Uzasadnienie
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Radą Powiatu Szydłowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia skargi A. B. w sprawie dotyczącej sposobu prowadzenia spraw, wydawania decyzji i postanowień przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Szydłowcu.
W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2010 r. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo A. B., z którego wynikało, iż jest to skarga na J. K., który jest powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego w Szydłowcu.
Wobec powyższego organ, stosownie do art. 229 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 231 k.p.a. przekazał pismo Radzie Powiatu Szydłowieckiego.
Pismem z dnia 8 marca 2010 r. Rada Powiatu w Szydłowcu zwróciła wskazane pismo, stwierdzając swą niewłaściwość.
Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Mazowiecki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że na mocy art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy miejscowo wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego sprawuje nad powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego wyłącznie nadzór instancyjny. Nadzór zaś nad organami nadzoru budowlanego sprawuje na podstawie art. 229 pkt 4 k.p.a. rada powiatu, która jest właściwa do rozpatrywania skarg na powiatowego inspektora nadzoru budowlanego dotyczących jego osobistej działalności i sposobu postępowania. Skoro zaś przedmiotowa skarga dotyczy powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako konkretnej osoby, to winna być rozpoznana przez odpowiednią radę powiatu.
Rada Powiatu w Szydłowcu nie złożyła odpowiedzi na wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w przedmiocie sporu jest istnienie sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego w znaczeniu prawnym. Spór taki może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej. Z istoty sporu o właściwość i sporu kompetencyjnego wynika, że spór może mieć miejsce w takiej sytuacji, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej, przez organ administracji publicznej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Jeżeli organ nie jest właściwy w sprawie przekazuje sprawę do organu właściwego, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 65 § 1 k.p.a.).
Oznacza to, że w pierwszej kolejności, organ, który uznaje się za niewłaściwy powinien wydać stosowne postanowienie, które doręcza się stronom z możliwością wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie pismo A. B. dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Szydłowcu skierowane do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przesłane zostało jedynie pismem do Rady Powiatu Szydłowieckiego.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądowym nie budzi kontrowersji stanowisko, że przedmiotem sporu kompetencyjnego, do którego odnosi się art. 22 § 2 k.p.a. może być tylko sprawa indywidualna należąca do pozostających w sporze organów administracji publicznej, rozstrzygana najczęściej w drodze decyzji administracyjnej - por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s.
44. Wobec powyższego zakwalifikowanie pisma będącego przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie do trybu postępowania skargowego regulowanego przepisami Działu VIII k.p.a. zatytułowanym Skargi i wnioski, ma ten skutek, że nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. Sprawy skargowe nie należą do właściwości sądu administracyjnego, gdyż rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania właściwych organów oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Sprawy te nie zostały poddane orzecznictwu sądowoadministracyjnemu, jako że żadna z procedur nie przewiduje dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu wniosku.