Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] listopada 2013 r. Wójt Gminy Oświęcim zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Woj. Inspektorem Ochrony Środowiska w Krakowie w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku P. T. złożonego dnia [...] lipca 2013r. w sprawie zanieczyszczenia gnojowicą podciekającą z sąsiedniej posesji, działki nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że ww. wniosek wpłynął do urzędu gminy, a następnie na podstawie art.65§ 1 k.p.a. został przesłany do WIOŚ w Krakowie jako powód przekazania wskazano art. 32 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Pismem z [...] listopada 2013 r. WIOŚ zwrócił wójtowi sporny wniosek, wskazując, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o inspekcji ochrony środowiska do zadań inspekcji należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska na podstawie Prawa ochrony środowiska, nie zaś rolników indywidualnych, którzy mogą być przez inspekcję kontrolowani tylko wtedy, gdy korzystanie ze środowiska wymaga zezwolenia.
Wójt wskazał, że art. 3 pkt 20 Prawa ochrony środowiska w punkcie "a" mówi o podmiocie, który złożył wniosek w niniejszej sprawie. Stwierdził, że mając na uwadze także art. 378 ust. 3 Prawa ochrony środowiska wójt nie jest organem właściwym w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), z zastrzeżeniem art. 22 § 1 k.p.a., sądy administracyjne rozpoznają spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny o którym mowa w art. 4 wskazanej wyżej ustawy należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, jest właściwy do rozstrzygania sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych.
W niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia przedstawiony został spór pomiędzy Wójtem Gminy Oświęcim a Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w Krakowie, jest to spór negatywny, bowiem żaden z organów nie uważa się za właściwy do rozpatrzenia wniosku P. T. z dnia [...] maja 2013 r. który wpłynął do urzędu Gminy Oświęcim w dniu [...] lipca 2013r. Wskazać jednak należy, że o sporze kompetencyjnym możemy mówić jedynie wówczas, gdy pomiędzy organami istnieje rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej, zaś stan faktyczny jak i prawny sprawy pozostają niesporne.
W sytuacji, gdy pomiędzy organami nie ma zgody co do oceny stanu faktycznego i w oparciu o jakie przepisy (prawa materialnego) należy rozstrzygnąć daną sprawę, nie ma tożsamości sprawy. Trudno więc mówić o sporze kompetencyjnym, kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony. Taki spór kompetencyjny należy ocenić jako pozorny, gdyż nie ma tu rozbieżności stanowisk w zakresie kompetencji tych organów, a istnieje rozbieżność poglądów co do istoty sprawy. Dopóki nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk co do istoty sprawy (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie), nie można mówić o sporze kompetencyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt IV SA 3955/02, niepubl. oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OW 25/07, LEX nr 384675).
Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, aby można precyzyjnie określić przedmiot sprawy. Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt OW 39/04, ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 17; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, Nr 2, poz. 46).
Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której organy nie podjęły żadnych czynności wyjaśniających, które pozwoliłyby na ustalenie stanu faktycznego, a następnie przedmiotu sprawy administracyjnej, a tylko ograniczyły się do własnej interpretacji jednozdaniowego wniosku P. T. z dnia [...] maja 2013 r.
Wobec powyższego uznać należało, że organy będące w sporze nie ustaliły jednoznacznie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności tego czego dotyczy wniosek zainteresowanego. Nie można zatem dokonać prawidłowej kwalifikacji prawnej i ustalić który organ jest właściwym do rozpoznania sprawy.
Z powyższych względów i na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku.