Uzasadnienie
Pismem z 26 lutego 2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa [...] poprzez wskazanie Marszałka Województwa [...] jako organu właściwego do rozpoznania wniosku [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...] (dalej jako: Spółka), wniesionego na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 z późn. zm.), w sprawie wydania wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej w jego indywidualnej sprawie (tzw. interpretacja indywidualna), tj. opłaty produktowej, o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1466 z późn. zm.), dalej: u.o.z.s.e.e.
W uzasadnieniu wniosku Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także: GIOŚ) podał, że w opisanym powyżej wniosku, adresowanym do Marszałka Województwa [...], Spółka wskazała, że jest podmiotem wprowadzającym sprzęt elektryczny i elektroniczny (producentem sprzętu), który w swojej ofercie poza produkowanym osprzętem elektrycznym posiada również inne elementy (łączniki, gniazda, przewody), co do których powzięła wątpliwości w zakresie ich uznania za sprzęt elektryczny i elektroniczny podlegający przepisom u.o.z.s.e.e. Konsekwencją uznania asortymentu produkowanego przez Spółkę za sprzęt elektryczny i elektroniczny jest obowiązek osiągnięcia w stosunku do niego odpowiednich rocznych poziomów zbierania, odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu. W przypadku nieosiągnięcia przez przedsiębiorcę odpowiednich minimalnych poziomów, na mocy art. 72 ust. 2 u.o.z.s.e.e., zobowiązany on jest do wniesienia opłaty produktowej.
Spółka wskazał również, że pismem z 22 listopada 2018 r. Minister Środowiska, udzielając odpowiedzi na jej pytanie dotyczące podlegania przepisom u.o.z.s.e.e. określonych produktów z jej asortymentu, stwierdził, że z uwagi na to, że przeznaczone są one do montażu w instalacjach, to nie spełniają definicji sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawartej w art. 4 ust. 13 u.o.z.s.e.e., a w konsekwencji przepisy tej ustawy nie mają do nich zastosowania. Minister jednocześnie zaznaczył, że jego stanowisko nie stanowi wiążącej wykładni prawa i interpretacji wydanej w trybie art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców, ponieważ na podstawie tej ustawy nie powstaje obowiązek daniny wobec tego organu. W odniesieniu do powyższego Spółka wskazała, że w jej ocenie, obowiązek wnoszenia daniny publicznej wynika z art. 78 u.o.z.s.e.e., w świetle którego do należności z tytułu opłat produktowych oraz dodatkowych opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.
GIOŚ podał następnie, że pismem z 28 stycznia 2019 r. Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 65 k.p.a., przekazał mu do prowadzenia sprawę z opisanego powyżej wniosku [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa. Marszałek wskazał, że na mocy przepisów u.o.z.s.e.e. jest organem właściwym wyłącznie do prowadzenia wyodrębnionego rachunku, na którym gromadzone są wpływy z tytułu opłat i dokonywania redystrybucji tych opłat, nie posiada natomiast kompetencji do weryfikacji prawidłowości wpłacanych opłat. W ocenie Marszałka, kompetencje takie posiada Główny Inspektor Ochrony Środowiska, do którego na mocy art. 237d oraz art. 237e ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992 z późn. zm.) przesyłane są sprawozdania w zakresie sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zużytego sprzętu, a co za tym idzie, ten organ może również wskazać rodzaju sprzętu podlegający u.o.z.s.e.e.
W odniesieniu do stanowiska Marszałka Województwa [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził brak swojej właściwości do wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców co do zakresu i sposobu stosowania przepisów u.o.z.s.e.e. Zgodnie z art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Przepisy regulujące opłatę produktową nie mogą być uznane za przepisy prawa podatkowego, do których miałyby zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), a w takim przypadku, na podstawie art. 34 ust. 17 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zasad i trybu udzielania interpretacji dotyczącej opłaty produktowej przepisy Ordynacji podatkowej nie regulują.
