Uzasadnienie
Rada Miejska Skoczowa wystąpiła w dniu 4 października 2006 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Radą Miejską Skoczowa a Wojewodą Śląskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do załatwienia sprawy ze skargi Społecznego Komitetu Obrony Niepublicznego Ośrodka Zdrowia Na K. w S. na bezczynność Rady Miasta Skoczowa i Rady Powiatu Cieszyn, w związku z nielegalnym czerpaniem korzyści przez Burmistrza Miasta Skoczowa. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż powołując się na art. 228 i 229 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej Kpa). Rada Miejska Skoczowa przekazała w/w skargę Społecznego Komitetu Obrony Niepublicznego Ośrodka Zdrowia N. w S. Wojewodzie Śląskiemu do rozpoznania.
Natomiast Wojewoda Śląski, powołując się na art. 229 pkt 3 Kpa, pismem z dnia 15 września 2006 r., zwrócił przekazaną skargę uznając, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczą działalności Burmistrza Skoczowa, a zatem powinna być ona rozpatrzona przez Radę Miejską Skoczowa. W tej sytuacji zdaniem Rady Miejskiej Skoczowa powstał spór kompetencyjny w rozumieniu art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 22 Kpa reguluje kwestie dotyczące sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych jakie wiodą między sobą organy administracji publicznej wymienione w przepisach tego artykułu, wskazując jednocześnie organy upoważnione ustawą do rozstrzygania tych sporów.
W przypadku kiedy spór kompetencyjny wystąpił między organami samorządu terytorialnego, a terenowymi organami administracji rządowej (art. 22 § 2 Kpa), zgodnie z postanowieniami art. 15 § 2 p.p.s.a., władnym do rozstrzygnięcia tego sporu jest Naczelny Sąd Administracyjny. Nie każdy jednak spór jaki zaistniał między organami administracji publicznej może być rozstrzygnięty w trybie określonym w powołanym art. 22 Kpa. Art. 22 Kpa bowiem ma zastosowanie w ścisłym powiązaniu z art. 1 pkt 1 Kpa, określającym zakres przedmiotowy obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 1 pkt 1 Kpa stanowi, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych.
Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy zachodzi tożsamość sprawy, którą zajmują się co najmniej dwa organy, przy czym chodzi tu o sprawę w rozumieniu cytowanego art. 1 pkt 1 Kpa czyli indywidualną sprawę administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej.
Do sporu o właściwość dochodzi zatem, gdy jednocześnie oba organy przyjmują lub wyłączają własne kompetencje do załatwienia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Jest to więc procesowa przeszkoda uniemożliwiająca zajęcie się sprawa indywidualną na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego. Z istoty sporu kompetencyjnego wynika, że spór ten może mieć miejsce w takiej sytuacji prawnej, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do wydania decyzji przez organy administracji rządowej lub samorządowej.
Natomiast przedmiotem złożonego w rozpatrywanej sprawie wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego jest wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia skargi na bezczynność Rady Miasta Skoczowa i Rady Powiatu Cieszyn, a więc skargi w rozumieniu przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie sądowym nie budzi kontrowersji stanowisko, że przedmiotem sporu kompetencyjnego, do którego odnosi się art. 22 § 2 Kpa nie może być skarga w rozumieniu przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OW 156/04, niepublikowane, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2005 r., OW 166/04, niepublikowane, wyrok z dnia 6 lipca 1995 r.; por. też. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 34). Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszy wniosek. Z tego powodu uznać trzeba, że rozpoznanie sporu dotyczącego wskazania organu właściwego do rozpatrzenia skargi składanej w trybie postępowania w sprawach przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków nie mieści się w zakresie kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.