Uzasadnienie
G. wnioskiem z [...] marca 2018 r. zwróciła się do K. o wydanie zezwolenia na pielęgnację drzew rosnących na działce o nr ewid. [...] a wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. zwróciła się do K. wystąpiła dodatkowo o wydanie zezwolenia na wykonanie prac pielęgnacyjnych drzewa położonego na działce o nr ewid. [...]. Oba wnioski dotyczyły drzew znajdujących się w obszarze zabytkowego zespołu urbanistyczno-architektonicznego [...].
K. zawiadomieniami z [...] i [...] lipca 2018 r. przekazał przedmiotowe wnioski M. do załatwienia, wskazując, że nie dotyczą one obiektów wpisanych do rejestru zabytków województwa [...].
Wnioskiem z [...] lipca 2018 r. M. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozstrzygnięcia spraw wszczętych wskazanymi powyżej wnioskami G. Pismem z [...] września 2018 r. K. poinformował o wycofaniu się z poprzednio zajmowanego stanowiska i zwróceniu do M. o przesłanie akt wszystkich postępowań przekazanych do tego organu. Do pisma została załączona kopia zawiadomienia K. z [...] sierpnia 2018 r. o zmianie dotychczasowego stanowiska, zawierająca prośbę o zwrot przesłanych wniosków z załącznikami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a. ma odpowiednie stosownie do postępowania wszczętego wnioskiem.
Przez spór, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa ograny administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) albo każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny). Spór może powstać w sprawie z zakresu administracji publicznej, załatwianej przez organ administracji (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LEX 2018, komentarz do art. 4, teza 2).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w rozpoznawanym przypadku powstał negatywny spór kompetencyjny pomiędzy M. a K., dotyczący właściwości do rozpatrzenia wniosków G. z [...] marca 2018 r. i [...] kwietnia 2018 r. Wobec zmiany przez K. swojego stanowiska i uznania siebie za właściwy do rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na wycięcie o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa, spór kompetencyjny przestał być aktualny, a tym samym postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Niezależnie od powyższego należy odnotować, że kwestia właściwości organu w zakresie rozpatrywania wniosków o pielęgnację i wycinkę zieleni znajdującej się na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 3/15, w której wskazano, że o właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków przesądza to, czy drzewo lub krzew, którego dotyczy wniosek znajduje się na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, a nie to czy składnik przyrody został wpisany do rejestru zabytków. Stanowisko to, pomimo zmian w przepisach zachowało swoją aktualność.