Zastosowanie w tym przypadku mają zaś art. 34 oraz art. 35 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Ponadto, zgodnie z art. 75 ust. 2 u.o.z.s.e.e. organem właściwym w zakresie poboru opłaty produktowej jest marszałek województwa. W art. 77 ust. 1 u.o.z.s.e.e. wskazano z kolei, że w przypadku nieuiszczenia opłaty produktowej albo wniesienia opłaty niższej od należnej marszałek województwa określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej, a w przypadku niewykonania tej decyzji marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewniesionej opłaty produktowej. Wpływy z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej w wysokości 10% stanowią dochody budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej i obsługę administracyjną systemu tych opłat. Nie są to więc wpływy, które w jakikolwiek sposób Główny Inspektor Ochrony Środowiska by określał lub, w których by partycypował.
GIOŚ podkreślił, że skoro wszystkie opłaty: opłatę produktową, opłatę za kampanie edukacyjne, o której mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2 u.o.z.s.e.e., opłatę rejestrową i roczną od wprowadzających sprzęt (art. 57 ust. 1 i 3 w zw. z art. 58 u.o.z.s.e.e.) pobiera oraz określa marszałek województwa, to również ten organ będzie organem właściwym do wydania indywidualnej interpretacji, o której mowa w art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców.
Za stanowiskiem tym przemawia także art. 35 ust. 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców, który wskazuje, iż interpretacja indywidualna jest wiążąca dla organów lub państwowych jednostek organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorcy i może zostać zmieniona wyłącznie w drodze wznowienia postępowania. W przypadku wydania interpretacji przez GIOŚ, a następnie wszczęcia przez Marszałka Województwa [...] postępowania administracyjnego na podstawie art. 77 ust. 1 u.o.z.s.e.e. w celu określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty produktowej, w przypadku nieuiszczenia opłaty produktowej albo wniesienia opłaty niższej od należnej, Marszałek Województwa [...] nie byłby w świetle art. 35 ust. 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców związany wskazaną interpretacją.
Odnosząc się do stanowiska zajętego w rozpoznawanym sporze przez Marszałka, GIOŚ nie zakwestionował, że na podstawie przepisu przejściowego wyznaczony on został przez ustawodawcę w okresie przejściowym do przyjmowania sprawozdań dot. sprzętu i zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego za rok 2018; termin na złożenie przez przedsiębiorców tych dokumentów minął 15 marca 2019 r. Z tego tytułu GIOŚ nie jest jednak władny określać wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej. Przyjmując sprawozdanie przedstawione przez podmioty zobowiązane, GIOŚ weryfikuje zawarte w nich informacje w wąskim zakresie, nie jest w szczególności upoważniony na mocy u.o.z.s.e.e. do podważania podanych informacji przez przedsiębiorcę informacji, m.in., o masie wprowadzonego sprzętu, a w konsekwencji określania wysokości opłaty produktowej, gdyż takie kompetencje zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.z.s.e.e. ma tylko właściwy marszałek województwa.
GIOS może jedynie w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w określeniu tej opłaty (głównie błędy rachunkowe) powiadomić marszałka województwa właściwego do określenia opłaty produktowej o stwierdzonych nieprawidłowościach, celem wszczęcia przez tego marszałka województwa postępowania w sprawie określenia prawidłowej wysokości opłaty produktowej na podstawie z art. 77 ust. 1 u.o.z.s.e.e. Założenie Marszałka Województwa [...], że skoro GIOŚ otrzymuje od przedsiębiorców sprawozdania, to może w jakiś sposób określać, czy wskazane w nich dane dotyczą sprzętu elektrycznego i elektronicznego, czy elementów tego sprzętu, które za taki sprzęt uznać nie można, Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał za całkowicie błędne.
