przedmiotowym obiekcie i za pomocą wypożyczonego sprzętu dokonał pomiaru poziomu hałasu, co nie wyczerpuje zakresu badań narzuconych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość i spory kompetencyjne, o których stanowi art. 4 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z negatywnym sporem kompetencyjnym, gdyż żaden z organów nie uznaje się za właściwy do załatwienia wniosku A. T. w sprawie hałasu w lokalu mieszkalnym pochodzącym z pomieszczenia zlokalizowanego w budynku wielorodzinnym, poniżej przedmiotowego mieszkania.
Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu kompetencyjnego w pierwszej kolejności należy wskazać odpowiednie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. § 326 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, że poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, poza wskazanymi w tym przepisie wyłączeniami, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach (...). Stosownie do § 323 ust. 1 tego rozporządzenia, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach.
Zgodnie z ust. 2 pkt 2 powołanego przepisu, pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku. Z kolei § 327 ust. 2 powołanego rozporządzenia wskazuje, że instalacje i urządzenia, stanowiące techniczne wyposażenie budynku mieszkalnego (...), nie mogą powodować powstawania nadmiernych hałasów i drgań, utrudniających eksploatację lub uniemożliwiających ochronę użytkowników pomieszczeń przed ich oddziaływaniem.
Emitowanie hałasu przekraczającego dopuszczalne przepisami prawa normy może być skutkiem nieodpowiedniego stanu technicznego budynku (pomieszczeń technicznych oraz urządzeń stanowiących wyposażenie obiektu budowlanego). Postępowanie administracyjne będące przedmiotem wniosku A. T. w sprawie przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w lokalu mieszkalnym, pochodzącym z pomieszczenia technicznego usytuowanego w budynku wielorodzinnym, należy zatem uznać za postępowanie w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w obiekcie budowlanym.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z pkt 3 tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jak również w sytuacji stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten zamieszczony został w rozdziale 6 - "Utrzymanie obiektów budowlanych" i przewiduje określone konsekwencje prawne w postaci orzeczenia organu nadzoru budowlanego, będącego wynikiem niezachowania przez zobowiązany podmiot wymogów określonych w ustawie, a odnoszących się do należytego utrzymania obiektu budowlanego. W sytuacji, w której poziom hałasu w lokalu mieszkalnym, którego źródłem jest urządzenie techniczne znajdujące się w obiekcie budowlanym, przekracza dopuszczalny obowiązującymi przepisami poziom, w przypadkach określonych w powołanym przepisie, organ nadzoru powinien nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu doprowadzenie niewłaściwie użytkowanego obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego.
Organem nadzoru budowlanego, o którym wspominają powołane przepisy, jest, stosownie do art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, działający jako organ I instancji. Argumentacja powołana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, że organ ten nie dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w obiekcie budowlanym, nie może podważać jego właściwości do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tym bardziej, że pierwsze czynności kontrolne zostały już przez ten organ podjęte.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. jako organ właściwy w sprawie.