Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lutego 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Prezydentem Miasta J. wskazując, że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy i nadbudowy garażu usytuowanego w zbliżeniu do granicy nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], a należącej do M. i B.B., M.B. przedłożyła decyzję Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] września 1997 r. udzielającą właścicielom pozwolenia na usytuowanie garażu o konstrukcji stalowej, rozbieralnej na okres 3 lat. Tymczasem, jak podkreślono, przeprowadzona w dniu 4 grudnia 2013 r. kontrola wykazała, że garaż ten nadal istnieje i nie został rozebrany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę.
W tym stanie sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. przekazał sprawę dotyczącą wyegzekwowania rozbiórki garażu Prezydentowi Miasta J., jednakże organ ten odesłał wniosek twierdząc, że brak jest podstawy prawnej do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania w trybie ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta J. wskazał, że w dniu 2 października 2012 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek G.S. w sprawie legalności rozbudowy garażu, który to wniosek został mu przekazany do załatwienia. Tymczasem, w ocenie Prezydenta Miasta J., pomimo wydanego pozwolenia garaż użytkowany jest nielegalnie z powodu niedopełnienia czynności zapisanych w ustawie Prawo budowlane. Zaś postępowanie legalizacyjnej, jedyne właściwe w tej sytuacji, należy do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co wynika z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 ww. ustawy.
Nadto Prezydent wskazał, że od momentu kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę garażu stała się ostateczna, tj. od dnia 29 września 1997 r., wszelkie czynności z realizacją obiektu, w tym ze zgłoszeniem rozpoczęcia i zakończenia robót, naruszenia zakresu pozwolenia czy nieuprawnionego użytkowania, należą do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - art. 41 ust. 4, art, 48 i art. 54 ustawy Prawo budowlane.
W świetle powyższego Prezydent wniósł o uznanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. za właściwy w sprawie stwierdzenia legalności budowy przedmiotowego obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zauważyć należy, iż organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 K.p.a.). Powyższe oznacza, że przed wszczęciem postępowania z urzędu organ bada swoją właściwość, nie podejmując czynności w razie wyniku negatywnego. W przypadku natomiast złożenia podania z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie, w której uznaje się za niewłaściwy, organ zobowiązany jest przekazać podanie do organu właściwego (art. 65 § 1 K.p.a.) lub w sytuacjach określonych w art. 66 § 1 i 3 K.p.a. właściwy organ uczyni przedmiotem rozpoznania sprawę należącą do jego właściwości, zawiadamiając stronę, że w sprawach innych winien wnieść odrębne podanie lub zwrócić podanie wnoszącemu. Podkreślić jednocześnie należy, iż przepisy art. 65 i art. 66 K.p.a. stanowią o przekazaniu podania, a nie sprawy.
Z kolei, w sytuacji, gdy organ stwierdzi swoją niewłaściwość w toku wszczętego już postępowania, obowiązany jest zakończyć to postępowanie decyzją o jego umorzeniu.
W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. akt administracyjnych, powstał spór miedzy tym organem, a Prezydentem Miasta J. w sprawie, jak to określono, legalności budowy i nadbudowy garażu zrealizowanego na działce [...], obręb [...], przy ul. [...] w J. Z akt tych wynika, iż G.S. pismem z dnia 28 września 2012 r. zawiadomiła organ nadzoru budowlanego o samowoli budowlanej popełnionej na działce [...], obręb [...], przy ul. [...] w J. polegającej na samowolnej rozbudowie garażu usytuowanego w ostrej granicy z jej działką. Wniosek ten był podstawą do wszczęcia i prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy i nadbudowy garażu usytuowanego w zbliżeniu do granicy na nieruchomości położonej przy ul. [...] w J., będącego własnością M. i B.B.
W toku tego postępowania organ nadzoru budowlanego powziął wiadomość, iż sporny garaż wybudowany został na podstawie decyzji Prezydenta Miasta J. 2
Sygn. akt II OW 30/14 z dnia [...] września 1997 r. nr [...]. Decyzją tą udzielono pozwolenia na ustawienie garażu konstrukcji stalowej, rozbieralnej na okres 3 lat. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 29 września 1997 r. Ustalenie to spowodowało, iż organ nadzoru budowlanego przekazał Prezydentowi, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., sprawę samowolnie postawionego garażu na działce [...], obręb [...], przy ul. [...] w J., wobec upływu okresu wskazanego w decyzji o pozwoleniu na budowę, w celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, zawieszając jednocześnie sprawę legalności budowy i nadbudowy garażu. Prezydent Miasta J. odesłał ten wniosek jako niewłaściwie skierowany do tego organu podnosząc, że przedmiotowa rozbudowa garażu nie była prowadzona w organie architektoniczno-budowlanym.
Zważywszy na powyższe, stwierdzić trzeba, że wniosek G.S. z dnia 28 września 2012 r. spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy i nadbudowy spornego garażu, a tym samym wniosek ten winien doprowadzić do zakończenia wszczętego postępowania w tak określonej sprawie.
Tymczasem w niniejszej sprawie przekazanie podania strony Prezydentowi Miasta J. spowodowało wykreowanie nowej sprawy, co doprowadziło do powstania sporu o właściwość organu w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie rozbiórki garażu.
W konsekwencji przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można jednak w ramach rozpoznawanej sprawy, wszczętej wnioskiem G.S., mówić o takim sporze o właściwość pomiędzy organami wskazanymi we wniosku.
Reasumując podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie wykreowany spór pomiędzy organami dotyczy w istocie tego, który z nich jest właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie garażu, który w związku z upływem oznaczonego w pozwoleniu na jego budowę okresu użytkowania stoi na wskazanej wyżej działce bezprawnie, a to nie było przedmiotem wniosku strony z dnia 28 września 2012 r. Trudno więc, rozpoznając wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia 20 lutego 2014 r., w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyżej podniesionych, mówić o zaistnieniu takiego sporu, który musi być rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny, kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony. Taki spór należy ocenić jako pozorny, gdyż nie ma tu rozbieżności stanowisk w zakresie kompetencji tych organów, a istnieje rozbieżność poglądów co do istoty sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 i 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.