Postanowienie NSA z 12 marca 2014 r., II OW 151/13

Wydany

12 marca 2014 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 marca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Leszek Kamiński
asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska protokolant

Sprawa

sprawy z wniosku Starosty Tatrzańskiego z dnia 18 października 2013 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa Małopolskiego, a Starostą Tatrzańskim o wskazanie organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego na regulację potoku M. postanawia: wskazać Starostę Tatrzańskiego jako organ właściwy do rozpoznania wniosku Z. O. z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Uzasadnienie

Starosta Tatrzański wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Małopolskiego i wskazanie Marszałka jako organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego na zabudowę (regulację) potoku M. w k. 0+000-1+000 w Z. Starosta Tatrzański wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2013 r. otrzymał wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, (w imieniu którego działa spółka [...] Sp. z o.o. w K. reprezentowana przez pełnomocnika Z. O.) o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na zabudowę potoku M. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny, z którego wynika, że w ramach realizacji inwestycji na potoku M. wykonany zostanie m.in. stopień betonowy z okładziną kamienną oraz żłób betonowy. Przewidziano też adaptację istniejącej na tym potoku zapory przeciwrumowiskowej oraz rozbiórkę istniejącego stopnia z obetonowanych koszt siatkowo-kamiennych. Prace te mają być prowadzone na terenach szczególnego zagrożenia powodzią. Wniosek ten został przekazany zgodnie z właściwością Marszałkowi Województwa Małopolskiego.

Pismem z dnia 25 września 2013 r. Marszałek Województwa Małopolskiego zwrócił Staroście Tatrzańskiemu ten wniosek, uzasadniając to tym, że zgodnie z art. 88 l pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) roboty związane z regulacją lub utrzymaniem wód są zwolnione od obowiązku uzyskania decyzji zwalniającej z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zostało to potwierdzone przez Dyrektora RZGW w Krakowie w piśmie z dnia 24 września 2013 r. Zdaniem Starosty, w pismach tych brak jest jednak odniesienia się do ewentualnego zwolnienia z obowiązku uzyskania decyzji z art. 40 ust. 3 Prawa wodnego, tj. zwolnienia od zakazów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Starosta Tatrzański wskazał, że zgodnie z art. 140 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo wodne marszałek województwa wydaje pozwolenie wodnoprawne m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 122 ust. 2 ustawy. Przepis art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust.

2. Przepis art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego zabrania lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 13, poz. 1397) regulacja wód jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. Burmistrz Miasta Zakopane w postanowieniu z dnia 31 lipca 2013 r. zakwalifikował planowane roboty jako regulację wód potoku M. Jest to nowe przedsięwzięcie, a nie rozbudowa czy przebudowa istniejących umocnień i obiektów (potok M. na rozpatrywanym odcinku nie jest regulowany). Zatem regulacja wód potoku M. wymaga uzyskania od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzji zwalniającej z zakazów, o których mowa w art. 40 ust. 3 Prawa wodnego. Organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego w takim przypadku jest marszałek województwa.

W odpowiedzi na wniosek Marszałek Województwa Małopolskiego wniósł o wskazanie Starosty Tatrzańskiego jako organu właściwego w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że przepis art. 88 l ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Roboty związane z zabudową potoku M., a więc roboty regulacyjne na tym potoku nie są objęte zakazem określonym w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, a ich wykonanie nie wymaga uzyskania decyzji zwalniającej wydawanej na podstawie art. 88 l ust. 2 ustawy, co potwierdził Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie w piśmie z dnia 24 września 2013 r.

W ocenie Marszałka Województwa Małopolskiego, wbrew twierdzeniom Starosty, nie zachodzi również konieczność uzyskania decyzji zwalniającej z zakazu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego. Dla planowanej inwestycji została wydana decyzja Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] października 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, która zaliczyła tę inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Roboty wykonywane w ramach planowanej inwestycji należą do robót regulacyjnych i będą wykonywane w korycie potoku M. oraz w korycie odcinka ujściowego potoku B., tj. poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, co oznacza, że nie są objęte dyspozycją art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego i nie ma konieczności uzyskania decyzji zwalniającej, o której mowa w art. 40 ust. 3 Prawa wodnego. Prezentowany pogląd potwierdza Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie w piśmie z dnia 17 grudnia 2013 r.

