Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 maja 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie Burmistrza [...] jako organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na remoncie "placu węglowego" na działce [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w [...].
W uzasadnieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wyjaśnił, że pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Burmistrz [...] przekazał wniosek A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. z dnia 9 kwietnia 2013 r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Burmistrz [...] uzasadnił przekazanie wniosku faktem realizacji planowanego przedsięwzięcia na terenie Portu Lotniczego [...], który w dniu 11 lipca 2012 r. został wpisany do rejestru lotnisk cywilnych i stał się lotniskiem użytku publicznego w trybie ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2012 r., poz. 933, ze zm. – dalej jako "ustawa Prawo lotnicze"). Zdaniem Burmistrza [...], w takiej sytuacji właściwość Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie wynika z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"), zgodnie z którym regionalny dyrektor ochrony środowiska jest właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340, ze zm. dalej jako "specustawa lotniskowa").
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem Portu Lotniczego [...] zawartym we wniosku z dnia 9 kwietnia 2013 r., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach będzie niezbędna do uzyskania zmiany sposobu użytkowania placu węglowego na parking długoterminowy. Wnioskodawca nie będzie zatem występował o uzyskanie decyzji realizacyjnej w trybie specustawy lotniskowej. Ponadto w piśmie z dnia 6 maja 2013 r. wnioskodawca wprost wskazał, że zgodnie z przywoływaną przez Burmistrza [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz załącznikiem do tej decyzji, przedsięwzięcie nie znajduje się w granicach części lotniczej lotniska i nie może być względem niego zastosowana specustawa lotniskowa. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, z powyższego wynika, że właściwym w sprawie jest Burmistrz [...], zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednak, o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny) przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy.
Stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy środowiskowej, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu specustawy, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Nie ulega więc wątpliwości, że przepis ten odnosi się do przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, ale tylko w sytuacji, jeśli są one realizowane w trybie specustawy lotniskowej.
Przepisy specustawy lotniskowej w sposób szczegółowy i jednoznaczny określają zakres inwestycji podlegających przepisom tej ustawy, jak również podmioty uprawnione do ich realizacji. Nie ulega wątpliwości, że inwestor, a więc Port Lotniczy [...], jest zarządzającym lotniskiem w rozumieniu art. 2 pkt 3 specustawy. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie miała zatem odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowa inwestycja może być realizowana w trybie specustawy lotniskowej, a więc czy jest inwestycją w zakresie lotniska użytku publicznego.
Stosownie do treści art. 2 pkt 7 specustawy, przez inwestycję w zakresie lotniska użytku publicznego należy rozumieć budowę, przebudowę lub rozbudowę lotniska użytku publicznego lub urządzeń i obiektów do obsługi ruchu lotniczego. Tymczasem urządzeniem bądź obiektem do obsługi ruchu lotniczego są urządzenia i obiekty służące do realizacji przez Polską Agencję Żeglugi Powietrznej zadań w zakresie zapewnienia służb żeglugi powietrznej, zarządzania przestrzenią powietrzną oraz zarządzania przepływem ruchu lotniczego, a także lotnicze urządzenia naziemne zarządzającego lotniskiem (art. 2 pkt 8 specustawy). W odniesieniu do zarządzających lotniskiem zakres powyższej definicji dotyczy więc lotniczych urządzeń naziemnych. Nie budzi wątpliwości, że zmiana sposobu użytkowania placu węglowego na parking długoterminowy nie jest realizacją inwestycji w zakresie lotniczego urządzenia naziemnego. O ile bowiem funkcjonowanie parkingu długoterminowego związane jest w tym przypadku z funkcjonowaniem lotniska, o tyle nie sposób powiedzieć, że tylko z tego powodu stanowi on lotnicze urządzenie naziemne.
Pojęcie to zostało bowiem zdefiniowane w art. 86 ust. 1 ustawy Prawo lotnicze zgodnie z którym do lotniczych urządzeń naziemnych należą obiekty i urządzenia do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego. Parking długoterminowy nie służy realizacji żadnego z celów wymienionych w cytowanym przepisie. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie jest realizacją inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów specustawy, a więc w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy środowiskowej. Podstawę właściwości Burmistrza [...]stanowić zaś będzie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał Burmistrza [...] jako organ właściwy do rozpoznania sprawy objętej wnioskiem.
- - ---------------------- 1 2