Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Wójt Gminy Wielgie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o to, który organ administracji jest właściwy do rozpatrzenia sprawy z wniosku B. i K.S. o naruszenie stosunków wodnych poprzez zasypanie rowu na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości L. należącej do I. i M. K. Wójt Gminy stwierdził, że prowadził na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych wywołanych zasypaniem rowu i wydawał w tych sprawach decyzje administracyjne. Naruszenie stosunków wodnych wynika jednak z zasypania rowu, który jest urządzeniem melioracji szczegółowej.
W konsekwencji, zdaniem Wójta, uznać należy, że jest to sprawa, której przedmiotem jest nienależyte utrzymanie rowu melioracyjnego. Organem właściwym w kwestiach związanych z utrzymaniem urządzeń melioracyjnych jest zaś starosta, którym w przedmiotowej sprawie jest Starosta Lipnowski.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Lipnowski wniósł o orzeczenie, że organem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wójt Gminy Wielgie.
Starosta stwierdził, że Wójt nie kwestionował dotychczas swojej właściwości do prowadzenia postępowania, a nadto w sprawie orzeczenie wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (sygn. akt II SA/Bd 438/11), który także nie kwestionował kompetencji Wójta Gminy do załatwienia sprawy na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek Wójta Gminy Wielgie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
W przedmiotowej sprawie wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego uznać należy za niedopuszczalny. Jak wynika z treści wniosku Wójt Gminy wydał w dniu [...] maja 2010 r. decyzję w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wód na gruncie. Decyzja ta nakazywała właścicielom działki o nr ew. [...] odbudowę rowu odprowadzającego wodę. Podstawą materialnoprawną wydania tej decyzji był art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 438/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił ww. decyzje Wójta Gminy oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował zasadności prowadzenia postępowania na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne.
Sąd stwierdził natomiast, że organy administracji nienależycie uzasadniły wydane rozstrzygnięcie i nie wypowiedziały się dlaczego w sprawie nie zastosowano nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Zdaniem Sądu, błędem organów administracji było niewskazanie, na których odcinkach i do jakich rozmiarów rów ma być przywrócony do stanu poprzedniego. Niesprecyzowanie zawartych w decyzji obowiązków nałożonych na adresatów czyni ją, zdaniem Sądu, niewykonalną w dniu jej wydania jak również powoduje, że niewykonalność ta będzie miała charakter trwały.
Sąd uznał też, że nie było podstaw do określania w decyzji terminu wykonania nakazu, o którym mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że podstawą uwzględnienia skargi był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Zgodnie z art. 180 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w wymienionym wyżej wyroku uznał, że kwestia naruszenia stosunków wodnych w związku z zasypaniem rowu na działce o nr ew. [...] powinna być prowadzona na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, to tym samym uznał, że właściwym do rozpoznania tej sprawy będzie Wójt Gminy Wielgie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika bowiem, że organem właściwym do wydania decyzji jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Abstrahując od zasadności podnoszonych przez Wójta Gminy Wielgie argumentów zawartych we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stwierdzić należy, że pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażony w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 438/11 jest wiążący zarówno dla organów administracji publicznej, jak i dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził w oparciu o jaki przepis prawa materialnego ma być prowadzone postępowanie, a w konsekwencji przesądził też, jaki organ administracji publicznej jest właściwy do jego prowadzenia. Nie jest dopuszczalne podważanie mocy tego rozstrzygnięcia poprzez inicjowanie postępowania o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 68 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.