Reasumując, organ podkreślił, że projektowana zabudowa potoku M., chroniąc przyległe tereny przed przepływani powodziowymi będzie ograniczona do istniejącego koryta potoku, co potwierdza decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem wykonywana będzie poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie zaistniał spór pomiędzy marszałkiem województwa a starostą, który organ jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że w myśl przepisów tej ustawy wydawanie pozwoleń wodnoprawnych zarówno przez marszałka województwa, jak i przez starostę jest zadaniem z zakresu administracji rządowej (art. 4 ust. 5 i art. 140 ust. 1 ustawy). W ustawie – Prawo wodne uregulowana została szczególna właściwość instancyjna w stosunku do marszałków województw i starostów wykonujących zadania określone w tej ustawie. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 4 ust. 3 Prawa wodnego), a organem wyższego stopnia w stosunku do starostów realizujących zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie oraz kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 4 ust. 4 ustawy). W tej sytuacji rozważyć należy czy do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy tymi organami właściwy jest sąd administracyjny.

Na wstępie wskazać należy, iż zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 166 ust. 2 Konstytucji RP, jeżeli wynika to z uzasadnionych potrzeb państwa, ustawa może zlecić jednostkom samorządu terytorialnego wykonywanie innych zadań publicznych. Ustawa określa tryb przekazywania i sposób wykonywania zadań zleconych. W ustawie o samorządzie powiatowym wskazano, iż ustawy mogą określać niektóre sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez powiat (art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 595). Podobne uregulowanie zawarte jest w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 596), który stanowi, iż ustawy mogą określać sprawy należące do zakresu działania województwa jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez zarząd województwa. Z przepisów tych wynika, że powiat i województwo za pośrednictwem swoich organów wykonują zadania publiczne, w tym zadania należące do zakresu działania powiatu i województwa jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Podobnie w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu (art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Sprawy należące do zakresu działania powiatu i województwa jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej obejmują więc sprawy, w których starosta lub marszałek województwa – w myśl przepisów ustaw szczególnych - są organami właściwymi do załatwienia tych spraw w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach jednostek samorządu terytorialnego - rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Zatem pomimo tego, że w przepisach ustaw ustrojowych marszałek województwa i starosta nie zostali wymienieni jako organy odpowiednio województwa i powiatu (art. 15 ustawy o samorządzie województwa, art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym), to w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są organami jednostek samorządu terytorialnego, albowiem wydają decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także posługuje się określeniem "organy jednostek samorządu terytorialnego" i bez znaczenia jest to, czy organ ten wykonuje zadania własne czy zadania z zakresu administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). W świetle powołanego art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. nie ma też znaczenia czy organem wyższego stopnia w stosunku do starosty lub marszałka województwa jest samorządowe kolegium odwoławcze czy też organ administracji rządowej. Status tych organów jako organów jednostek samorządu terytorialnego nie zależy bowiem od tego jak ustawodawca ukształtuje właściwość instancyjną w określonego rodzaju sprawach.

Należy więc podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OW 49/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl), iż z ustaw regulujących określony rodzaj spraw (Prawo budowlane, Prawo wodne, Prawo geologiczne i górnicze, ustawa o scaleniu i wymianie gruntów i inne), które wskazują starostę jako organ właściwy do załatwienia sprawy, nie można wyprowadzać wniosku, że starosta nie jest organem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tym orzeczeniu na tle rozpoznawanej sprawy, że zadania z zakresu Prawa budowlanego realizowane przez starostę, mimo że organem wyższego stopnia w stosunku do starosty jest wojewoda, są zadaniami publicznymi wykonywanymi przez powiat (art. 4 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym), a starosta jako organ właściwy w tych sprawach jest organem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 i art. 22 § 2 K.p.a. oraz art. 4 P.p.s.a.

W tej sprawie zarówno Starosta Tatrzański, jak i Marszałek Województwa Małopolskiego są więc organami jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., pomimo tego, że w świetle przepisów ustawy - Prawo wodne wykonują zadania określone w tej ustawie jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej i organami wyższego stopnia nad nimi są organy administracji rządowej. Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.). Będące w sporze organy nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, gdyż organem wyższego stopnia w stosunku do Marszałka Województwa Małopolskiego jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 4 ust. 3 Prawa wodnego), a organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty Tatrzańskiego jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (art. 4 ust. 4 ustawy). Zatem do rozstrzygnięcia sporu o właściwość między tymi organami właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 § 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku Z. O., działającego w imieniu spółki [...] Sp. z o.o. w K., reprezentującej Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie, o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na zabudowę potoku M. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu wodnoprawnego wynika, że w ramach realizacji tej inwestycji na potoku M. wykonany zostanie m.in. stopień betonowy z okładziną kamienną oraz żłób betonowy. Przewidziano też adaptację istniejącej na tym potoku zapory przeciwrumowiskowej oraz rozbiórkę istniejącego stopnia z obetonowanych koszt siatkowo-kamiennych. Ze stanu faktycznego tej sprawy wynika więc, że planowana inwestycja będzie polegała na wykonaniu prac regulacyjnych na potoku M. Pozwolenie wodnoprawne na tego rodzaju prace jest wymagane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo wodne, w którym mowa jest o regulacji wód oraz zmianie ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającej wpływ na warunki przepływu wody. Rozważenia więc wymaga który z organów będących w sporze jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie powołanego wyżej przepisu.

Zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo wodne organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Przypadki, w których organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest marszałek województwa wymieniono w art. 140 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne:

1. jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

1a) o których mowa w art. 122 ust. 1, jeżeli dotyczą korzystania z wód i wykonywania urządzeń wodnych w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących, będących przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2. na wykonanie budowli przeciwpowodziowych;
3. na przerzuty wody i wykonanie niezbędnych do tego urządzeń wodnych;
4. na wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów;
5. o których mowa w art. 122 ust. 2; 5a) na wydobywanie z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów;

5b) na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1 pochodzących z eksploatacji instalacji związanej z przedsięwzięciami, o których mowa w pkt 1; 5c) wszystkie, o których mowa w art. 122, wymagane dla przedsięwzięcia, jeżeli jest organem właściwym do wydania jednego z tych pozwoleń;

5d) na wspólne korzystanie z wód, o którym mowa w art. 130, jeżeli jest organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego dla jednego z zakładów.

Szczególną uwagę należy zwrócić na art. 140 ust. 2 pkt 5 Prawa wodnego, zgodnie z którym marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 122 ust.

2. Są to pozwolenia wodnoprawne na: gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów (pkt 1), wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót (pkt 2), wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów oraz ich składowanie (pkt 3) - na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust. 2.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, iż co do zasady organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych jest starosta. Kompetencje marszałka województwa w tym zakresie są więc ograniczone do przypadków wymienionych w art. 140 ust. 2 ustawy. W tej sprawie pozwolenie wodnoprawne będące przedmiotem wniosku nie jest objęte dyspozycją art. 140 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, gdyż nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 140 ust. 2 pkt 1a i 5c tej ustawy. Nie zachodzi również przesłanka wymieniona w art. 140 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 122 ust. 2 Prawa wodnego, gdyż pozwolenie wodnoprawne na regulację wód przewidziano w art. 122 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, a nie w art. 122 ust. 2 tej ustawy. Analiza tych przepisów prowadzi więc do wniosku, iż organem właściwym do wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego nie będzie Marszałek Województwa Małopolskiego, lecz na zasadach ogólnych - Starosta Tatrzański.

Do podobnego wniosku prowadzi analiza przepisu art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, który stanowi, iż pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust.

2. Organem właściwym do wydana tego pozwolenia wodnoprawnego jest marszałek województwa (art. 140 ust. 2 pkt 5 ustawy). Przepis ten dotyczy wznoszenia obiektów budowlanych oraz wykonywania innych robót, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, iż prowadzenie robót regulacyjnych w ciekach wodnych jest działaniem dokonywanym na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Zgodnie z art. 9 pkt 6 c ustawy - Prawo wodne, obszary szczególnego zagrożenia powodzią to: obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (pkt a), obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (pkt b) i obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne (pkt c). Z definicji tej wynika, że teren pod ciekiem wodnym w granicach linii brzegowych nie może być traktowany jako obszar szczególnego zagrożenia powodzią, gdyż jest to teren, który właśnie może stanowić źródło powodzi. Rację ma zatem Marszałek Województwa Małopolskiego twierdząc, iż projektowana zabudowa potoku M., chroniąc przyległe tereny przed przepływani powodziowymi będzie ograniczona do istniejącego koryta potoku, a zatem wykonywana będzie poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, w związku z tym na realizację tej inwestycji nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w art. 122 ust. 2 ustawy.

Wskazany wyżej pogląd potwierdza również treść art. 88 l ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, który stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Roboty regulacyjne nie są więc objęte zakazem określonym w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, a co za tym idzie – na ich wykonanie nie jest wymagane uzyskanie decyzji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej zwalniającej z tego zakazu, wydawanej na podstawie art. 88 l ust. 2 ustawy. Podobną regulację zawarto w art. 40 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne zabrania się lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie dotyczą wykorzystywania gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymywaniem lub regulacją wód, a także lokalizowania inwestycji gospodarki rybackiej (art. 40 ust. 2 ustawy). Roboty regulacyjne nie są więc również objęte zakazem określonym w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne.

Reasumując, analiza wskazanych przepisów ustawy – Prawo wodne prowadzi do wniosku, że organem właściwym do rozpatrzenia podania Z. O. (działającego w imieniu spółki [...] Sp. z o.o. w K., która działa w imieniu i na rzecz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie) o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na zabudowę (regulację) potoku M., będzie Starosta Tatrzański.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 oraz art. 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.