Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lutego 2009 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przekazanym postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 68/09 do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Starostą Trzebnickim a Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu.
Jak wynika z przesłanych akt do sporu o właściwość w niniejszej sprawie doszło w następujących okolicznościach.
Pismem z dnia 22 lutego 2008 r. K. A. wystąpił do Starosty Trzebnickiego z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2001 r. Starosty Trzebnickiego, wydaną na podstawie art. 58, 59 i 60 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), ustanawiającą na rzecz Gminy Wisznia Mała, z terminem obowiązywania do dnia 31 grudnia 2015 r., strefę ochronną dla ujęć wody podziemnej wodociągu grupowego Wisznia Mała, dla których zostało wydane pozwolenie wodnoprawne na pobór wody decyzją Starosty Trzebnickiego z dnia [...] stycznia 2001 r.
Starosta Trzebnicki postanowieniem z dnia 6 marca 2008 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., wniosek K. A. z dnia 25 lutego 2008 r. przekazał według właściwości Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) organem właściwym w sprawach ustanowienia obszarów ochronnych, w drodze aktu prawa miejscowego, jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, który nie podzielając tego poglądu, wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość na podstawie art. 22 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu powyższego wniosku Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu między innymi podnosi, że "na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne (Dz. U. Nr 228, poz. 2259) ustanowione na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) strefy ochronne ujęć wody stają się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019). Tym samym do stref ochronny ustanowionych w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy - Prawo wodne stosować należy przepisy ustawy obecnie obowiązującej, w szczególności art. 58, w świetle którego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej ustanawia strefę ochronną aktem prawa miejscowego. Nie można zatem uznać, iż wskazany akt prawa miejscowego jest równoznaczny z wydaniem decyzji administracyjnej.
Sprawa dotycząca ustanowienia strefy ochronnej nie jest indywidualną sprawą z zakresu administracji publicznej rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, w myśl art. 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., w tym art. 65 § 1 k.p.a.
Zdaniem wnoszącego niniejszy wniosek wydając postanowienie o przekazaniu sprawy Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Starosta Trzebnicki naruszył także art. 150 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, tak jak w rozpatrywanej sprawie Starosta Trzebnicki, a nie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, Brzmienie art. 150 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że organ który wydał decyzję w ostatniej instancji pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania także wówczas, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, nie jest już właściwy pod tym względem. Chyba że organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji uległ likwidacji, to wówczas właściwym do wznowienia postępowania w sprawie będzie organ, który przejął kompetencje zlikwidowanego organu administracji publicznej do załatwiania danego rodzaju spraw (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2002 r., I SA 1717/2000), (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod redakcją Emanuela Iserzona i Jerzego Starościuka, Wydawnictwo Prawnicze, 1965, s. 201)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość i spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 k.p.a.
Z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcia dotyczące sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych są wiążące dla organów, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając te spory, opiera się na aktach prawnych obowiązujących w dacie orzekania, a nie w dacie powstania sporu, czy też w dacie złożenia wniosku o rozstrzygnięcie takiego sporu.
Poza tym, należy zauważyć, że zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami rozstrzygnięcie nie wszystkich sporów należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne ze zmianami wprowadzonymi art. 146 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którymi:
art. 4 ust. 3 "Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw i dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, w sprawach określonych ustawą", ust. 4 "Właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starostów realizujących:
- 1) zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie;
- 2) kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego".
W świetle powyższych uregulowań prawnych chyba nie ma wątpliwości, że w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wnioskowanego przez K. A., nie powinno być sporu o to, który z organów będących w sporze, jest właściwy do wznowienia tego postępowania, skoro Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów K.p.a. w stosunku do Starosty Trzebnickiego, realizującego zadania z zakresu administracji rządowej w zakresie spraw regulowanych przepisami ustawy - Prawo wodne, a Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu w sprawach określonych ustawą.
Biorąc powyższe po uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.