W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Marszałek Województwa [...] wniósł o wskazanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. Wyjaśnił, że w przypadku opłaty produktowej zastosowanie znajduje zasada samoobliczenia, zgodnie z którą, podmiot zobowiązany do jej uiszczenia samodzielnie ustala wysokość opłaty w oparciu o posiadane i zaewidencjonowane dane. Marszałek Województwa nie posiada na tym etapie żadnych kompetencji ani uprawnień, które umożliwiałyby ingerencję w zakresie ustalenia wysokości należnej opłaty, czy też żądania przedkładania jakiejkolwiek dokumentacji na tę okoliczność. Jedynie w związku z nieuiszczeniem opłaty albo wniesieniem opłaty niższej od należnej Marszałek Województwa określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej, a przypadku niewykonania powyższej decyzji ustala w drodze decyzji dodatkową opłatę produktową.
Wydane przez Marszałka decyzje, o których mowa powyżej, są opierają się tylko i wyłącznie o informacje i dane zawarte w sprawozdaniach przedkładanych przez zobowiązany podmiot. Wspomniane sprawozdania, zgodnie z art. 237d i art. 237e ustawy o odpadach nie są jednak składane do Marszałka Województwa, lecz do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Przyjmując racjonalne działanie ustawodawcy, rozdzielenie powyższych zadań nie może zostać uznane za pozbawione celowości i zasadności. Przyjąć zatem należy, iż skoro ustawodawca, w ślad za kompetencjami w zakresie poboru opłaty, nie przekazał Marszałkowi Województwa kompetencji w zakresie przyjmowania sprawozdań oznacza to, że weryfikacja ich prawidłowości została pozostawiona w kompetencji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, podobnie jak ocena prawidłowej kwalifikacji rodzaju sprzętu, jako podlegającego lub niepodlegającego przepisom ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, a także ocena osiągniętych poziomów odzysku, zastosowanych stawek etc.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem sporu kompetencyjnego przedstawionego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia jest to, który z pozostających w sporze organów jest właściwy do rozpatrzenia złożonego na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców wniosku w sprawie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów dotyczących opłaty produktowej, o której mowa w ustawie z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Zgodnie z art. 34 pkt 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Ustalenie, jaki organ jest właściwy do wydania interpretacji indywidualnej w spawie objętej rozpoznawanym sporem kompetencyjnym wymaga odniesienia się do treści wniosku i zawartego w nim żądania.
Jak wynika z akt sprawy, pytanie sformułowane przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przybrało następującą postać: Czy w związku z wytwarzaniem i sprzedażą przez wnioskodawcę łączników, łączników kołyskowych i przelotowych, gniazd natynkowych i podtynkowych, przewodów przyłączeniowych zakończonych z jednej strony wtyczką z drugiej odkrytym przewodem elektrycznym, gniazd przedłużaczy (bez zintegrowanego kabla elektrycznego), wtyczek (bez zintegrowanego kabla elektrycznego), oprawek izolacyjnych i złączek, wnioskodawca w przypadku nieosiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu w odniesieniu do tych produktów będzie zobowiązany do uiszczenia opłaty produktowej od tych produktów, zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ?
W złożonym wniosku Główny Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie podnosi, że mając na uwadze treść wniosku przedsiębiorcy w obowiązującym stanie prawnym należy przyjąć, że organem właściwym do rozpoznania wniosku Spółki o wydanie przedmiotowej interpretacji indywidualnej jest Marszałek Województwa [...].
Treść wniosku wskazuje, że jego przedmiotem jest obowiązek daniowy przedsiębiorcy dotyczący opłaty produktowej, której zasady wnoszenia regulowane są przepisami Rozdziału 10 ustawy z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Zgodnie z art. 72 ust. 2 tej ustawy, wprowadzający sprzęt, który nie wykonał obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, jest obowiązany do wniesienia opłaty produktowej, obliczanej oddzielnie dla każdej grupy sprzętu, w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu: 1) zbierania;
- 2) odzysku;
- 3) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.
