Uzasadnienie
Wnioskiem [...] 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. M. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetycyjnego pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R. M., a Burmistrzem Miasta R. M., przez wskazanie organu właściwego do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zakłócenia stosunków wodnych w R. M. W uzasadnieniu wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. M. podał, iż w [...] 2009 r. Burmistrz Miasta R. M. przekazał według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. M. pismo A. W.-W. w sprawie przeprowadzenia wizji lokalnej na działkach Nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w R. M. w związku z zakłócaniem stosunków wodnych.
Odpowiedź na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył Burmistrz Miasta R. M., wskazując na okoliczności zaistniałego sporu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Spór pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R. M., a Burmistrzem Miasta R. M. o właściwość organu kompetentnego do rozpoznania wniosku A. W.-W. w przedmiocie zakłócenia stosunków wodnych na działkach Nr [...] obręb [...] w R. M. ma charakter sporu negatywnego, bowiem żaden z wymienionych wyżej organów nie uznaje swej kompetencji do rozpoznania wniosku zgłoszonego przez A. W.-W.
Wskazanie właściwości kompetencyjnej organu polega na ustaleniu przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę uzasadniająca właściwość organu do merytorycznego rozpoznania sprawy zgłoszonej we wniosku.
Z pisma złożonego przez A. W.-W. do Burmistrza R. M. w [...] 2009 r. wynika, że problem wymagający rozstrzygnięcia to kwestia naruszenia stosunków wodnych na działkach Nr [...] przy ul. [...] w R. M. i skutkiem tego zalewanie działki sąsiedniej stanowiącej własność wnioskodawczyni A. W.-W., wodami opadowymi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza więc, iż to przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019) stanowią podstawę prawną do rozstrzygnięcia problemu zakłóceń stosunków wodnych na gruncie jakie wystąpiły w przedmiotowym stanie faktycznym. Art. 29 ust. 1 Prawa wodnego stanowi: Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:
- 1) Zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
- 2) Odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.
- 3) Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
- 4) Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie: wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.
Jak wynika z treści ust. 3 art. 29 ww. ustawy to Burmistrz R. M. jest kompetentny i zobowiązany do rozpoznania wniosku A. W.-W. i wydania merytorycznego orzeczenia w niniejszej sprawie dotyczącej zalewania wodami opadowymi jej nieruchomości z terenu działek Nr [...] w R. M. Dodać należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn dochodzi do wyrządzenia szkody wodami na działce sąsiedniej, jeśli one są skutkiem zmiany stosunków wodnych na gruncie. Właściciel gruntu jest zawsze zobowiązany do usunięcia zmian w odpływie wody (art. 29 ust. 2 prawa wodnego).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 4 i art. 15 § 2 zdanie końcowe ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.