Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2019 r., Marszałek Województwa Podkarpackiego wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Podkarpackim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków poprzez wskazanie Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jako organu właściwego do rozpoznania wniosku Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych sp. z o.o. w Rzeszowie o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzewa gatunku lipa drobnolistna z działki nr ew. [...] obr. [...] w Rzeszowie.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zawiadomieniem z dnia 23 listopada 2018 r., Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków przekazał Marszałkowi Województwa Podkarpackiego wniosek Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych sp. z o.o. w Rzeszowie celem rozpoznania. W uzasadnieniu zawiadomienia wskazano, że działka nr ew. [...] w Rzeszowie nie jest ujęta decyzją o wpisie do rejestru zabytków nieruchomych. Marszałek wskazując, że na nieruchomości posadowiona jest, stanowiąca jej część składową, kamienica wpisana do rejestru zabytków, uznał, że zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, organem właściwym jest Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków.
W odpowiedzi na wniosek Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o wskazanie Marszałka Województwa Podkarpackiego jako organu właściwego w sprawie. Podniósł, że drzewo wskazane na załączonym fragmencie mapy nie jest objęte ochroną konserwatorską w ramach decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków. Ochrona obejmuje wydzielony fragment nieruchomości – działki nr [...] – w obrysie budynku kamienicy, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 decyzji. Do odpowiedzi na wniosek Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków dołączył decyzję o wpisaniu do rejestru zabytków i załącznik graficzny nr 2.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie doszło do sporu kompetencyjnego. W myśl art. 4 P.p.s.a., spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej rozstrzygają sądy administracyjne. Spory, o których mowa w art. 4, rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny.
Spór dotyczy organu właściwego do wydania decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzewa z terenu nieruchomości, na podstawie art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2003 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków.
Przepis ten może być rozumiany jedynie w ten sposób, że właściwość konserwatora zabytków wchodzi w grę, gdy usunięcie drzewa ma nastąpić z tej części nieruchomości, która jest objęta ochroną wynikającą z wpisania tej części do rejestru zabytków. Pamiętać trzeba, że jeśli do rejestru wpisany jest tylko budynek po jego obrysie, to działka poza tym obrysem, mimo że stanowi tę samą działkę ewidencyjną, a także tę samą nieruchomość, co teren w obrysie budynku, nie stanowi terenu objętego ochroną, ale otoczenie zabytku. Takie otoczenie podlega ochronie po ewentualnym wpisaniu do rejestru, w trybie art. 9 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067).
W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że drzewo co do którego wystąpiono o zezwolenie na jego usunięcie, położone jest na terenie nieobjętym ochroną wynikającą z wpisania do rejestru zabytków. Właściwy jest więc, na mocy art. 90 ust. 2 w związku z art. 90 ust. 1 oraz art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, Marszałek Województwa Podkarpackiego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. art. 22 § 2 K.p.a., wskazał Marszałka Województwa Podkarpackiego jako organ właściwy w sprawie.