Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej jako "wnioskodawca") wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego i wskazanie Burmistrza Miasta Nowy Dwór Mazowiecki jako organu właściwego w sprawie do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie magazynu paliw na terenie MPL Warszawa - Modlin".
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że pismem z dnia 9 listopada 2012 r. Burmistrz Miasta Nowy Dwór Mazowiecki przekazał wnioskodawcy wniosek spółki A. o wydanie przedmiotowej decyzji środowiskowej. Burmistrz wskazał, że planowane przedsięwzięcie realizowane ma być na terenie lotniczej części Mazowieckiego Portu Lotniczego Warszawa Modlin, który został w dniu 11 lipca 2012 r. lotniskiem użytku publicznego i wpisany został do rejestru lotnisk cywilnych w trybie ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 933 ze zm.). Zdaniem Burmistrza, w takiej sytuacji właściwość wnioskodawcy wynika z przepisów art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227. ze zm. - dalej jako "ustawa środowiskowa").
Spółka A. wskazała, że decyzja środowiskowa będzie niezbędna do uzyskania pozwolenia na budowę. Spółka nie będzie zatem występować o uzyskanie decyzji realizacyjnej w trybie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340 ze zm. – dalej jako "specustawa").
Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy środowiskowej, Regionalny Dyrektor jest właściwy do wydania decyzji dla przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu specustawy lotniskowej. Ustawa ta określa warunki i zasady przygotowania inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego przez zakładających lotniska, zarządzających lotniskami, a także Polską Agencję Żeglugi Powietrznej. Spółka A. nie jest podmiotem zakładającym lotnisko lub zarządzającym lotniskiem, stąd też nie jest podmiotem uprawnionym do uzyskania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w trybie specustawy, a jedynie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, burmistrz jest organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej w przypadku pozostałych przedsięwzięć, a zatem innych niż wskazane w art. 75 ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 3 ustawy, a więc również w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta Nowy Dwór Mazowiecki stwierdził, że stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy środowiskowej, organem właściwym w sprawie jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednak, o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny) przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 specustawy, ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego przez zakładających lotniska, zarządzających lotniskami, a także Polską Agencję Żeglugi Powietrznej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy specustawa zakreśla w sposób zamknięty katalog podmiotów, które mogą realizować i przygotowywać inwestycję na podstawie przepisów cytowanej ustawy, jedynie do zakładających lotniska, zarządzających lotniskami, a także Polską Agencję Żeglugi Powietrznej. Takie bowiem założenie przyjęła spółka A. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wywodząc, że realizując przedmiotową inwestycję spółka nie będzie występowała o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, w trybie przepisów specustawy.
Należy mieć jednak na uwadze, że jak wynika z oświadczenia pełnomocnika spółki złożonego na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r., realizacja inwestycji nastąpi na podstawie umowy dzierżawy zawartej z portem lotniczym, a więc w istocie za wyrażoną w formie umowy zgodą zarządzającego lotniskiem. Nie ulega również wątpliwości, że inwestycja realizowana będzie na nieruchomości znajdującej się w granicach części lotniczej lotniska, co wynika z porównania przebiegu granicy części lotniczej lotniska zatwierdzonego decyzją Prezesa Lotnictwa Cywilnego z dnia 28 sierpnia 2012 r. z położeniem planowanej inwestycji określonym w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Stąd też nie ulega również wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja, związana z obsługą ruchu lotniczego i znajdująca się w granicach lotniska, jest urządzeniem czy też obiektem do obsługi ruchu lotniczego. Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy środowiskowej, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu specustawy, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.
Za takim stanowiskiem przemawia również wykładnia systemowa i celowościowa cytowanych przepisów. Trudno bowiem zaakceptować pogląd, że racjonalny ustawodawca przewiduje jeden właściwy organ dla realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego tylko dla konkretnych podmiotów, jednocześnie wskazując drugi organ jako właściwy dla innych podmiotów realizujących inwestycję w ramach tego samego lotniska użytku publicznego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie jako organ właściwy do rozpoznania sprawy objętej wnioskiem.
- - ---------------------- 1 3