Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przedstawił sprawę o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania pisma A. Z. z dnia 5 lutego 2015 r. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od orzekania w sprawie ze skargi A.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie w przedmiocie samowoli budowlanej (sygn. akt II SAB/Ol 90/12).
Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 15/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego z dnia 24 lutego 2014 r. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od orzekania w tej sprawie. W piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący ponownie wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r., II OW 228/14 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania tego pisma, uznając, że nie jest ono wnioskiem o wyłączenie sędziów, lecz polemiką w wcześniej wydanym orzeczeniem w tym przedmiocie.
W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. skarżący ponownie wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych orzekających obecnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. skarżący po raz kolejny żąda wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, nie przytaczając jednak żadnych nowych, dodatkowych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione, a mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności wskazanych sędziów. Pismo to jest w istocie polemiką z wcześniejszym, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r. o odmowie wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych. Żądanie skarżącego zmierza w istocie rzeczy do uniemożliwienia rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącego z dnia 5 lutego 2015 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a., a więc nie wymaga rozpoznania. Z uwagi na brak wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów), nie ma podstaw do wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania takiego żądania, na podstawie art. 22 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.