W świetle art. 72 ust. 2 u.o.z.s.e.e., rozliczenie wykonania obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu wprowadzającego sprzęt, który wniósł zabezpieczenie finansowe na dany rok kalendarzowy, następuje zgodnie z art. 33.
Zgodnie z art. 33 omawianej ustawy, marszałek województwa w terminie do dnia 30 października roku następującego po roku kalendarzowym, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe, dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia (ust. 1). W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, nie osiągnął wymaganego minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu oraz nie wniósł opłaty produktowej, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego na poczet pokrycia opłaty produktowej (ust. 2). Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynika, że wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, osiągnął wymagany minimalny roczny poziom zbierania zużytego sprzętu, poziom odzysku oraz poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez niego zabezpieczenia finansowego.
Jeżeli wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, wniósł zabezpieczenie finansowe w wysokości wyższej niż opłata produktowa wskazana w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy o odpadach, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez niego zabezpieczenia finansowego w wysokości wynikającej z różnicy między środkami należnymi z zabezpieczenia finansowego a należną opłatą produktową (ust. 4)
Ponadto, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, obowiązek sporządzania rocznego sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi spoczywa na wprowadzający na terytorium kraju produkty, o których mowa w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i realizowany jest poprzez sporządzenie sprawozdania, które w zakresie sprzętu oraz zużytego sprzętu w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym zawiera w szczególności, m.in., informacje o: – masie sprzętu wprowadzonego do obrotu, z podziałem na grupy sprzętu, – masie zużytego sprzętu zebranego, masie zużytego sprzętu poddanego demontażowi oraz masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku oraz unieszkodliwianiu, – masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych z terytorium kraju w celu poddania ich recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku oraz unieszkodliwianiu, – osiągniętym minimalnym rocznym poziomie zbierania zużytego sprzętu, poziomie odzysku oraz poziomie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, – wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla poszczególnych grup sprzętu - w przypadku nieosiągnięcia wymaganego minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu.
Podmioty obowiązane do sporządzenia sprawozdań, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75, składają je w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa właściwemu (art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach), którego zdaniem jest weryfikacja informacji zawartych w sprawozdaniach (art. 77 ust. 1), a w przypadku, jeżeli z weryfikacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że informacje zawarte w sprawozdaniu są niezgodne ze stanem faktycznym, marszałek województwa wzywa na piśmie do korekty sprawozdania, określając termin przekazania korekty nie dłuższy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania.
Ponadto, zgodnie z art. 77 ust. 1 i 2 u.o.z.s.e.e., w przypadku nieuiszczenia opłaty produktowej albo wniesienia opłaty niższej od należnej marszałek województwa określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej. W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewniesionej opłaty produktowej.
W odniesieniu do tej regulacji stwierdzić należy, że przedmiotem opłaty produktowej są różnego rodzaju działania dotyczące produktów szkodliwych dla środowiska generujące określone odpady. Ustawowo określona szczególna właściwość marszałka województwa do określania w drodze decyzji wysokości zobowiązania z tytułu opłaty produktowej determinuje stwierdzenie, że organ ten jest również organem właściwym do wydania indywidualnej interpretacji dotyczącej obowiązku daniowego związanego z zużytym sprzętem elektryczny i elektronicznym, jako organ właściwy do ustalenia i realizacji należności, której wniosek o interpretację dotyczy. Poprawna klasyfikacja wskazanych przez Spółkę we wniosku produktów przez pryzmat definicji sprzętu zawartej w art. 4 pkt 13 u.o.z.s.e.e. jest warunkiem prawidłowego zidentyfikowania przesłanki przedmiotowej zastosowania tej ustawy (art.
2) determinującej istnienie obowiązku daniowego polegającego na uiszczeniu opłaty produktowej. Obowiązek uiszczenia omawianej opłaty dotyczy urządzeń o określonych istotnych cechach, przesądzających o konieczności uznania ich za sprzęt elektryczny i elektroniczny w rozumieniu tej ustawy. Wniosek Spółki do definicji tych sprzętów zawartej w art. 4 pkt 13 u.o.z.s.e.e. bezpośrednio nawiązuje. Zgodzić należy się zatem z Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, że właściwość marszałka województwa do dokonania wiążącej urzędowej interpretacji ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym na skutek zapytania przedsiębiorcy dotyczącego istnienia daniowego stosunku zobowiązaniowego, a konkretniej rzecz ujmując, jednego z elementów konstytuujących ten stosunek, łączyć należy z przyjętą w art. 77 u.o.z.s.e.e. właściwością tego organu do prawnie wiążącego ustalania i pobierania tej opłaty, która z kolei łączy się uprawnieniem marszałka do merytorycznej oceny sprawozdania w zakresie gospodarki odpadami (art. 77 ustawy o odpadach).
Oceny tej nie zmienia okoliczność, że do uiszczenia opłaty dochodzi w warunkach jej samoobliczenia, skoro w przypadku wniesienia opłaty niższej od należnej marszałek województwa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej może skorygować w drodze decyzji, a materialnym skutkiem wydania interpretacji indywidualnej jest ochrona przedsiębiorcy polegająca na tym, że w zakresie, w jakim przedsiębiorca działał w oparciu o treść uzyskanej interpretacji nie może być obciążony sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami ani daninami w wysokości wyższej niż z interpretacji tej wynikające.
Oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego o właściwości Marszałka nie zmienia także podnoszona przez ten organ okoliczność, że wydawane przez niego decyzje w sprawach opłaty produktowej za rok 2018 r. opierają się o informacje i dane zawarte w sprawozdaniach za tenże rok przedkładanych, zgodnie z przepisami przejściowymi przyjętymi w art. 237d i art. 237e ustawy o odpadach, Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Zauważyć bowiem trzeba, że stan faktyczny sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza treść wniosku przedsiębiorcy obejmująca przedstawiony przez wnioskodawcę zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe (art. 34 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców). Treść wniosku Spółki nie upoważnia do wnioskowania, że ma ona wątpliwości co do zakresu obowiązku sprawozdawczego, ani że chodzi o obowiązek sprawozdawczy czy też obowiązek daninowy za ten konkretny rok (2018). Ma rację Główny Inspektor Ochrony Środowiska, że do wydania interpretacji w tej sprawie analiza złożonych przez sprawozdawcę sprawozdań nie jest konieczna.
Przedstawione Marszałkowi zapytanie dotyczy obowiązku daniowego ujętego, jak należy przyjąć abstrakcyjnie, aczkolwiek w odniesieniu do konkretnych produktów będących przedmiotem działalności przedsiębiorcy. Zakres postępowania w sprawie wydania interpretacji wyznaczony jest sformułowanym przez stronę pytaniem prawnym, expressis verbis odnoszącym się w rozważanym przypadku do istnienia obowiązku uiszczenia opłaty produktowej od określonych produktów, zatem sama potencjalna możliwość partycypowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w procedurze pobierania opłaty produktowej, jako organu współdziałającego w określonym stanie prawnym z właściwym marszałkiem, na gruncie przedmiotowej sprawy nie uprawnia do wniosku, że właściwość organu do rozpoznania będącego przedmiotem sporu wniosku w sprawie wydania interpretacji należy wywodzić ze wskazanej przez Marszałka normy kompetencyjnej zapisanej w art. 237d i art. 237e ustawy o odpadach.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. a u.o.z.s.e.e., ilekroć w ustawie jest mowa o marszałku województwa rozumie się przez to w przypadku wprowadzającego sprzęt, autoryzowanego przedstawiciela oraz organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego - marszałka województwa właściwego ze względu na ich siedzibę. Zważywszy że Spółka występująca z wnioskiem o interpretację ma siedzibę na terenie województwa [...], organem właściwym miejscowo w niniejszej sprawie jest Marszałek Województwa [...].
Z powołanych względów, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.