Postanowienie NSA z 29 stycznia 2019 r., II OW 151/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta P. z dnia 30 sierpnia 2018 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Miasta P. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przeprowadzenie kontrolni postawienia pawilonu handlowego. postanawia umorzyć postępowanie.

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński przewodniczący
Sędzia NSA Barbara Adamiak sprawozdawca
Sędzia del WSA Piotr Korzeniowski

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2018 r. Burmistrz Miasta P., zw. dalej Burmistrzem, wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P., zw. dalej PINB, w przedmiocie wskazania organu właściwego do przeprowadzenie kontrolni postawienia pawilonu handlowego.

Burmistrz wnioskując o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazał, że w dniu 30 lipca 2018 roku do Burmistrza wpłynęło zawiadomienie PINB dotyczące przekazania w trybie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U, z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) pism złożonych przez "M." Sp. z o.o. oraz A. K. dotyczących przeprowadzenia kontroli w związku z usytuowaniem pawilonu handlowego zlokalizowanego przy ul. O.... w P. Przedmiotowy pawilon handlowy został umieszczony w pasie drogowym ulicy O. na podstawie decyzji Nr... z dnia 29 czerwca 2018 roku Burmistrza Miasta P. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 roku, poz. 2222 z późn. zm.).

Zdaniem Burmistrza obiekty budowane w pasie drogowym mogą być lokalizowane za zgodą zarządcy drogi, w trybie ustawy o drogach publicznych jednak zgoda zarządcy drogi nie zwalania inwestora od wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, w tym ustawy - Prawo budowlane. Burmistrz wskazał, że zgodnie z przepisem art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 roku, poz.1202) do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego.

Tym samym, w ocenie Burmistrza, zarzuty podnoszone w przekazanych przez PINB pismach dotyczące przepisów architektoniczno-budowlanych są poza jego kompetencjami.

W odpowiedzi na wniosek PINB wywiódł, że sporny kiosk handlowy, niezwiązany trwale z gruntem, we wcześniejszym okresie posadowiony był w innym miejscu na skrzyżowaniu ulic O. z Al. T., ale ze względu na planowaną budowę ścieżki rowerowej, został on przesunięty blisko istniejących przy ul. O. pawilonów handlowych. Z pism A. K. z dnia 20 czerwca 2018 r. oraz "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r. wynika jednoznacznie, że główny zarzut, stawiany w przedmiotowych pismach nie dotyczy wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, a niewłaściwej lokalizacji kiosku handlowego w odległości 1,40 m od istniejących zabudowań.

PINB wskazał, że Burmistrzowi jako zarządcy drogi, przysługują instrumenty prawne na mocy ustawy o drogach publicznych, aby nakazać przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, w przypadku gdy warunki z decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego nie zostały przez inwestora spełnione.

Zdaniem PINB, wniosek Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, bez uprzedniego podjęcia jakichkolwiek czynności w niniejszej sprawie - był przedwczesny.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że zdecydował się podjąć czynności wyjaśniające w sprawie ewentualnej samowoli budowlanej, polegającej na budowie kiosku handlowego przy ul. O.... w P., o czym powziął wiadomość z treści wniosku Burmistrza z dnia 30 sierpnia 2018 r.

Mając powyższe na uwadze PINB wniósł o ustalenie, że organem właściwym do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest również Burmistrz Miasta P. - w zakresie swojej właściwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje – na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.

Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dotyczący umorzenia postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienionych w pkt 1 i 2 tego artykułu, ma zatem odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Ta bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia, przestanie istnieć przedmiot sporu (zaskarżenia). Przy negatywnym sporze kompetencyjnym taka bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce w sytuacji, gdy jeden z organów pozostających w sporze uzna się za właściwy w sprawie i podejmie czynności zmierzające do jej załatwienia. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stanie się nieaktualne (por. postanowienia NSA z 5 stycznia 2005 r., sygn. akt OW 149/04; z 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OW 167/15; z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OW 151/15, z 24 listopada 2016, sygn. akt II OW 60/16).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zarzuty podnoszone we wnioskach dotyczą przepisów architektoniczno-budowlanych. Jednocześnie z odpowiedzi na wniosek wynika, że PINB podjął już czynności zmierzające do rozpoznania podniesionych we wnioskach zarzutów. Oznacza to, że nie istnieje już negatywny spór kompetencyjny, a zatem rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe.

Jedynie na marginesie zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z zacytowanym przez PINB wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II OSK 2084/15, że postępowania prowadzone w sprawie samowoli budowlanej oraz w sprawie niedotrzymania warunków zawartych w decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego - mogą być prowadzone równolegle i nie są względem siebie konkurencyjne. Ponadto oba tryby w różny sposób akcentują źródło nakładanego obowiązku. Prawo budowlane wyraźnie wskazuje na nakaz rozbiórki; a ustawa o drogach publicznych - nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego. Inne są również pozycje organów administracyjnych. Prawo budowlane przyznaje określone kompetencje kontrolne w sprawie samowoli budowlanej organom nadzoru budowlanego tak aby inwestycje były realizowane zgodnie z prawem inwestycyjno- budowlanym; zaś ustawa o drogach publicznych określone kompetencje przyznaje zarządcom dróg publicznych, tak aby zapewnić prawidłowy sposób zarządzania drogą.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie.