Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. (data wpływu 2 lutego 2018 r.) Wójt Gminy Kolbudy (dalej jako "wnioskodawca" lub "Wójt") wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, zaistniałego pomiędzy Wójtem Gminy Kolbudy a Starostą Gdańskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. T., w sprawie dotyczącej prawidłowego utrzymania urządzenia wodnego – zbiornika wodnego, usytuowanego na działce nr [...], obręb L., gm. Kolbudy (przed podziałem działka nr [...]).
W uzasadnieniu wniosku Wójt podał, że w dniu [...] grudnia 2017 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszczu Gdańskim wpłynęło podanie M. T., dotyczące przedmiotowego zbiornika wodnego. Z przedłożonego wniosku wynika, że właściciel działki nr [...] bez wymaganych prawem pozwoleń wykopał, a następnie zwiększył powierzchnię zbiornika wodnego. Wskutek powyższego działania, zalewana jest nieruchomość Pani M. T. nr [...] oraz droga gminna. W konsekwencji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim, zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. przekazał pismo M. T. do rozpoznania według właściwości do Starosty Gdańskiego twierdząc, że sprawa dotyczy urządzenia wodnego - zbiornika. Starosta Gdański, po zapoznaniu się z pismem M. T. z dnia [...] grudnia 2017 r. przekazał je zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. do Wójta Gminy Kolbudy, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością, wynikającą z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. 2017 r. poz. 1121; dalej "Prawo wodne"). Z uzasadnienia Starosty Gdańskiego wynika, że na podstawie danych z ewidencji gruntów i ewidencji urządzeń melioracyjnych ustalono, że na działce nr [...] (przed podziałem dz. nr [...]) nie występują urządzenia wodne, tylko naturalne obniżenia terenu wypełnione wodą.
Wójt oceniając wniosek wskazał, że ocena czy dany zbiornik stanowi urządzenie wodne wymaga przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Same oględziny nieruchomości, nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej w tym zakresie oceny. Wójt zaznaczył, iż z wniosku Pani M. T. wynika, że właściciel działki, na której zlokalizowany jest zbiornik wodny, miał wpływ na jego wielkość, kształt ("właściciel działki samowolnie wykopał, a następnie zwiększył powierzchnię zbiornika"). Dlatego też, w takiej sytuacji nie można bez wahania stwierdzić, że "na działce nr [...] nie występują urządzenia wodne, tylko naturalne obniżenie terenu wypełnione wodą".
Starosta Gdański (dalej również jako "Starosta") w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wniósł o wskazanie Wójta Gminy Kolbudy jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że podczas przeprowadzonej w dniu [...] maja 2013 r. wizji w terenie pracownicy Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Pruszczu Gdańskim ustalili, iż:
- część działki nr [...] zalana jest wodą,
- część działki nr [...] w rejonie budynku jest podtopiona,
- na działce nr [...] w miejscu występującego rozlewiska wody nie wykonano zbiornika i nie ma żadnych oznak prowadzenia robot ziemnych mających na celu wykonanie zbiornika.
Starosta ponadto ustalił, że właściciel działki nr [...] (obecnie nr [...]) nie występował o pozwolenie wodnoprawne na wykonanie czy o legalizację urządzenia wodnego na ww. działce. Starosta podtrzymał swoje stanowisko, iż na działce [...] nie występują żadne urządzenia wodne, a zatem w sprawie tej nie będzie miał zastosowania art. 64a ust. 5 Prawa wodnego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie, w ocenie Starosty, wniosek M. T. winien być rozpatrywany na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, przez Wójta Gminy Kolbudy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy jednocześnie uznają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z organów nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny).
Wskazać należy, że o sporze o właściwość (sporze kompetencyjnym) można mówić jedynie wówczas, gdy pomiędzy organami istnieje rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej, zaś stan faktyczny jak i prawny sprawy pozostają niesporne. W sytuacji, gdy pomiędzy organami nie ma zgody co do oceny stanu faktycznego i w oparciu o jakie przepisy (prawa materialnego) należy rozstrzygnąć daną sprawę, nie występuje tożsamość sprawy. Dopóki nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk co do istoty sprawy (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie), nie można mówić o sporze kompetencyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt IV SA 3955/02, niepubl. oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OW 25/07, LEX nr 384675).
Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), nie zaś do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt OW 39/04, ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 17; post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, Nr 2, poz. 46).
Należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie organy nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego, gdyż nie ma między nimi zgodności co do przedmiotu sprawy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wójta Gminy Kolbudy, że ocena czy dany zbiornik stanowi urządzenie wodne wymaga przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń i dopiero w oparciu o takie dokumenty można spierać się co do interpretacji adekwatnych do stanu rzeczy przepisów prawa. Pomiędzy organami nie ma natomiast zgodności co do tego czy przedmiotem sprawy jest urządzenie wodne czy samowolnie wykopany zbiornik wodny. Samo wskazanie przez Starostę w odpowiedzi na wniosek, że "właściciel działki nr [...] (obecnie nr [...]) nie występował o pozwolenie wodnoprawne na wykonanie czy o legalizację urządzenia wodnego", a także argumentacja w oparciu o ustalenia wynikające z map i przeprowadzonej [...] maja 2013 r. wizji lokalnej są niewystarczające do rozstrzygnięcia przez Sąd zaistniałego sporu o właściwość.
Z powyższych względów i na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 i art. 64 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku.