Uzasadnienie
Wójt Gminy T. wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku B. J. N. z dnia [...] grudnia 2015 r. o sprostowanie aktu własności ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. nr [...] poprzez wskazanie Starosty Powiatu Ś. jako organu właściwego do sprostowania błędu w przedmiotowym akcie własności ziemi oraz organu właściwego dla dalszego przechowywania akt sprawy.
Wójt Gminy T. wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. do Starostwa Powiatowego w Ś. wpłynęło pismo B. J. N. zawierające wniosek o sprostowanie aktu własności ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. poprzez uzupełnienie braku drugiego imienia i wpisanie w nim "N. B. J.". Starosta Powiatu Ś. przesłał pismo wraz z oryginałem dokumentacji uwłaszczeniowej do Wójta Gminy T., jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu pisma Starosta wskazał, że na podstawie art. 94 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) do właściwości starosty przeszły jako zadania z zakresu administracji rządowej, określone w przepisach zadania urzędów rejonowych rządowej administracji ogólnej oraz zadania i kompetencje kierowników tych urzędów. Starosta zaznaczył przy tym, że nie istnieje przepis prawny mówiący o przekazaniu zadań staroście lub o wcześniejszym przekazaniu kierownikowi urzędu rejonowego zadań z zakresu prowadzenia spraw związanych z własnością ziemi.
Wójt Gminy T. podkreślił, iż właściwym do rozpoznania zaistniałego sporu kompetencyjnego jest Naczelny Sąd Administracyjny. Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, przewidziane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2015. 2281) oraz Wójt Gminy nie mają bowiem wspólnego organu wyższego stopnia, który mógłby rozwiązać powstały między nimi spór. Organ przedstawił ewolucję systemu administracji publicznej, uzasadniającą, w jego ocenie, właściwość Starosty w przedmiotowej sprawie. Wójt wskazał także, iż co prawda ustawa z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250), na podstawie której został wydany akt własności ziemi, została uchylona przez art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 81), jednakże z przepisów tej ustawy wynika, iż w sprawach zakończonych w momencie uchylenia ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych właściwy będzie organ administracji - Starosta.
Wójt podniósł również, iż nie jest działaniem racjonalnym poszukiwanie kompetencji dla Wójta Gminy T. do prostowania błędów i omyłek pisarskich w dokumentach znajdujących się w zasobach Starostwa Powiatowego. Strona złożyła podanie do organu, który dysponuje odpowiednią dokumentacją w celu wykonania jej wniosku. Stanowi sztuczną konstrukcję prawną przekazywanie takich podań do Wójta Gminy T. wraz z kompletem dokumentacji w sprawie, która po jej załatwieniu będzie zwrócona do Starostwa.
Odpowiedź na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego złożył Starosta Powiatu Ś., wnosząc o wskazanie Wójta Gminy T. jako organu właściwego do załatwienia przedmiotowej sprawy. Starosta podkreślił, że podstawy prawnej dla uznania właściwości Starosty Powiatu Ś. w niniejszej sprawie nie można poszukiwać ani w powołanych przez wnioskodawcę przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani w innych przepisach powszechnie obowiązujących. Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, który upoważniałby Starostę do załatwiania spraw, objętych przedmiotowym sporem kompetencyjnym. W sytuacji braku przepisu prawnego określającego do właściwości jakich organów należy obecnie omawiana kategoria spraw, należy zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przyjąć domniemanie kompetencji gminy w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a., spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego, za wyjątkiem określonych w pkt 2-4 tego przepisu, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny.
W myśl art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 j.t.) starosta wydaje decyzje w indywidualnych sprawach należących do właściwości powiatu, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej obejmują więc sprawy, w których starosta - w myśl przepisów ustaw szczególnych - jest organem właściwym do załatwiania tych spraw w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach jednostek samorządu terytorialnego - rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze.
Zatem pomimo, iż w przepisach ustawy ustrojowej starosta nie został wymieniony jako organ powiatu (art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym), to w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest organem jednostki samorządu terytorialnego, albowiem wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym) i bez znaczenia jest to, czy organ ten wykonuje zadania własne czy zadania z zakresu administracji rządowej.
Od decyzji wydanych przez starostę zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, co oznacza, że kolegium jest organem wyższego stopnia nad starostą za wyjątkiem spraw, w których przepisy szczególne przewidują wniesienie odwołań do innego organu. Również art. 17 pkt 1 k.p.a. wskazuje, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej.
Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, na podstawie której został wydany akt własności ziemi, w stosunku do którego strona złożyła podanie o jego sprostowanie, został uchylony art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Uchylenie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych spowodowało, że organy administracji publicznej utraciły właściwość do wydawania aktów własności ziemi, a w konsekwencji tego powstał brak w systemie prawa regulacji określających właściwość organów w tych sprawach. W szczególności nie ma przepisów, które przypisywałyby kompetencje w tych sprawach staroście i wskazywałyby jako organ wyższego stopnia inny organ niż samorządowe kolegium odwoławcze (por. post. NSA z: 12 sierpnia 2005 r., OW 169/04, z 11 kwietnia 2014 r., II OW 20/14, z 28 sierpnia 2008 r., II OW 38/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Oznacza to, że skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wskazanie właściwego do rozpoznania podania strony o sprostowanie omyłki w akcie własności ziemi organu administracji publicznej dotyczy rozstrzygnięcia sporu, jaki zawisł między organami samorządu terytorialnego mającymi wspólny organ wyższego stopnia - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. W związku z powyższym, w świetle powołanego na wstępie art. 22 pkt 1 k.p.a., brak jest kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wniosek o rozstrzygnięcie tego sporu powinno rozpoznać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. Wymaga również podkreślenia, jak zasadnie wskazuje Starosta Powiatu Ś., że powołane przez Wójta Gminy T. przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne odnoszą się jedynie do realizacji zadań państwowej służby geodezyjnej i kartograficznej oraz do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w żaden jednak sposób nie rozstrzygają o właściwości do załatwiania spraw związanych z aktami własności ziemi, wydanymi na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
W kontekście wniosku o rozstrzygnięcie sporu w zakresie wskazania organu właściwego do dalszego przechowywania akt sprawy wskazać należy, iż w tym zakresie nie mamy do czynienia z sytuacją sporu ani o właściwość, ani tym bardziej kompetencyjnego, podlegających rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Spór w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. musi bowiem dotyczyć tego, jaki organ jest odpowiedni do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Nie stanowi zaś rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej kwestia dalszego przechowywania dokumentów sprawy, będących w posiadaniu organu administracji publicznej.
Z tych przyczyn wniosek skierowany do sądu administracyjnego, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 4 i art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.