Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między nim a Wójtem Gminy N. odnośnie właściwości do rozpoznania wniosku o przeprowadzenie kontroli w sprawie odprowadzanego podatku.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Pismem z dnia 6 maja 2018 r. J. P. wystąpił do Wójta Gminy N. o przeprowadzenie szczegółowej kontroli w sprawie odprowadzanego podatku od nieruchomości właściciela działki ewidencyjnej [...] z uwagi na stwierdzone (...) nieprawidłowości w użytkowaniu z nieruchomości będącej działką leśną a przeznaczoną na działalność gospodarczą. Jak wskazał w uzasadnieniu wniosku, działka jest użytkowana jako parking niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co bezpośrednio wpływa na utrudnienia w użytkowaniu jego działki. W związku z tym ponownie wniósł o przeprowadzenie szczegółowej kontroli pod kątem odprowadzanego podatku od nieruchomości jak również zgodności użytkowania zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania Gminy N. Pismem z dnia 15 maja 2018 r. Wójt Gminy N. przekazał w trybie art. 65 § 1 K.p.a. powyższy wniosek Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L.– jak wskazał – zgodnie z kompetencjami.
Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnioskodawca domaga się sprawdzenia zgodności użytkowania nieruchomości gruntowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz prawidłowości odprowadzanego podatku. Nie wskazuje natomiast na naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej Prawem budowlanym). Za właściwością w sprawie Wójta przemawia zatem art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) i art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.).
Odpowiedź na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego złożył Wójt Gminy N., wnosząc o jego oddalenie. Zdaniem Wójta przepis art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zastosowania w sprawie wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponieważ przedmiotem żądania wszczęcia postępowania był parking to jako obiekt budowlany podlegał regulacji art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego.
Pismem z dnia 17 września 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podtrzymał stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej.
Sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór kompetencyjny ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu, przy zastosowaniu tej samej podstawy prawnej. Spór kompetencyjny może, więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Przesłanką zatem, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości rzeczowej, jest przedmiot sprawy administracyjnej. W razie, gdy strona składa podanie, którego przedmiot nie został ściśle ustalony, organ administracji publicznej obowiązany jest w trybie uregulowanym w art. 64 § 2 K.p.a. wezwać stronę do uzupełnienia podania.
Ponadto wskazać też należało, iż spór kompetencyjny w rozumieniu przepisów K.p.a. oraz przepisów art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., jest sporem o prawo, jakie w danej sytuacji należy zastosować. Zanim to jednak zostanie ustalone, organy będące w sporze powinny ustalić jednoznacznie stan faktyczny sprawy, czyli przedmiot sprawy, w jakiej ten spór zaistniał. W sporze kompetencyjnym, o rozstrzygnięcie, którego organy administracji publicznej zwracają się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi zaistnieć zgoda pomiędzy tymi organami, co do przedmiotu tego sporu, nie może więc być rozbieżności co do ustaleń stanu faktycznego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II OW 1/08, LEX nr 485819).
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanego wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzić trzeba, iż brak jest podstaw do rozstrzygnięcia przedstawionego we wniosku sporu kompetencyjnego.
Przede wszystkim wskazania wymaga, iż w swoim wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazuje na brak w świetle art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego kompetencji odnośnie sprawdzenia zgodności użytkowania nieruchomości gruntowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz to, że wniosek dotyczył przeprowadzenia kontroli podatkowej. Z kolei w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Wójt uznał organ nadzoru budowlanego za właściwy do prowadzenia postępowania w trybie art. 71 ust. 1 i 1a Prawa budowlanego.
Istotnym dla rozpoznania przedmiotowego wniosku jest zatem brak zgody pomiędzy ww. organami co do stanu faktycznego sprawy w zakresie treści żądania strony oraz podstawy materialnoprawnej tegoż wniosku, wyznaczającej przedmiot sprawy administracyjnej. Skoro, więc pomiędzy organami nie ma zgody, co do oceny stanu faktycznego i w oparciu, o jakie przepisy (prawa materialnego) należy rozstrzygnąć daną sprawę, to nie można uznać, iż istnieje tożsamość sprawy. Trudno wobec tego mówić o zaistnieniu sporu kompetencyjnego, kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony. Taki spór kompetencyjny należy ocenić jako pozorny, gdyż nie ma tu rozbieżności stanowisk w zakresie kompetencji tych organów, a istnieje jedynie rozbieżność poglądów, co do przedmiotu sprawy. Dopóki, więc nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk, co do istoty sprawy, nie można mówić o sporze kompetencyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r. sygn. akt IV SA 3955/02 niepubl. oraz z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt II OW 25/07, LEX nr 384675).
Wobec tego, iż wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego musi być poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego i określeniem przedmiotu sprawy, co należy do organów administracji publicznej (art. 7 K.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r. sygn. akt OW 39/04, ONSiWSA 2004, nr 1, poz.17; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46).
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddalił.