Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy z wniosku [...] Sp. z o.o. w K. z dnia 28 czerwca 2016 r. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. zezwalającej na usunięcie drzew poprzez przedłużenie terminu wykonania nasadzeń zastępczych.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Prezydent Miasta K. pismem z dnia 1 września 2016 r. przekazał sprawę do rozpoznania [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w K., gdyż nieruchomość na której rosną drzewa, położona jest w obszarze układu urbanistycznego "[...] ". Organ powołał się na uchwałę NSA z dnia 19 października 2015 r., sygn. II OPS 3/15. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zwrócił sprawę organowi pismem z dnia 29 września 2016 r.
W odpowiedzi na wniosek [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. wskazał, że właściwym do rozpoznania wniosku w przedmiocie zmiany decyzji jest Prezydent Miasta K. jako organ, który wydał decyzję ostateczną. Podniósł, że sprawa została rozstrzygnięta przez ten organ na podstawie przepisów prawa, które obowiązywały w dacie złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew i przyznawały Prezydentowi Miasta kompetencje do wydawania tego typu rozstrzygnięć w tamtym czasie. Ponadto decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wydana przed datą 19 października 2015 r. (tj. uchwała NSA z dnia 19 października 2015 r., sygn. II OPS 3/15), a Wojewódzki Konserwator Zabytków jest właściwy rzeczowo wyłącznie w zakresie spraw wszczętych po tej dacie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a.).
Przedmiotem wniosku spółki [...] Sp. z o.o. w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. wszczynającego postępowanie administracyjne w tej sprawie jest zmiana ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. zezwalającej na usunięcie drzew poprzez przedłużenie terminu wykonania nasadzeń zastępczych. Powołana przez Prezydenta Miasta K. uchwała NSA z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 3/15 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) dotyczyła właściwości organu w postępowaniu zwykłym o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości, na której znajduje się wpisany do rejestru zabytków układ urbanistyczny, ruralistyczny lub zespół budowlany w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.) prowadzonym na podstawie art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.). Natomiast właściwość rzeczową organów w postępowaniach nadzwyczajnych regulują przepisy k.p.a.
Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Organem właściwym do zmiany decyzji jest więc organ administracji publicznej, który ją wydał. W tej sprawie jest to Prezydent Miasta K., który ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. zezwolił spółce [...] Sp. z o.o. w K. na usunięcie drzew.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 oraz § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.