Postanowienie NSA z 28 kwietnia 2010 r., II OW 3/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 kwietnia 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy z wniosku Dyrektora Wielkopolskiego Parku Narodowego Jeziory z siedzibą w Mosinie z dnia 5 stycznia 2010 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Dyrektorem Wielkopolskiego Parku Narodowego Jeziory z siedzibą w Mosinie a Wójtem Gminy Komorniki w przedmiocie wskazania organu właściwego do wyrażenia zgody na podsypanie istniejącego ogrodzenia humusem i ziemią postanawia: Wskazać Wójta Gminy Komorniki do załatwienia wniosku R. C. z dnia [...] maja 2009 roku w sprawie wyrażenie zgody na podsypanie istniejącego ogrodzenia humusem i ziemią.

Skład

sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz przewodniczący, sprawozdawca
sędzia NSA Wiesław Kisiel przewodniczący
sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz przewodniczący
Kamil Buliński protokolant

Uzasadnienie

II OW 3/10 U z a s a d n i e n i e

` Dyrektor Wielkopolskiego Parku Narodowego Jeziory wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Wójtem Gminy Komorniki przez wskazanie Wójta Gminy Komorniki jako organu uprawnionego do wyrażenia zgody na podsypanie istniejącego ogrodzenia humusem i ziemią na terenie działki o nr [...] w miejscowości R. W uzasadnieniu wniosku podano, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. na podstawie art. 65 (1 kpa w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm./ Wójt Gminy Komorniki uznając, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku R.C. o udzielenie zezwolenia na podsypanie istniejącego ogrodzenia humusem i ziemią, przekazał sprawę do załatwienia według właściwości Dyrektorowi Wielkopolskiego Parku Narodowego, powołując się na treść art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ze stanowiskiem tym nie godzi się Dyrektor Wielkopolskiego Parku Narodowego uznając, iż ochrona gruntów rolnych i leśnych w zakresie określonym ww. ustawą nie obejmuje czynności podsypania istniejącego ogrodzenia humusem i ziemią, jak też wskazany w postanowieniu wydanym na podstawie art. 65 (1 kpa przepis ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie może stanowić podstawy do rozpatrzenia żądania i rozstrzygnięcia sprawy według przedmiotu określonego we wniosku strony.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Gmina Komorniki wniosła o wskazanie jako organu właściwego w sprawie Dyrektora Wielkopolskiego Parku Narodowego. Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Gminy Komorniki podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, przyznając jednocześnie, iż poszukiwano prawnej drogi załatwienia przedmiotowej sprawy a w związku z tym, iż nie dopatrzono się w systemie prawa odpowiedniego przepisu, co wskazywałoby na lukę w prawie, sprawę przekazano Dyrektorowi Wielkopolskiego Parku Narodowego, bowiem przedmiotowy teren, którego sprawa dotyczy, jest położony w tym Parku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pełni należy podzielić stanowisko wnioskującego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Dyrektora Wielkopolskiego Parku Narodowego w kwestii braku podstaw do samodzielnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem strony o wydanie zezwolenia na "podsypanie istniejącego ogrodzenia" między działkami odrębnych właścicieli humusem i ziemią. Taka indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej nie jest przewidziana do załatwienia przez ten organ. Inne natomiast możliwości przewidziane są w przepisach prawa administracyjnego materialnego dla organu gminy, w niniejszej sprawie - wójta. Szczegółowe wyjaśnienie okoliczności sprawy w porozumieniu z podmiotem wnoszącym o jej załatwienie /art. 9 kpa/ może np. prowadzić do tego, iż istotą żądania strony jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zagospodarowania, które w znacznym stopniu wiążą się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisów art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm./, który w ust. 59 pkt 2 przewiduje wydanie decyzji przez tenże organ gminy nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania w razie zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, z mocy art. 4 i 15 (1 pkt 4 ppsa.