Uzasadnienie
II OW 191 / 12
Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. Starosta Nowodworski wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w sprawie powtórnego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę.
Wnioskodawca wskazał, iż decyzją [...] grudnia 2000 r. Starosta Nowodworski zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i G. L. pozwolenia na budowę obejmującą budowę 6 budynków mieszkalnych (w zabudowie segmentowej) wraz z przyłączami na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w K. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda Pomorski stwierdził nieważność powyższej decyzji Starosty, zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 475/08) oddalił skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż Starosta Nowodworski jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę Pomorskiego nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę obligowany jest powtórnie rozpoznać wniosek inwestora o pozwoleniu na budowę, wobec czego pismem z dnia 4 lipca 2012 r. polecił rozpoznanie Staroście wniosku inwestora z dnia 5 grudnia 2000 r.
W piśmie z dnia 28 sierpnia 2012 r. Starosta Nowodworski wskazał, iż inwestor nie złożył nowego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, w związku z tym brak jest podstawy prawnej do wszczęcia postępowania. Zdaniem Starosty Nowodworskiego nie może on prowadzić postępowania na podstawie uprzednio złożonego wniosku, stanowiącego podstawę dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, której stwierdzono nieważność. Pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę został, bowiem skonsumowany w momencie wydania decyzji ostatecznej. Fakt, iż Wojewoda Pomorski stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi podstawy do ponownego rozpatrzenia pierwotnego wniosku.
Nadto wnioskodawca wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda Pomorski wstrzymał wykonanie decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2000 r. Obecny poziom wykonania robót budowlanych stanowi stan surowy zamknięty i świadczy o kontynuowaniu inwestycji, pomimo wstrzymania wykonania decyzji, a następnie stwierdzenia jej nieważności.
W konkluzji, swego wniosku Starosta stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako wybudowaną bez stosownego pozwolenia i właściwym organem do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego jest organ nadzoru budowanego.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie wniosku, z uwagi na brak prowadzenia postępowania w sprawie objętej inwestycją wskazaną we wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej zwanej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór kompetencyjny ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu, przy zastosowaniu tej samej podstawy prawnej. Spór kompetencyjny może, więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albo, co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Przesłanką, zatem, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości rzeczowej, jest przedmiot sprawy administracyjnej.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, iż taki spór w ogóle zaistniał. Z analizy akt sprawy nie wynika, bowiem, aby oba organy objęte rozpoznawanym wnioskiem uznały się za niewłaściwe do ponownego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Różnica stanowisk uczestniczących w niniejszym postępowaniu organów dotyczyła sposobu prowadzenia postępowania, po stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i ustalenia, czy złożony pierwotnie wniosek o udzielenie takiego pozwolenia podlega ponownemu rozpoznaniu. Jak uznał pierwotnie Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, organ administracji architektoniczno- budowlanej (w tym przypadku Starosta Nowodworski) jest obligowany do powtórnego rozpatrzenia uprzednio złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, natomiast Starosta wyraził pogląd o generalnym braku podstaw do wszczęcia takiego postępowania w oparciu o wniosek inwestora z dnia 5 grudnia 2000 r. Konkluzja rozpoznawanego wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie sprowadzała się także do żądania wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku inwestora, ale do przesądzenia, iż wniosek ten nie mógł w ogóle być przedmiotem oceny Starosty.
Spór zaistniały pomiędzy organami dotyczył, zatem określenia sposobu załatwienia sprawy przez organ, co nie mieści się w granicach wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego i już z tego powodu podlega oddaleniu. Podkreślić, bowiem trzeba, iż nie jest rzeczą sądów administracyjnych wyręczanie organów w załatwianiu spraw, czy też udzielaniu im wiążących wskazań, co do sposobu prowadzenia określonego postępowania. W trybie art. 4 i art. 15 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do kontroli prawidłowości przyjętej przez organy podstawy prawnej działania, a w szczególności badania, czy zostały spełnione przesłanki merytoryczne, o których stanowi, będący podstawą orzekania w konkretnej sprawie przepis materialnoprawny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. I OW 104/09, LEX nr 582507).
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 P.p.s.a. wniosek Starosty Nowodworskiego oddalił.