Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 listopada 2014 r. Marszałek Województwa D. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Starostą Powiatu J. w przedmiocie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R5, prowadzonym na ternie wydzielonej części działki geodezyjnej o numerze..., obręb..., nr..., powiat..., poprzez wskazanie, że organem właściwym do prowadzenia przedmiotowej sprawy jest Starosta Powiatu J. Marszałek Województwa D. argumentował, że na ww. działce zlokalizowany jest zawodniony osadnik po dawnej Cukrowni J. Zatem, zdaniem Marszałka, w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani z wyrobiskiem, czy z zapadliskiem. Dlatego też nie ma tu zastosowania art. 41 ust. 3 pkt 1 a i b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), zw. dalej ustawą o odpadach, bowiem przedmiotowy wniosek dotyczy wypełniania osadnika.
W ocenie Marszałka, zastosowanie ma art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, a co za tym idzie, organem właściwym do wydania decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie R5, polegającym na wypełnianiu trenów niekorzystnie przekształconych, tj. osadnika, jest Starosta Powiatu J. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Starosta Powiatu J. argumentował, że wnioskodawca wielokrotnie stwierdza, że jest to wyrobisko, teren niekorzystnie przekształcony, które było wykorzystywane jako osadnik, dlatego też Starosta, na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 litera b ustawy o odpadach uznał, że nie ma znaczenia, jaki teren niekorzystnie przekształcony będzie wypełniany odpadami, istotne jest to, że ilość umieszczanych odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę, zatem właściwym organem ochrony środowiska jest Marszałek Województwa D. w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednak, o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo, gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny) przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy. Ponadto, warunkiem rozpatrzenia sporu kompetencyjnego jest precyzyjne ustalenie stanu faktycznego, który podlega unormowaniu w oznaczonym stanie prawnym, w którym ma być rozstrzygana przedmiotowa sprawa przez właściwy organ.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R5 jest Starosta Powiatu J. Przepis art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach dokonuje podziału właściwości rzeczowej pomiędzy marszałka województwa i starostę. Z art. 41 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy wynika, że marszałek województwa właściwy jest w sprawach:
- a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
- b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
- c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych.
W pozostałych przypadkach, do wydawania zezwoleń na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów, organem właściwym jest starosta. Ustawodawca określił zatem katalog przedsięwzięć, dla których to marszałek województwa będzie właściwy do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i na ich przetwarzanie. Natomiast w przypadku starosty użycie zwrotu "w pozostałych przypadkach" oznacza, że starosta, co do zasady, jest właściwy do wydania zezwolenia w każdej sprawie niewymienionej w pkt 1 ust. 3 art. 41 ustawy o odpadach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że do rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia właściwy jest marszałek województwa, gdyż przetwarzanie odpadów ma odbywać się w wyrobisku, które przekształcone zostało w osadnik. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, teren na którym ma odbywać się przetwarzanie odpadów uległ przekształceniu i nie może być już uznawany za wyrobisko. Tak więc, właściwość organu do wydania decyzji należy określić z uwzględnieniem faktu przekształcenia wyrobiska w osadnik (składowisko odpadów).
W konsekwencji stwierdzić należy, że właściwym do rozpoznania wniosku spółki o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R5 będzie Starosta Powiatu J. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.