Uzasadnienie
Marszałek Województwa Podkarpackiego wnioskiem z dnia 12 lutego 2013 r., wystąpił o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Starostą Krośnieńskim w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego i wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu wniosku Marszałek wskazał, że Starosta Krośnieński zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: SR.6341.6.2013.ZR przekazał mu do rozpatrzenia sprawę dotyczącą wydania pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie linią kablową wód rzeki Jasiołki oraz na wykonanie prac na terenie szczególnego zagrożenia powodzią w ramach inwestycji pn. "Budowa linii kablowej...". Podał, że Starosta w zawiadomieniu powołując się na art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 122 ust. 2 pkt. 2 i art. 140 ust. 2 pkt 5 i 5 c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), zw. dalej ustawą – Prawo wodne wskazał, że organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest Marszałek, bowiem w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do stwierdzenia, że zastosowanie znajduje przepis art. 140 ust. 1 i art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy – Prawo wodne. Marszałek województwa jest organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego w przypadkach określonych w art. 140 ust 2 ustawy – Prawo wodne.
W ocenie Marszałka w przedmiotowej sprawie przesłanki wymienione w powyższym przepisie nie zostały spełnione. Zgodnie z art. 140 ust. 2 pkt. 5 w związku z art. 122 art. 2 ustawy – Prawo wodne marszałek wydaje pozwolenia wodnoprawne wymagane na: 1) gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, 2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, 3) wydobycie kamienia, żwiru, piasku i innych materiałów oraz ich składanie - na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o której mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust.
2. ustawy – Prawo wodne. Z analizy akt wynika że przedsięwzięcie pn.: "Budowa linii kablowej...", nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie spełnia pozostałych warunków zawartych w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne, w związku z czym dla tego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzji z mocy art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo wodne. W aktach przekazanej sprawy znajduje się decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wydana w oparciu o art. 88 l ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Wobec powyższego ww. przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wydawanego w trybie art. 122 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, na co wskazuje starosta, ponieważ nie został spełniony warunek wydania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzji z mocy art. 40 ust. 3 i art.88 l ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Przepis art. 122 ust. 2 ustawy – Prawo wodne poprzez użycie spójnika "i" wskazuje, że do jego zastosowania konieczne jest spełnienie obu wymogów, zarówno wydania decyzji na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo wodne jak i wydania decyzji na podstawie art. 88 l. ustawy – Prawo wodne Wobec braku decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo wodne i braku przesłanek do jej wydania nie ma podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie przez marszałka województwa.
Konsekwencją braku wymogu wydania pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 122 ust. 2 ustawy – Prawo wodne jest ponowne określenie właściwości organu do wydania pozwolenia wodnoprawnego dla ww. przedsięwzięcia. Z analizy akt sprawy wynika, że zachodzi konieczność wydania pozwolenia wodnoprawnego na mocy art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. b i lit. c ustawy – Prawo wodne, tj. pozwolenia wodnoprawnego na przeprowadzenie przez wody powierzchniowe rzeki Jasiołki linii energetycznej (linii kablowej) oraz na wykonanie robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Jasiołki związanych z tym przeprowadzeniem. W tym przypadku organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo wodne jest starosta.
W odpowiedzi na ten wniosek Starosta Krośnieński wniósł o wskazanie Marszałka Województwa jako właściwego do rozpoznania wniosku z dnia 3 stycznia 2013 r.... S.A. z siedzibą w Lublinie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie linią kablową ziemną SN 15 kV wód rzeki Jasiołki na działkach o nr ewid....,... i... w miejscowości Żarnowiec, gm. Jedlicze oraz na wykonanie prac na terenie szczególnego zagrożenia powodziowego w ramach inwestycji pn.: "Budowa linii kablowej SN 15, kV relacji - Połączenie linii napowietrznej SN 15 kV Żarnowiec 3 z linią SN 15 kV Świerzowa 6" na działkach o nr ewid....,...,...,...,...,...,...,... obr. Żarnowiec.
Starosta Krośnieński uznał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo wodne, gdyż wnioskodawca do podania dołączył decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 5 października 2012 r. znak: OKI-kk-770-876/12, zwalniającą z zakazów wynikających z art. z art. 88 l ustawy – Prawo wodne. Przepisy tej ustawy w przypadku pozwoleń wydawanych w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne nie przewidują dołączenia takiej decyzji. Zatem, nie zrozumiałym jest stanowisko Marszałka stwierdzające, iż w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie przepisy art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne, w zakresie objętym wnioskiem wykonania prac na terenie szczególnego zagrożenia powodzią.
Również, jednoznaczne stanowisko Marszałka, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji Dyrektora Regionalnego Związku Gospodarki Wodnej w Krakowie wynikającej z art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo wodne nie znajduje uzasadnienia, bowiem z treści art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne nie wynika, iż zakaz dotyczy tylko przedsięwzięć mogących znacząc oddziaływać na środowisko, które mogą zanieczyścić wody. W przepisie tym jest też mowa o gromadzeniu ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody. Organem właściwym do oceny, czy i w jakim stopniu realizacja którejkolwiek z wyżej wymienionych czynności może spowodować zanieczyszczenie wody, jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, co wynika z przepisów ustawy.
Starosta wskazał, że przedmiotowy wniosek w zakresie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie prac na terenie szczególnego zagrożenia powodzią nie dotyczy tylko samego przeprowadzenia (przekroczenia) linii kablowej przez wody powierzchniowe rzeki Jasiołki, ale również wykonania innych prac w ramach inwestycji pn.: "Budowa linii kablowej...". Wynika to wprost z treści wniosku, gdyż przekroczenie rzeki przewidziano na trzech działkach, zaś wykonywanie prac na terenach szczególnego zagrożenia powodzią na terenie ośmiu działek. Starosta zaznaczył, że od wejścia w życie przepisów będących obecnie przedmiotem oceny Sądu, pozwolenia wodnoprawne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wydawał Marszałek pomimo dołączania do wniosków tylko decyzji Dyrektora Regionalnego Związku Gospodarki Wodnej wydanej na podstawie art. 88 l ustawy – Prawo wodne. Przepisy art. 122 ust. 2 ustawy – Prawo wodne od dnia wprowadzenia, tj. 30 lipca 2005 r., do chwili obecnej nie uległy zmianie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zw. dalej k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Gdy organ, do którego wniesiono podanie, uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do tego organu, który - w jego ocenie - jest właściwy w danej sprawie, przy jednoczesnym zawiadomieniu o tym wnoszącego podanie (art. 65 § 1 k.p.a.).
Stosownie do treści art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny), i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy. Zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne.
Przepis art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo wodne stanowi natomiast, że dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Zgodnie zaś z art. 88i ust. 2 ustawy – Prawo wodne jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. W niniejszej sprawie wydana została decyzja Dyrektora RZGW w Krakowie zwalniająca od zakazu określonego w art. 88l ust. 1 ustawy - Prawo wodne.
Wyjaśnić należy, iż art. 140 ustawy - Prawo wodne wskazuje organy właściwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Ustęp 1 omawianego przepisu ustanawia zasadę, iż organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Jednakże od zasady tej ustanowiono odstępstwa określone w przepisach ust. 2, 2a i 2b. Stosownie do art. 140 ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo wodne pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 122 ust. 2 (tj. dla obszarów szczególnego zagrożenia powodzią) wydaje marszałek województwa. Zaznaczyć trzeba, iż uprawnienie przyznane - na podstawie ust. 2 omawianego przepisu – marszałkowi województwa do wydawania pozwoleń wodnoprawnych w sytuacjach wymienionych w punktach od 1 do 5d, przysługiwało uprzednio wojewodzie. Jednak z dniem 1 stycznia 2008 r., tj. z chwilą wejścia w życie zmiany zawartej w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U.
Nr 175, poz. 1462), przejął je marszałek województwa. Ten organ jako właściwy do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, przejął po wojewodzie także uprawnienia do stwierdzenia wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia, a także do orzeczenia o przeniesieniu prawa własności na własność właściciela wody (art. 140 ust. 3).W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo wodne, przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do obiektów budowlanych oraz robót wykonywanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.
Wobec powyższego organem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Marszałek Województwa Pomorskiego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.