Uzasadnienie
Wojewoda O. pismem z dnia 25.04.2005 r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożył wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego powstałego pomiędzy Starostą O. a Wojewodą O. Spór dotyczy ustalenia organu właściwego do uzgadniania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony gruntów rolnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm./.
Ponadto Wojewoda O. informuje, że Starosta O. systematycznie przekazuje mu w trybie art. 65 par. 1 Kpa w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, do uzgodnienia projekty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, otrzymane od burmistrzów gmin położonych na terenie powiatu O. W dalszej części omawianego pisma, Wojewoda O. wyjaśnia dlaczego jego zdaniem, organem właściwym jest starosta, a nie wojewoda.
Do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego załączono między innymi: kopię postanowienia Starosty O. z dnia 24 stycznia 2005 r. wydanego na podstawie art. 65 par. 1 Kpa, pismo Wojewody O. z dnia 25.02.2005 r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., wnoszące o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Starosty O. oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 18 marca 2005 r., którym uchylono postanowienie Starosty O. z dnia 13 stycznia 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64 par. 3 w związku z art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, powołanej dalej jako ustawa procesowa, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie, należy w pierwszej kolejności nawiązać do art. 57 par. 1 oraz przepisów art. 45-49 ustawy procesowej określających wymogi skargi a tym samym mających odpowiednie zastosowanie do wniosku. Podstawowym warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi podobnie, jak i wniosku na podstawie art. 63 ustawy procesowej, jest istnienie konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej, która podlega zgodnie z art. 3 par. 2 i 3 lub art. 4 ustawy procesowej orzecznictwu tych sądów /wojewódzkich sądów administracyjnych lub Naczelnego Sądu Administracyjnego/. Skarga lub wniosek muszą być oparte na konkretnej indywidualnej sprawie.
W przypadku wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, w której żaden z organów nie uznaje się za właściwy albo więcej niż jeden z organów uważa się za właściwy do rozpoznania sprawy. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, nie może być oderwany w swej treści od konkretnego przypadku tak, jak został sformułowany w niniejszej sprawie.
W piśmie z dnia 25.04.2005 r. Wojewoda O. wnosząc o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, informuje Naczelny Sąd Administracyjny o pewnej negatywnej praktyce polegającej na tym, że Starosta O. przekazuje mu systematycznie do uzgodnienia projekty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego co jego zdaniem, należy do kompetencji starosty. Przy czym powyższy wniosek, nie jest powiązany z żadną konkretną sprawą, chociaż załączono do wniosku /jako przykład/ kilka postanowień Starosty O. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Tak sformułowany wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, faktycznie jest wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przedstawienie poglądu prawnego, o dokonanie wykładni określonych przepisów, a nie wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Spór kompetencyjny z istoty swej, powstaje między określonymi organami, na tle konkretnej sprawy administracyjnej o załatwienie której, do organów zwrócił się indywidualnie określony podmiot lub podmioty. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając spór kompetencyjny wskazuje konkretny organ właściwy do rozpoznania sprawy - konkretnej sprawy, tej która stanowiła podstawę złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu.
Orzeczenie Sądu w tym przypadku, ma również charakter rozstrzygnięcia indywidualnego, wiążącego na zasadzie art. 153 ustawy procesowej w konkretnej sprawie, chociaż w praktyce, takie orzeczenie może stanowić przykład i wskazówkę postępowania dla organów w innych podobnych sprawach. Jeżeli więc organ składający wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, nie sformułuje swego wniosku na tle konkretnej sprawy, w której doszło do tego sporu, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie rozpoznać tego wniosku, gdyż orzeczenie Sądu rozstrzygające spór kompetencyjny, nie może być abstrakcyjne, pozbawione odniesienia do konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy procesowej i należy go odrzucić.