Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 kwietnia 2009 roku Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń w K. zwrócił się z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, między nim a Burmistrzem S., dotyczącym wniosku M. S. prowadzącego działalność gospodarczą - firmę [...] o udostępnienie mu jazu na rzece C. dla potrzeb małej energetyki wodnej.
W uzasadnieniu wniosku Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń w K. wskazał, że w dniu 15 grudnia 2008 roku M. S. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w S. o udostępnienie jazu na rzece C. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2009 roku Burmistrz S. przekazał powyższe pismo Marszałkowi Województwa Ś., powołując się na art. 14 ust. 3 ustawy Prawo wodne zgodnie z którym gospodarowanie gruntami Skarbu Państwa pod płynącymi wodami powierzchniowymi, stanowiącymi własność publiczną, wykonują w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa odpowiednie organy, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Marszałek Województwa otrzymane postanowienie przekazał Świętokrzyskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., do którego statutowych obowiązków należy realizacja zadań z zakresu gospodarki wodnej.
Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń w K. podniósł, że przedmiotowy jaz nie jest urządzeniem służącym regulacji stosunków wodnych w rozumieniu art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne i w związku z tym nie stanowi urządzenia melioracji wodnych podstawowych, nie stanowi on także własności Skarbu Państwa oraz nie znajduje się w zarządzenie Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń w K. W ocenie wnioskodawcy, ponieważ, zgodnie z decyzją wodnoprawną z dnia 1 grudnia 1998 roku wydaną przez Wojewodę K., do Burmistrza S. należy konserwacja, utrzymanie oraz sprawowanie stałego nadzoru nad eksploatacją jazu, nie miał on podstaw do przekazywania przedmiotowego podania organowi, który jazem tym nie dysponuje.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz S. stwierdził, że jaz na rzece C. został nigdy przekazany na rzecz Urzędu Miasta i Gminy w S. Ponieważ jaz ten został wybudowany przez jednostkę organizacyjną działającą na rzecz Skarbu Państwa, należy uznać że stanowi on jego własność, a tym samym decyzję o jego udostępnieniu powinien podjąć odpowiedni organ, tj. Marszałek Województwa.
Ponadto podniósł on, że decyzja, na którą powołuje się Świętokrzyski Zarząd Melioracji i Urządzeń w K. w swoim wniosku, została uznana za nieważną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który w decyzji z dnia 6 października 2005 roku stwierdził, że wody powierzchniowe płynące i grunty pokryte takimi wodami stanowią własność Skarbu Państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Poprzez spór o właściwość należy rozumieć sytuację gdy dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe do rozstrzygnięcia danej sprawy - spór pozytywny lub gdy każdy z tych organów uznaje, że nie jest właściwy w danej sprawie - spór negatywny. Spór kompetencyjny dotyczy zawsze określonej sprawy administracyjnej. Aby Sąd mógł ustalić właściwość rzeczową organów, konieczne jest wskazanie przedmiotu spawy, której dotyczy wniosek. Ustalenie przedmiotu sprawy jest obowiązkiem organu administracji. W przypadku nie wystarczającego określenia go przez stronę w piśmie wszczynającym sprawę, organ powinien wezwać ją do jego uzupełnienia.
W przedmiotowej sprawie, podanie M. S. o udostępnienie mu jazu na rzece C. dla potrzeb małej energetyki wodnej wniesione do Burmistrza Stąporkowa i przekazane następnie Świętokrzyskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń w K,, nie określa w sposób jednoznaczny zawartego w nim żądania. Z podania tego nie wynika w wyraźny sposób jakie dokładnie urządzenia chce użytkować wnioskodawca, czy chodzi mu o udostępnienia jazu czy innej budowli.
Ponadto organy nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w efekcie nie dokonały wystarczających ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności dotyczących praw własnościowych obiektów objętych żądaniem. W tej sytuacji nie została wystarczająco określony przedmiot żądania, a w konsekwencji przedmiot sprawy, która ma być rozpoznana przez organ administracyjny. Tym samym niemożliwym jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu o właściwość, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, w związku z brakiem wyraźnie określonego przedmiotu sprawy, nie może wskazać, który organ jest właściwy do rozpoznania sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawi art. 151 w związku z art. 15 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.