Uzasadnienie
Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy nim a Starostą Powiatu Bielskiego, w sprawie opiniowania projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, obejmujących obszar przeznaczony pod powierzchniową eksploatację surowców mineralnych, na działce oznaczonej nr [...] położonej w obrębie wsi O. W ocenie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku, organem właściwym do opiniowania projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 17 pkt 6 lit. a tiret ósme w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz art. 24 i 25 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej ustawa) dla obszaru przeznaczonego pod powierzchniową eksploatację surowców mineralnych na działce oznaczonej numerem [...] położonej w obrębie wsi O., jest Starosta Powiatu Bielskiego.
Odpowiedź na wniosek złożył Starosta Bielski i wniósł o oddalenie wniosku wskazując, że sporu nie było i nie ma, bowiem wniosek Wójta Gminy B. o uzgodnienie i zaopiniowanie, na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a tiret ósme oraz art. 24 i 25 ustawy, projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. został zatwierdzony przez Starostę Bielskiego zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawy o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór kompetencyjny lub spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie, na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy B. w dniu 7 grudnia 2017 r. uznał projekt jako zaopiniowany pozytywnie przez Starostę, co jest zgodne z art. 17 pkt 6 lit. a tiret ósme, który wskazuje jako odpowiedzialnego za zaopiniowaniu projektu planu "starostę, jako właściwego organu ochrony środowiska w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych". Zmianę tę wprowadzono uchwaloną w dniu 11 lipca 2014 r. ustawą o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1133), która art. 5 pkt 1 dodała do art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tiret ósme. Zgodnie z uzasadnieniem do ww. ustawy o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw, powyższa zmiana miała charakter porządkujący i wynikała z konieczności wyeliminowania błędnych przepisów, w których właściwym organom administracji geologicznej (minister właściwy do spraw środowiska, marszałek województwa, starosta) została przypisana kompetencja do opiniowania projektu planu miejscowego w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, a żaden z wymienionych organów administracji geologicznej nie jest odpowiedzialny za tego typu tereny, zadanie to bowiem należy do właściwości starosty jako organu ochrony środowiska, który na podstawie art. 110a ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519) prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także prowadzi rejestr zawierający informacje o tych terenach.
Bezsprzecznie więc, organem odpowiedzialnym za opiniowanie miejscowego planu w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych będzie starosta, jako organ ochrony środowiska wyposażony w kompetencje w zakresie osuwisk na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska.
W tym stanie skoro nie zaistniał spór kompetencyjny pomiędzy Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku a Starostą Powiatu Bielskiego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 w zw.
193 p.p.s.a. oraz art. 15 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.