Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta N. wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2014 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Starostą Powiatu N. w przedmiocie ustalenia w drodze decyzji szczegółowego zakresu utrzymania urządzeń melioracyjnych wodnych szczegółowych dla rowów na terenie Gminy N. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Starosta Powiatu N. odmówił ustalenia w drodze decyzji, proporcjonalnie do korzyści odnoszonych przez właścicieli gruntów, szczegółowych zakresów i terminów wykonywania przez tych właścicieli obowiązku utrzymania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zgłoszonych przez Burmistrza Gminy i Miasta N. pismem z dnia 14 maja 2014 r., uchylając się od nałożonego na niego obowiązku wynikającego z art. 77 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.). Starosta Powiatu N. pismem z dnia 20 maja 2014 r. wskazał Gminą Spółkę Wodną jako podmiot odpowiedzialny za wykonanie zadania. Gminna Spółka Wodna w N. pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. odmówiła wykonania zadania twierdząc, że przedmiotowe rowy melioracyjne nie są wymienione w ewidencji urządzeń melioracyjnych spółki.
Burmistrz Gminy i Miasta N. mając na względzie fakt, że na podstawie art. 77 i 178 ustawy - Prawo wodne odpowiedzialnym za doprowadzenie rowów melioracyjnych do właściwego stanu jest Starosta Powiatu N. pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. ponownie wezwał do załatwienia sprawy. W odpowiedzi Starosta Powiatu N. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia w drodze decyzji szczegółowego zakresu utrzymania urządzeń melioracyjnych wodnych szczegółowych, wskazując w pouczeniu, że Burmistrzowi Gminy i Miasta N. przysługuje zażalenie do SKO w T. W ocenie Burmistrza Gminy i Miasta N. jako organ nie jest on uprawniony do złożenia takiego zażalenia, dlatego też wnosi o wskazanie Starosty Powiatu N. jako organu właściwego do załatwienia sprawy.
Starosta Powiatu N. w odpowiedzi na wniosek wniósł o oddalenie wniosku, wskazując, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden spór kompetencyjny, brak jest bowiem drugiego organu pozostającego w sporze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. O sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Przez spór należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny), przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy. Ponadto, warunkiem rozpatrzenia sporu o właściwość (kompetencyjnego) jest oczywiście precyzyjne ustalenie stanu faktycznego, w którym ma być rozstrzygana przedmiotowa sprawa przez właściwy organ.
Jednocześnie należy podkreślić, że spór o właściwość (kompetencyjny) z istoty swojej zachodzi między określonymi organami na tle konkretnej sprawy administracyjnej, o której załatwienie wystąpił do organów indywidualnie oznaczony podmiot lub podmioty. O konkretnej sprawie administracyjnej nie sposób mówić, jeśli przed wystąpieniem z wnioskiem, organ nie ustalił w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygające spór nie może być więc abstrakcyjne, pozbawione odniesienia do konkretnej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wystąpił spór o właściwość. Przede wszystkim w niniejszym przypadku o załatwienie sprawy w przedmiocie utrzymania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych do Starosty N. wystąpił Burmistrz Gminy i Miasta N. Burmistrz jest organem wykonawczym gminy i reprezentuje gminę na zewnątrz (art. 26 ust. 3 i art. 31 u.s.g.). Zatem to Gmina N. jest podmiotem, który wystąpił do Starosty o wszczęcie postępowania w sprawie utrzymania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Starosta N. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania. W tej sytuacji Gminie N. przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie. W zaistniałej sytuacji nie mamy zaś do czynienia ze sporem pomiędzy dwoma organami administracji publicznej o to, który z nich jest właściwy do załatwienia sprawy, o której załatwienie wystąpił do organów indywidualnie oznaczony podmiot lub podmioty.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.