Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2017 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim, a Starostą Krośnieńskiem i wskazanie Starosty Krośnieńskiego jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku M.P., D.N., W.P. i W.S. o udzielenie pozwolenia na zbieranie odpadów.
W uzasadnieniu Marszałek Województwa Podkarpackiego wskazując na normę art. 41 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1978 ze zm.) podniósł, że punktu zbierania odpadów nie można zaliczyć do żadnego z przedsięwzięć o których mowa w przepisach ust. 3, a należącego do właściwości marszałka województwa. Następnie wyjaśnił, że wniosek strony dotyczy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Działalność ma być prowadzona na terenie, którego wyżej wskazani są użytkownikami wieczystymi i na którym działa stacja demontażu pojazdów zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Jak wynika z wniosku strony odpady dostarczane będą do punktu zbierania odpadów przez osoby fizyczne i przedsiębiorców, magazynowane w odpowiednich kontenerach, pojemnikach, a następnie przekazywane do miejsca przetwarzania.
Zdaniem Marszałka Województwa zbieranie odpadów objętych wnioskiem w żaden sposób nie jest związane z działalnością stacji demontażu pojazdów. Z samego faktu, że na terenie, na którym funkcjonuje stacja demontażu pojazdów będą zbierane odpady nie można wysnuć wniosku, że zbieranie odpadów jest integralną częścią tej instalacji. W ocenie tego organu również i fakt, że punkt zbierania złomu został zrealizowany w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującej m.in. stację demontażu pojazdów, nie może przesądzać o tym, że jest on częścią stacji demontażu pojazdów.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Krośnieński podniósł, że jego zdaniem organem właściwym do załatwienia podania strony jest Marszałek Województwa Podkarpackiego. W ocenie Starosty z norm art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że stacja demontażu pojazdów wraz z punktem zbierania złomu może być kwalifikowana jako jedno przedsięwzięcie, a biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy wraz z oświadczeniem strony, to w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż: z dokumentacji wynika, że punkt zbierania złomu posiada powiązanie ze stacją demontażu pojazdów, gdyż korzysta z tej samej sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki przemysłowe i wody opadowe (w obecnym stanie samodzielne funkcjonowanie punktu zbierania złomu bez infrastruktury stacji demontażu pojazdów byłoby niemożliwe, gdyż nie posiada on wyposażonego w urządzenia oczyszczające ścieki odrębnego systemu kanalizacyjnego); organ wyjaśnił, iż Marszałek Województwa Podkarpackiego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie istniejącym wylotem urządzeń kanalizacyjnych, do cieku bez nazwy, ścieków pochodzących również z punktu skupu złomu (wiersz 5 str. 4 decyzji); organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach również prowadził postępowanie dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które obejmowało stację demontażu pojazdów wraz z punktem zbierania złomu, co wynika z podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji, kwalifikując je łącznie jako jedno przedsięwzięcie. A zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach procedowana była jako jedno przedsięwzięcie obejmujące stację demontażu pojazdów łącznie z punktem skupu złomu.
Następnie Starosta wskazał na szereg decyzji wydanych przez Marszałka Województwa Podkarpackiego dla tego przedsięwzięcia i dla tej strony oraz innego podmiotu dot. m.in. zezwolenia na zbieranie odpadów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Natomiast zgodnie z treścią art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzyganie powyższych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie spór organów administracji sprowadza się do ustalenia, który z organów, Marszałek Województwa Podkarpackiego czy Starosta Krośnieński jest właściwy do rozpatrzenia podania M.P., D.N., W.P. i W.S. o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów (punkt do zbierania złomu) na działce nr [...], położonej w [...]. Niesporne w sprawie jest, że na tym samym terenie, na którym wnioskodawcy zamierzają prowadzić zbieranie odpadów, działa stacja demontażu pojazdów, zaliczana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Natomiast samo przedsięwzięcie w postaci punktu do zbierania złomu należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).
Właściwość organów w zakresie zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów została uregulowania w art. 41 ustawy o odpadach. Zasadą jest, że organem właściwym jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy), natomiast wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach organem właściwym może być marszałek województwa oraz regionalny dyrektor ochrony środowiska. Właściwość marszałka województwa została ograniczona do przypadków wymienionych w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach. Dotyczy to między innymi zezwoleń dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy).
A zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu ma określenie skutków prowadzenia przez strony na tym samym terenie działalności obejmującej stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz działalności, w której proces zbierania odpadów ma polegać na zbieraniu złomu, które to odpady dostarczane będą przez osoby fizyczne i przedsiębiorców, magazynowane w odpowiednich kontenerach, pojemnikach, a następnie przekazywane do miejsca przetwarzania.
W ocenie Starosty, ww. przedsięwzięcia są ze sobą powiązane technologicznie, gdyż będą korzystały z tej samej sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki przemysłowe i wody opadowe, co uzasadnia właściwość Marszałka Województwa.
Stosownie do treści art. 3 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym przypadku nie mamy jednak do czynienia z przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie, albowiem jedno z tych przedsięwzięć nie determinuje drugiego, nie ma na niego żadnego wpływu. Istnienie na danym terenie, na którym prowadzone będą różne niezależne od siebie działalności, sieci kanalizacyjnej, do której z całego terenu odprowadzane będą ścieki przemysłowe i wody opadowe nie czyni jeszcze tych przedsięwzięć powiązanymi technologicznie w rozumieniu ww. ustawy. Również i wskazywane przez Starostę decyzje wydawane przez Marszałka Województwa Podkarpackiego nie czynią tego organu właściwym do załatwienia podania strony, która wyraźnie wnosi o "wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów", a tym wnioskiem organ administracji jest przecież związany. Planowane przedsięwzięcie należy więc traktować jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co powoduje, że art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach, nie znajdzie zastosowania.
W tych okolicznościach sprawy zatem organem właściwym do załatwienia przedmiotowego wniosku winien być Starosta Krośnieński.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 15 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.